Από τις πρόσφατες εξελίξεις στο Κυπριακό και συγκεκριμένα από τις διαπραγματεύσεις στη Γενεύη και τη λεγόμενη διάσκεψη για την Κύπρο, προέκυψε η διαφωνία των κομμάτων ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ με τους χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης, διαφωνία που δημοσιοποιήθηκε με διάφορους τρόπους. Διαφωνία που τη δημιούργησε βασικά ένας μόνον θεόσταλτος άνθρωπος, ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς.

Με την ελληνική κυβέρνηση και τον Νίκο Κοτζιά διαφώνησε και η κυπριακή κυβέρνηση, αλλά καταβλήθηκε προσπάθεια, όπως πάντα, να δοθεί η εντύπωση ότι μεταξύ Αναστασιάδη και Αθήνας δεν υπήρξε πρόβλημα. Φυσικά, για να είμαστε όλοι ειλικρινείς, και ο κ. Αναστασιάδης θα ήθελε να ήταν άλλη η στάση της Ελλάδος! Αυτή η προσπάθεια να δοθεί η εντύπωση ομοψυχίας μεταξύ Κύπρου και Ελλάδας, και να καλυφθούν οι συγκρούσεις και οι αλληλοϋβρισίες, χρονολογείται το λιγότερο από τη δεκαετία του 1950.

Έχουν δημοσιευθεί πολλά από αυτά που έγιναν εκείνες τις ημέρες στη Γενεύη. Το Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης, ερευνώντας, έμαθε μεταξύ άλλων ότι στην πενταμερή διάσκεψη, αυτό που έγινε είναι πως, όταν ο κατάπτυστος αξιωματούχος του ΟΗΕ Έσπεν Μπαρθ Έιντε, λειτουργώντας ως διπλωματικό βαποράκι των ΗΠΑ, των Άγγλων και των Τούρκων, προσπάθησε να καταθέσει στις διαπραγματεύσεις ένα άτυπο έγγραφο για την πτυχή της Ασφάλειας, ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών, οργισμένος, ανέτρεψε την προσπάθειά του, καθώς το άτυπο έγγραφο προνοούσε διατήρηση των τουρκικών εγγυήσεων στην Κύπρο και παραμονή τουρκικών στρατευμάτων μετά τη λύση.

Τα κόμματα ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ επέκριναν τον Νίκο Κοτζιά για τους χειρισμούς του, ενώ θα έπρεπε να τον ευγνωμονούν. Δεν είπαν ούτε λέξη για τον Πρωθυπουργό Τσίπρα και τους περί αυτόν!

Δηλαδή, η Ελλάδα αντέδρασε και έσωσε την Κυπριακή Δημοκρατία και τον κυπριακό Ελληνισμό από μια εξαιρετικά επικίνδυνη εξέλιξη. Δηλαδή ο Νίκος Κοτζιάς, έχοντας στήριγμά του τον ελληνικό λαό και μόνο, όρθωσε το πολιτικό του ανάστημα ενάντια σε ντόπιους και ξένους πολιτικούς, αλητήριους και δωσίλογους.

Ο δε Νίκος Κοτζιάς έγινε στόχος επιθέσεων στην Κύπρο και στην Ελλάδα από τους ολίγους, που δεν θα είχαν κανένα ενδοιασμό να αποδεχτούν την όποια λύση του Κυπριακού, και από τους πολλούς έγινε ο ήρωας που αντιστάθηκε στις επιβουλές των ξένων.

Οι εκδηλώσεις στήριξης στον Υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδος ήταν και συνεχίζουν να είναι μαζικές και έντονες. Οι Έλληνες της Κύπρου είδαν επιτέλους μέρος της ηγεσίας της Μητέρας Πατρίδας να είναι έμπρακτα δίπλα τους.

Όντως, μετά από πολλά χρόνια, μετά την κάθοδο στην Κύπρο της Ελληνικής Μεραρχίας και την εκδίωξή της από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, δεν υπήρξε ξανά τέτοιου είδους στήριξη από την ηγεσία της Ελλάδος προς την Κύπρο, εκτός της αναλαμπής του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και της καθόδου αεροσκαφών της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, επί ηγεσίας του Ανδρέα Παπανδρέου. Και όλη αυτή η βοήθεια πάντοτε, μόνον, «επί χάρτου».

