Μια μέρα οι μελλοντικές γενιές θα βλέπουν πίσω με δυσπιστία και θα ρωτούν τον εαυτό τους σε πόσο απατηλή πραγματικότητα ζούσαμε
Μέσα από τις στάχτες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, μια παλαιότερη γενιά ηγετών δημιούργησαν μια ένωση με τις αξίες της ειρήνης, της κοινωνικής ευδαιμονίας, της φυσικής ευημερίας και της διεθνούς συνεργασίας στα θεμέλιά της. Η οργάνωση αυτή ονομάστηκε Ηνωμένα Έθνη και στόχος της ήταν η θεμελίωση ενός καλύτερου κόσμου, με το προοίμιό της να δηλώνει εμπνευσμένα ότι:
«Εμείς οι λαοί των Ηνωμένων Εθνών αποφασίσαμε να σώσουμε τις επερχόμενες γενεές από τη μάστιγα του πολέμου και να ανακτήσουμε την πίστη τους στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, στην αξιοπρέπεια και την αξία της ανθρώπινης προσωπικότητας, στην ισότητα των δικαιωμάτων μεταξύ ανδρών και γυναικών και μεταξύ μεγάλων και μικρών εθνών».
Από το 1945 που υπογράφτηκε η συνθήκη αυτή, έγιναν 137 επίσημα αναγνωρισμένες ένοπλες συμπλοκές και άλλα τόσα μακελλειά σε υπανάπτυκτες χώρες, που δεν έφτασαν ποτέ σε ειδησεογραφικά πρακτορεία. Παράλληλα η υποβάθμιση του περιβάλλοντος, η εξάντληση των φυσικών μας πόρων, η απερήμωση, η έλλειψη καθαρού νερού, η απώλεια της βιοποικιλότητας και οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης του 43% του παγκόσμιου πληθυσμού, υποβοηθούμενη από ανύπαρκτες μορφές κοινωνικής μέριμνας, συμπληρώνει και επιδεινώνει τη λίστα των προκλήσεων που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα σήμερα.
Το ανθρώπινο γένος, συλλογικά, απέτυχε στο να τιμήσει τη συμφωνία που αποσκοπούσε να φέρει ένα καλύτερο μέλλον στις επερχόμενες γενεές και φιλοξενείται από έναν πλανήτη τον οποίο δίχασε υλιστικά, κοινωνικά και ψυχολογικά.
Στον δυτικό μας κόσμο κυριαρχεί μια υλιστική πλύση εγκεφάλου, όπου η αξία του ατόμου προσδιορίζεται από τα υλικά του αγαθά και το κοινωνικό του γόητρο.
Μέσοι άνθρωποι, που δεν αμφισβήτησαν ποτέ το παραμύθι που τους πούλησε η κοινωνία, μιμούνται τον τρόπο ζωής των πλούσιων διασημοτήτων που «ακολουθούν» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι οποίοι δεν κάνουν τίποτα παραπάνω από το να δοξάζουν την υπερβολή και τη ματαιοδοξία.
Τα σύγχρονα ηγετικά μας «πρότυπα» βρίσκονται έτη φωτός μακριά από τις μεγάλες προσωπικότητες που κυριάρχησαν στη φαντασία των προκάτοχων μας και αντί να λειτουργούν σαν φάροι φωτός για να ένα καλύτερο μέλλον, γίνονται υπόδουλοι της ρηχής και ματαιόδοξής τους ψυχοσύνθεσης. Στο αντίθετο δυναμικό, περίπου 2,8 δισεκατομμύρια άνθρωποι στερούνται μιας αξιοπρεπούς και βιώσιμης ζωής σε χώρες οι οποίες στερούνται την υποδομή για να ένα βιώσιμο μέλλον.
Βάσει της Διεθνούς Τράπεζας, υπάρχουν 1.826 δισεκατομμυριούχοι στον κόσμο σήμερα και 15.000.000 πολυεκατομμυριούχοι. Οι αριθμοί αυτοί δεν συμπεριλαμβάνουν τους μονάρχες και πολιτικούς που κρατούν τις περιουσίες τους σε φορολογικούς παραδείσους, κρυμμένες πίσω από μια μυριάδα υποτιθέμενων εταιρειών, που δεν έχουν καμία έγκυρη εμπορική δραστηριότητα.
Περιουσία που κατά την πλειοψηφία της μαζεύτηκε από την κατάχρηση της εξουσίας που τους δόθηκε από εμάς, τον απλό κόσμο, υποκινούμενοι από ψεύτικες υποσχέσεις για ένα καλύτερο αύριο το οποίο δεν ήρθε ποτέ.
Στον αντίποδα, περίπου 383 εκατομμύρια άνθρωποι στην Αφρική, 327 εκατομμύρια στην Ασία και 19 εκατομμύρια στη Νότια Αμερική ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχιας, με λιγότερο από 1 ευρώ την ημέρα και σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της UNICEF, 22.000 παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα εξαιτίας της φτώχιας.
Παράλληλα, ο εθισμός της ανθρωπότητας με το πετρέλαιο και το φοινικέλαιο σπέρνει την καταστροφή στη φυσική δομή του πλανήτη, για την παραγωγή προϊόντων που δεν εξυπηρετούν καμία ουσιαστική ανάγκη και προωθούνται καθημερινά από αδαείς εμπόρους.
Μια μέρα οι μελλοντικές γενιές θα βλέπουν πίσω με δυσπιστία και θα ρωτούν τον εαυτό τους σε πόσο απατηλή πραγματικότητα ζούσαμε, που διαλέξαμε να θυσιάσουμε τη βιωσιμότητα του πλανήτη μας και την ανθρώπινή μας υπόσταση, για χάρη των προσχημάτων και της πλουτοκρατίας που προστατεύει τους λίγους εις βάρος των πολλών.
Ανισότητες ευκαιριών, πλούτου, κοινωνικής θέσης και προσωπικής ανέλιξης εντός και μεταξύ των χωρών επικρατούν στο διεθνές σκηνικό, με τις φυσικές καταστροφές να αυξάνονται για χάρη ενός υπερτιμημένου αυτοκινήτου και μιας παραφουσκωμένης αίσθησης αυτοεκτίμησης, που δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια αυταπάτη που τρέφεται από μια εσωτερική δειλία, στο να παραδεχθεί ο καθένας μας ατομικά πόσο ρηχά είναι αυτά τα υποτιθέμενα όνειρα που κυνηγάμε καθημερινά.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΡΩΣΣΙΔΗΣ
Δικηγόρος
