Τελικά κατόρθωσαν οι κυβερνώντες, ΠτΔ και κουστωδία «εθνικοφρόνων» του ΔΗΣΥ και «μη-ελληνικής-Κύπρου» του ΑΚΕΛ, να μας επιστρέψουν στην αποικιοκρατία. Τότε που καθόμασταν στο ίδιο τραπέζι για να συζητήσουμε, κοινότητα με κοινότητα, έχοντας απέναντί μας τις μητέρες πατρίδες (Ελλάδα - Τουρκία) και την κακιά μητριά (Αγγλία).

Αναίρεσαν την πάγια θέση, η οποία έθετε σαν όρο για τη σύγκληση μιας διεθνούς διάσκεψης τη συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη μη αναβάθμιση του ψευδοκράτους ή του κατοχικού ηγέτη. Μετά από σαράντα χρόνια αυτοπυροβοληθήκαμε. Μια στη Γενεύη, δύο στο Μον Πελεράν 3 και τρεις και τέσσερεις και πέντε στα επόμενα Μον Πελεράν. Γιατί πλέον έχει γίνει κεκτημένο.

Η αποαναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν θα έρθει απο μια και μόνη πράξη, αλλά θα είναι το συλλογικό αποτέλεσμα πολλών πράξεων και παραλείψεων. Με το πέρασμα του χρόνου οι Τούρκοι εμπεδώνουν στη διεθνή κοινή γνώμη ότι στην Κύπρο υπάρχουν δύο λαοί, δύο διοικήσεις.

Μια διεθνώς αναγνωρισμένη και μια μη, λόγω του ετσιθελισμού και της αδιαλλαξίας της ελληνικής διοίκησης, που έχει απαγάγει την Κυπριακή Δημοκρατία και απομονώσει και αποκόψει τους φτωχούς Τουρκοκυπρίους από τον υπόλοιπο κόσμο. Και θα έρθει η ημέρα που θα μας καθίσουν στο σκαμνί. Και από θύματα θα μας παρουσιάζουν ως θύτες. Και η τιμωρία μας θα είναι πρώτα το απευθείας εμπόριο και δεύτερον η αναγνώριση του ψευδοκράτους.

Μπορεί η Γενεύη από μόνη της να μην αποαναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά σίγουρα αναβαθμίζει τον Ακιντζί και το ψευδοκράτος. Χάριν συζήτησης να δεχτούμε ότι ο ΠτΔ ήταν «παρών» με διπλή ιδιότητα (πρόεδρος/κοινοτάρχης). Ο Ακιντζί για ποιο λόγο ήταν στο τραπέζι; Εάν ήταν σαν κοινοτάρχης, έπρεπε να παρακάθεται ως βουβός παρατηρητής και όχι να συμμετάσχει. Τις εγγυήσεις μόνο ο ΠτΔ μπορεί να τις διαπραγματευτεί (για όλες τις κοινότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας) και όχι οι κοινοτάρχες από κοινού.

Εμμέσως πλην σαφώς ο Ακιντζί αναβαθμίζεται σε συμπρόεδρο. Αυτή είναι η τραγική αλήθεια. Αλλά επειδή είναι ακόμη πολύ γρήγορα να μας το πουν και να το χωνέψουμε, περιορίζονται στους χαρακτηρισμούς «οι αυτού εξοχότητες, οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων». Άνευ σημαίας και θυρεού.

Μπορεί να δήλωσε ο ΠτΔ ότι παρευρίσκεται και σαν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά κανείς δεν τον αναγνώρισε ως τέτοιον και ούτε του συμπεριφέρθηκαν ως τέτοιον στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Τόσο ο ΟΗΕ, όσο και η ΕΕ ήταν καθαροί στις δηλώσεις τους και στα τελικά επίσημα συμπεράσματα της διάσκεψης. Οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις, οι δυο κοινότητες και η ΕΕ ως παρατηρητής. Αυτοί έλαβαν μέρος στη Διεθνή Διάσκεψη της Γενεύης για την Κύπρο στις 12 Ιανουαρίου τρέχοντος έτους.

