Ευτυχώς που βρέθηκε στο πηδάλιο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής ένας Υπουργός Εξωτερικών του εκτοπίσματος του Νίκου Κοτζιά, που με παρρησία και θάρρος διακηρύσσει urbi et orbi την κατηγορηματική αντίθεση του ελληνικού και κυπριακού λαού προς τις ιταμότατες τουρκικές διεκδικήσεις της παραμονής των τουρκικών στρατευμάτων και των εγγυήσεων, υπογραμμίζοντας με σθένος:

Να φύγουν, ύστερα από 43 συναπτά χρόνια επώδυνης εισβολής και κατοχής τα τουρκικά στην Κύπρο στρατεύματα, που επανέλαβαν, τελευτούντος, τότες, του 20ου αιώνα, τις ανήκουστες σφαγές και τις παντοίες ωμότητες που τα στρατεύματα της ίδιας χώρας (επί Σουλτάνου Σελήμ του Β' και αρχηγούντος του Μαλά Μουσταφά Πασά) διέπραξαν στην Κύπρο και κατ’ εξοχήν στη Λευκωσία και στην Αμμόχωστο: με τις δεκάδες χιλιάδες σφαγές αθώων Ελληνοκυπρίων, την ανήκουστη ζώγρηση, τις εκδορές (όπως του ηρωικού Μπραγαδίνου κ.ά.), τους ανασκολοπισμούς, τις εν ψυχρώ δολοφονίες, κ.ά. ατελεύτητες σε βαρβαρισμόν ωμότητες.

Πρόσθετα, ο λαμπρός Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών διακηρύσσει το παντελώς απαράδεκτο και το αναχρονιστικό της τουρκικής εμμονής στο ανήκουστο για τον 21ον αιώνα, της τουρκικής ξαναλέμε εμμονής, καθεστώς των εγγυήσεων στην Κύπρο.

Είναι αυτό το θέμα σοβαρό, σοβαρότατο και πρέπει να υπογραμμισθεί η παρρησία και το θάρρος του μνημονευoμένου Υπουργού, που δεν ορρωδεί να θέσει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων, επισφραγίζοντας το αναντίλεκτον του γεγονότος του αναχρονισμού, ετεροβαρούς και θανάσιμου κινδύνου εγκυμονούντος για τον κυπριακόν Ελληνισμόν, απαράδεκτου και ανά την υφήλιον ανήκουστου / πρωτάκουστου αυτού δόγματος.

Είμαστε κράτος - μέλος των Η.Ε. και της Ε.Ε. και την τάξη εμπεδώνει και αναντίρρητα διασφαλίζει η ίδια η Ευρωπαϊκή οικογένεια.

Οι παντοίοι επικριτές του Νίκου Κοτζιά πρέπει να ντρέπονται και ν’ ανθομολογήσουν τα μέγιστα, το εγκληματικό του γεγονότος ότι στρέψανε τα πυρά τους εναντίον συνέλληνος, συνεπούς αγωνιστή των δικαίων του κυπριακού Ελληνισμού, ενός ανθρώπου που σπαργεί για τη διάσωση του κυπριακού Ελληνισμού στις εσχατιές αυτές της νοτιοανατολικής μεσογειακής λεκάνης και όχι μονάχα να θέσουν στη φαρέτρα τα ανήκουστα επιθετικά τους βέλη, μα να εξάρουν τη συνέπεια και το θάρρος του συνέλληνα μαχητή …

Θα τολμήσουν το λάθος των ν’ ανθομολογήσουν και να συμπορευθούν με τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας ή θα συνεχίσουν τον ίδιο, απαράδεκτο κι επαχθέστατο ύποπτο ρόλο τους;

Υ.Γ.: Κι ο εποικισμός, ο κατ’ εξοχήν θανάσιμος του κυπριακού Ελληνισμού κίνδυνος, να υπογραμμισθεί και να στηλιτευθεί επιβάλλεται δεόντως. Όμως, πώς και ποιος θ’ ανακόψει τη συνεχιζόμενη ροή των εποίκων, που και στα νήπια - πλην όσων την ψυχήν εξώνησαν - είναι εμφανέστατη με την περίπτωση Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία;

ΠΕΤΡΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