Μερικές αναφορές για κρίση για τις πολιτικές μας σκέψεις και συμπεριφορές.
1. Τι μαρτυρά που η συμφωνία της Ζυρίχης, που ήταν πολύ καλύτερη από οποιανδήποτε άλλη λύση και εάν πετύχουμε τώρα, δεν διάρκεσε, δεν κράτησε ούτε τρία χρόνια;

2. Τι μαρτυρά που τη συμφωνία της Ζυρίχης, παρόλο που την δεχθήκαμε και την υπογράψαμε, κανείς όμως δεν την πίστεψε, κανείς δεν την ασπάσθηκε και αμφότερους ο σκοπός και ο στόχος τους ήταν κάτι άλλο, για εμάς οι μητρικές επιθυμίες και για τους Τούρκους το «τταξίμ», δηλαδή να χαλάσουμε ό,τι υπογράψαμε.

3. Τι μαρτυρά που ορισμένα κόμματα σε αυτό τον τόπο με μια ενδεχόμενη λύση, για αυτούς θα σήμαινε στέρηση ζωής, έλλειψη οξυγόνου, που πλέον το μόνο που τους μένει είναι το χάλασμά της, μάλιστα με τον μανδύα του πατριώτη, του αγωνιστή, όπως κάνουν και τώρα για τη μη επίτευξη λύσης;

4. Πιστεύει κανείς ότι μετά από μιαν ενδεχόμενη λύση τόσον οι Έλληνες ακραίοι πατριώτες όσον και οι Τούρκοι ακραίοι πατριώτες θα αποβάλουν, θα αποστραφούν τις πατριωτικές τους σκέψεις και επιδιώξεις και θα ασπασθούν τις σκέψεις της συμφιλίωσης και της συμβίωσης; Τα δεδομένα το αμφισβητούν.

5. Τι συμπέρασμα βγαίνει που το λάβαρο της συμφιλίωσης, της συμβίωσης, της πραγματικότητας, που σε αυτό τον τόπο είναι αναγκαίο πεπρωμένο, δεν αγκαλιάζεται, δεν πληθαίνει, τουναντίον ασπάζεται και εγκωμιάζεται το λάβαρο της αντιπαλότητας, της αντιμαχίας, της μη συμφιλίωσης και συμβίωσης; Που αυτό το λάβαρο είναι η πηγή, η αιτία όλων των δεινών και καταστροφών σε αυτόν τον τόπο που το βιώσαμε και το βιώνουμε; Το ρητό λέγει: «Η καταστροφή σε κάθε τόπο εν που τη σκέψη των ανθρώπων».

6. Τι μαρτυρά και τι συμπέρασμα βγαίνει που έχει 43 χρόνια που έχουμε εισβολή και κατοχή και ακόμα το κάθε κόμμα μας ανεμίζει δική του παντιέρα για τη λύση του εθνικού μας θέματος, δηλαδή δεν μπορούμε, δεν κατορθώνουμε να τα βρούμε μεταξύ μας; Και εδώ γεννιέται το ερώτημα πώς είναι δυνατόν, τι περιθώρια υπάρχουν με τέτοιες σκέψεις να τα βρούμε με τους αντίδικους μας Τούρκους που το θέμα είναι 100 φορές δυσκολότερο;

7. Η πικρή αλήθεια είναι ότι από χρόνια και οι δύο κοινότητες έχουμε μπολιασθεί με ζημιογόνες ακραίες σκέψεις που μας απομακρύνουν από το πνεύμα της συμφιλίωσης, της συμβίωσης, που είναι η μόνη οδός, η μοναδική επιλογή για να αποφευχθεί η διχοτόμηση. Δυστυχώς, όμως, έχουμε απέχθεια, αλλεργία με αυτές τις σκέψεις, γι’ αυτό είμεθα σε αυτή τη μοιραία θέση. Ο κοινός νους μάς λέγει: αν η σκέψη μας δεν διορθωθεί και η καλύτερη λύση να βρεθεί πάλι θα χαλασθεί και η Κύπρος εσαεί θα μοιρασθεί.

ΠΕΤΡΟΣ ΕΥΘΥΒΟΥΛΟΥ
Λαογράφος