Είχα παρακολουθήσει την πρόσφατη παράσταση της Συμφωνικής Ορχήστρας Κύπρου στο Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου. Ήταν το πρώτο πρόγραμμα της χρονιάς. Η παράσταση άρχισε με δύο μουσικά κομμάτια εορταστικού περιεχομένου. Το πρώτο ήταν το «Ευτυχισμένος ο Καινούργιος Χρόνος!» του Hans Christian Lumbye και το δεύτερο η «Πόλκα του Νέου Χρόνου» του Johann Strauss (Sr). Ήταν μια πολύ καλή επιλογή που εκτελέστηκε με εξαιρετική μαεστρία και καταχειροκροτήθηκε.

Μετά ακολούθησε κάτι παράξενο, το «Καλή Όρεξη» του Lee Hoiby που αφορούσε την ετοιμασία ενός σοκολατένιου κέικ, βήμα προς βήμα. Ήταν ένας μακρύς και άχαρος μονόλογος μιας σεφ που, με τον βοηθό της, προσποιούνταν ότι έφτιαχναν επί σκηνής ένα κέικ σοκολάτας. Η σέφ αφηγείτο τραγουδιστά, στα αγγλικά, κάθε τι που έκαμναν.

Στο τέλος, μας παρουσίασαν ένα ψεύτικο κέικ, λέγοντάς μας πως αυτό ήταν το κέικ που είχαν φτιάξει. Μπορεί, όταν τούτο πρωτοπαίχτηκε στις Η.Π.Α. να είχε μεγάλη επιτυχία, αλλά, στην προκειμένη περίπτωση ήταν μία αποτυχία. Καμία σχέση δεν είχε με την εορταστική παράσταση του νέου χρόνου, αλλά και η παρουσίαση δεν νομίζω να είχε ενθουσιάσει πολλούς. Υποτίθεται ότι ήταν κωμωδία. Εγώ, πάντως, δεν γέλασα και ας μου λένε πως, γενικά, είμαι ενθουσιώδης θεατής. Κατά τη δική μου εκτίμηση, αυτός ο μονόλογος θα αποτελούσε ένα καλό σκετς για παιδικό πρόγραμμα ή για πάρτυ γενεθλίων.

Ίσως, το σκετς θα μπορούσε να είχε επιτυχία για τη συγκεκριμένη παράσταση, εάν του γινόταν διασκευή. Θα μπορούσε π.χ. να αφορούσε την ετοιμασία μιας βασιλόπιτας. Θα μπορούσαν να μιλούσαν και να τραγουδούσαν και τα δύο πρόσωπα που ήσαν στη σκηνή και θα μπορούσαν να έκαναν αστεία που θα συγκινούσαν το κοινό. Θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν πραγματικά υλικά, να έφτιαχναν μία πραγματική βασιλόπιτα και μετά να την διαμοίραζαν στο κοινό με τραγούδι και πλατύ χαμόγελο!

Έτσι, όλοι αναμέναμε να ακούσουμε το δεύτερο μέρος του προγράμματος που υποσχόταν πολλά. Αποτελείτο από διάφορα παλιά τραγούδια (του Νίκου Χ" Αποστόλου και του Θεόφραστου Σακελλαρίδη). Τα περισσότερα προέρχονταν από εκείνες τις ωραίες ελληνικές οπερέτες της αρχής του περασμένου αιώνα που άφησαν εποχή. Πήραμε τις θέσεις μας, τα φώτα χαμήλωσαν και το δεύτερο μέρος άρχισε. Πολύ ωραία η μουσική, πολύ ωραία και η ορχήστρα.

Οι τρεις τραγουδιστές, όμως, κατά τη δική μου άποψη, δεν απέδωσαν το αναμενόμενο. Η εκτέλεσή τους ήταν στεγνή και υστερούσε τόσο από πλευράς υποκριτικής, όσο και από πλευράς φωνητικής. Κανονικά, το ακροατήριο θα έπρεπε να είχε ενθουσιαστεί, τουλάχιστον σε βαθμό που να σιγοτραγουδούσε μαζί τους, ιδιαίτερα στα ρεφραίν. Τίποτε, όμως, δεν έγινε.

Είχα την τύχη να δω και να ακούσω δύο από τις οπερέτες, από όπου προέρχονταν αρκετά από τα τραγούδια που μας τραγούδησαν, τον «Βαφτιστικό» και τους «Απάχηδες των Αθηνών». Άκουσα και εκτελέσεις των τραγουδιών αυτών από διάφορους. Συγχωρέστε με που δεν μπορώ να συγκρίνω την εκτέλεσή τους με αυτά που άκουσα στο Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου. Φαίνεται ότι έχω απογοητευτεί, επειδή ανέμενα πολλά.

Η Συμφωνική Ορχήστρα Κύπρου είναι αξιόλογη και σίγουρα έχει τη δυνατότητα να παρουσιάσει κάτι πολύ καλύτερο. Θα το αναμένουμε.

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