Οι αναφορές του ΓΓ του ΟΗΕ, εκτός της τραπέζης των συνομιλιών, σε Κυπριακή Δημοκρατία, έναν λαό και δύο κοινότητες (αναρωτιέμαι, θα ξανακούσουμε αυτή τη διατύπωση ή θα του τραβήξουν το αυτί όταν επιστρέψει στη Νέα Υόρκη;) είναι θετικές και καλοδεχούμενες, αλλά δεν μειώνουν το γεγονός ότι στο τραπέζι καθίσαμε απέναντι από την Τουρκία σαν κοινότητα. Οπότε, ψέματα οι τυμπανοκρουσίες ότι καθίσαμε για πρώτη φορά απέναντι από την Τουρκία και συζητήσαμε το θέμα των εγγυήσεων.

Όπως ψέματα είναι και ο ισχυρισμός ότι για πρώτη φορά η Τουρκία έδωσε χάρτες. Χάρτες έδωσε η τουρκική πλευρά και στις 13 Αυγούστου 1978, επιστρέφοντας το 1,2% των εδαφών. Χάρτες επίσης έδωσε και στις 5 Αυγούστου του 1981, επιστρέφοντας περίπου το 3% των εδαφών.

Οι χάρτες και το εδαφικό συνδέονται άμεσα με τον αριθμό των προσφύγων, οι οποίοι θα επιστρέψουν στις περιουσίες τους υπό ελληνική διοίκηση. Στο Μον Πελεράν 2, ο χάρτης του Ακιντζί προέβλεπε επιστροφή 65,000. Ο χάρτης της Γενεύης προβλέπει 55,000. Σημειωτέον, εμείς διεκδικούμε επιστροφή 100,000 προσφύγων (βάση της απογραφής του 1973).
Αυτό, όμως, που δεν μας λένε είναι το τι θα γίνει με αυτούς που θα επιστρέψουν (;) υπό τουρκική διοίκηση. Και ο λόγος είναι απλός.

Δεν θα επιστρέψουν. Χάρη στη μεγάλη επιτυχία του ΠτΔ, η Τουρκία να αναγνωρίσει το δικαίωμα των προσφύγων στις περιουσίες τους (σάμπως και το χάσανε επειδή η Τουρκία παράνομα και διά της βίας των όπλων τούς το στερεί), αναγνωρίσαμε και εμείς το ανύπαρκτο δικαίωμα του κλέφτη, που σφετερίζεται σήμερα τις περιουσίες των προσφύγων. (Για να προλάβω τους αιθεροβάμονες, δεν υπάρχει απόφαση δικαστηρίου που να δίνει δικαίωμα σε χρήση που απορρέει από έγκλημα πολέμου).

Αυτό σε συνδυασμό με τη σοφιστεία του συναισθηματικού δεσμού του κλέφτη με τα κλεμμένα και τις είκοσι τόσες κατηγορίες που δικαιολογούν την αρπαγή των προσφυγικών περιουσιών, πολύ λίγοι μέχρι και κανένας πρόσφυγας θα επιστρέψουν στα υπό τουρκική διοίκηση εδάφη. Και αυτοί που θα επιστρέψουν, για πόσο;

Στον απόηχο της Γενεύης οι Τούρκοι μας λένε ξανά, καθαρά και δυνατά: «Τίποτα δεν επιστρέφεται, κανένας δεν φεύγει. Ούτε ένας έποικος, ούτε ένας στρατιώτης». Και τα φοβισμένα κοτόπουλα μας λένε ξανά: «Η Τουρκία θέλει λύση».

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΙΒΙΤΑΝΙΔΗΣ
M.Sc. B.Sc., Εκπρόσωπος Τύπου Ε.Ε. ΔΗ.ΚΟ. Πάφου