Ο κυπριακός Ελληνισμός ένιωσε την πλήρη εγκατάλειψη από την Ελλάδα, όταν ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Αβέρωφ συμφώνησε μυστικά με τον Τούρκο ομόλογό του Ζορλού, στη δοτή, βρετανικής εμπνεύσεως, λύση της Ζυρίχης, που επιβλήθηκε στον Μακάριο και κατέληξε στην κολοβωμένη ανεξαρτησία και την εγκατάλειψη του πόθου της ένωσης. Όμως η συμμετοχή και η ενοχή του Μακαρίου στην υπογραφή αυτού του ανομήματος δεν παύει να είναι τεράστια.

Από τότε έχουμε:
*Τη διαφωνία του Γεωργίου Παπανδρέου με τον Μακάριο για το σχέδιο Άτσεσον και την προσπάθεια επιβολής του σχεδίου στους Ελληνοκυπρίους, που τελικά η απόρριψή του από τον Μακάριο αποδείχθηκε λανθασμένη κατά μερικούς και ορθή κατ' άλλους.

*Τις χουντικές διακυβερνήσεις, με τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, που προς το τέλος της παρουσίας του στην ηγεσία της Ελλάδος έκανε στροφή και προσπάθησε να στηρίξει την Κύπρο, πλην όμως ανατράπηκε και ανέλαβε η χούντα του Ιωαννίδη, που οργάνωσε το πραξικόπημα με εντολές των ΗΠΑ και λοιπών, και έδωσε την αφορμή στην Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο. Συμμέτοχοι και η Κύπρος και ο λαός της σ’ αυτόν τον εμφύλιο σπαραγμό «κατασπάραξαν» το ελληνικό νησί της Αφροδίτης.

*Τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τις κυβερνήσεις της δεξιάς, με τον Μητσοτάκη και τις φιλοδυτικές τους θέσεις, που ήταν υπέρ της συνθηκολόγησης. Αδιάφοροι και αμέτοχοι βασικά και οι δυο ως προς την πορεία του Κυπριακού και του «μακρόθεν», άφησαν την Κύπρο βορά στα σαγόνια της Τουρκίας και στις εκάστοτε ηγεσίες των συμφερόντων των δυνατών.

*Τον Ανδρέα Παπανδρέου, που ξεκίνησε σωστά και εθνικά, και κατέληξε να συνάπτει συμφωνίες με τον Οζάλ στο Νταβός, επίσης στην κατεύθυνση της συνθηκολόγησης.

*Τις διακυβερνήσεις του Σημίτη και του Γιώργου Παπανδρέου με τις φιλοτουρκικές θέσεις τους.

*Τις -καλών προθέσεων- αλλά απαθείς και απροσδιόριστες και άβουλες διακυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή και του Αντώνη Σαμαρά.

*Μετά λοιπόν από τόσες απογοητεύσεις, οι Έλληνες της Κύπρου και οι απανταχού Έλληνες είδαν μιαν ελληνική κυβέρνηση να αντιστέκεται. Ένα λαό που θυμίζει Σαλαμίνα, Θερμοπύλες, το 1821, το 1940.

Το Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης, όπως δεν έχει κανένα ενδοιασμό να επικρίνει, δεν έχει και κανένα ενδοιασμό να επικροτήσει και να στηρίξει.

Και παρά το ιδεολογικό χάσμα που μας χωρίζει από τη διακυβέρνηση του Τσίπρα, στην παρούσα φάση θεωρούμε ότι επιτρέπει να είναι τα εθνικά θέματα προτεραιότητα και υψίστης σημασίας.

Και ευχόμαστε επιτέλους στην Ελλάδα να έχουν καταλάβει ότι, εάν πέσει η Κύπρος, θα πέσει και η Ελλάδα. Εάν πέσει η Ελλάδα, θα πέσει και η Κύπρος. Αυτή και αν είναι δυστυχία ενός έθνους.

Όλοι εμείς εδώ στην Κύπρο δεν κάνουμε τίποτ’ άλλο από το να υπονομεύουμε την Ελλάδα, ο ένας τον άλλον και μια μερίδα του λαού να έχει ήδη «τουρκέψει» ψυχή τε και σώματι. Αιώνιοι Φοίνικες, απάτριδες και καιροσκόποι, οι πλείστοι από εμάς, αγαπούμε και ζούμε μόνο για την εξουσία, τις επαύλεις και γενικά τα υλικά αγαθά.

ΚΡΙΝΟΣ Ζ. ΜΑΚΡΙΔΗΣ
Πρόεδρος Κινήματος Ελληνικής Αντίστασης (ΚΕΑ) Κύπρου