...και οι δυσεξήγητες επιθέσεις κατά Κοτζιά

Αντί να επαινείται ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Ν. Κοτζιάς, διότι επέδειξε κύρος, σθένος, αξιοπρέπεια και πολιτική βούληση, θεωρήθηκε ενοχλητικός και εμπόδιο για τα προφανώς ανίερα σχέδιά τους

Από το 1974 και για 42 χρόνια, όλα τα κόμματα της Κύπρου, ΔΗ.ΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ, Οικολόγοι, αλλά και τα νεοεισελθόντα κατά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές Συμμαχία Πολιτών, Αλληλεγγύη και ΕΛΑΜ, όλοι οι Πρόεδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ο Σπύρος Κυπριανού, ο Γιώργος Βασιλείου, ο Γλαύκος Κληρίδης, ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο Δημήτρης Χριστόφιας και ο Νίκος Αναστασιάδης, είχαν ως σταθερή, πάγια και αναλλοίωτη θέση ότι: «Το Κυπριακό είναι διεθνές πρόβλημα εισβολής και παράνομης κατοχής τμήματος του εδάφους από την Τουρκία, εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, που είναι κράτος μέλος του ΟΗΕ, διεθνώς αναγνωρισμένο».

Επισημαίνεται ότι από το έτος 2004 η Κύπρος είναι κράτος-μέλος και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και έχει ενταχθεί ολόκληρη η επικράτειά της, με αναστολή του ευρωπαϊκού κεκτημένου στα παρανόμως κατεχόμενα εδάφη από τον τουρκικό στρατό. Όλοι οι ανωτέρω Πρόεδροι, τα πολιτικά κόμματα και οι αντίστοιχες κυβερνήσεις θεωρούσαν ως αυτονόητες προϋποθέσεις για τη λύση του Κυπριακού:

Α) Την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής και των εποίκων.
(ο εποικισμός είναι διεθνές έγκλημα απαράγραπτο).

Β) Την κατάργηση των εγγυήσεων, ιδίως μετά το 2004, όπου η Κύπρος είναι κράτος-μέλος της ΕΕ και ως εκ τούτου θεωρούνται αναχρονιστικές.

Γ) Την επιστροφή των προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες και σε κάθε περίπτωση και με οποιαδήποτε διαφοροποίηση, τον σεβασμό του δικαιώματος της ατομικής ιδιοκτησίας. (Η απόφαση του ΕΔΑΔ για την Τιτίνα Λοϊζίδου, που αποτελεί τμήμα του ευρωπαϊκού κεκτημένου, ως απόφαση ευρωπαϊκού δικαστηρίου, ξεκαθάρισε το ζήτημα αυτό κατά τον πλέον σαφή τρόπο).

Δ) Την εφαρμογή των ψηφισμάτων του ΟΗΕ περί Κύπρου, του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως κατοχυρώνονται στο διεθνές δίκαιο και που προνοούν εκτός των άλλων την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής.

Είναι πραγματικά δυσεξήγητο, προκαλεί έκπληξη, βάσιμες ανησυχίες, υποψίες και θυμό, γιατί κάποιοι στράφηκαν εναντίον του Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, όταν δήλωσε το αυτονόητο: «Λύση του Κυπριακού δεν υπάρχει, αν δεν εγκαταλείψει την Κύπρο, ο τουρκικός στρατός κατοχής και αν η Τουρκία επιμένει σε εγγυήσεις».

Ορθά οι δυο κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου υποβάθμισαν το θέμα εν μέσω διαπραγματεύσεων, ώστε να μη διαταραχθεί η ενότητα μεταξύ τους. Πλην όμως το ζήτημα είναι υψίστης σημασίας και απαιτείται η διαλεύκανσή του, αλλά και η απομόνωση, η περιθωριοποίηση και ο «αφοπλισμός» όσων επιτέθηκαν κατά τρόπον ανοίκειο, απαράδεκτο και προφανώς ενεργώντας ενάντια στα εθνικά συμφέροντα Κύπρου και Ελλάδας.

Υπάρχει οποιοσδήποτε υγιώς σκεπτόμενος και μέσος συνετός Έλληνας της Κύπρου ή της Ελλάδας, που αντιλαμβάνεται τη λύση του Κυπριακού χωρίς τουλάχιστον τις δύο προϋποθέσεις που έθεσε ο κ. Κοτζιάς;

Αντί να επαινείται ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Ν. Κοτζιάς, διότι επέδειξε κύρος, σθένος, αξιοπρέπεια και πολιτική βούληση, θεωρήθηκε ενοχλητικός και εμπόδιο για τα προφανώς ανίερα σχέδιά τους.

Όταν τις τελευταίες δύο μέρες, με τον πιο επίσημο τρόπο, η Τουρκία διατυμπανίζει ότι «η Κύπρος είναι τουρκικό έδαφος, ότι δεν πρόκειται ποτέ να φύγουν τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής από έδαφος που αποκτήθηκε με αίμα και ότι, εάν οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα το ζητά αυτό, να έρθει να το πάρει με το αίμα της», ποια θα πρέπει να είναι η στάση Ελλάδος και Κύπρου;

Όταν ο κ. Ακιντζί, στον οποίο εναποτέθηκαν ελπίδες, δεν έχει προβάλει την παραμικρή διαφοροποίηση από τον Ερντογάν και την Τουρκία, ως συμπατριώτης μας Κύπριος, θέτει ως κόκκινες γραμμές την παραμονή των εγγυήσεων από την Τουρκία, του τουρκικού στρατού και την εκ περιτροπής προεδρία, πώς θα ελπίζουμε βάσιμα σε λύση του Κυπριακού;

Εμείς όμως, που θέλουμε λύση, αλλά αληθινή και βιώσιμη, στηρίζουμε τις προσπάθειες της ελληνικής και κυπριακής ηγεσίας και ως Ευρωπαίοι δικαιούμαστε και οφείλουμε προς όφελος και των Τουρκοκυπρίων, εκτός των ανωτέρω προϋποθέσεων, να απαιτούμε η λύση να κατοχυρώνει το κοινοτικό κεκτημένο χωρίς αποκλίσεις, που θα πρέπει να είναι η αιχμή του δόρατός μας, ώστε να αξιοποιήσουμε την ιδιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Έτσι θα αποκαλυφθεί, αν η Τουρκία και δευτερευόντως οι Τουρκοκύπριοι επιθυμούν λύση του Κυπριακού, ή κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και νομιμοποίηση με τη δική μας υπογραφή των τετελεσμένων της εισβολής, δηλαδή την κατοχύρωση νομίμου (de jure) εδάφους, τη νομιμοποίηση των εποίκων και την απαλλαγή από την κατηγορία της παράβασης του διεθνούς δικαίου, δηλαδή της παράνομης εισβολής και κατοχής.

Εμείς δηλώνουμε παρόντες και θα επιμένουμε σε μια λύση αρχών, που μόνο αν τηρηθούν οι αρχές αυτές, θα είναι βιώσιμη.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΥΛΛΟΥΡΗΣ