Κάθε φορά που βλέπω ή ακούω τον Πρόεδρο Αναστασιάδη έρχεται στο μυαλό μου η παραδοσιακή διδακτική ιστορία του βοσκού του ψεύτη.

Σχεδόν πάντοτε, τη σκέψη αυτή ακολουθούν δύο ερωτήματα. Πρώτον, αν τη συγκεκριμένη φορά ο Πρόεδρος λέει αλήθεια ή ψέμα. Δεύτερον, γιατί άραγε ο Πρόεδρος αφήνεται να εξευτελίζεται δημοσίως με αυτό τον τρόπο.

Το πρώτο ερώτημα συνήθως αιωρείται αναπάντητο μέχρι να απαντηθεί από γεγονότα που θα ακολουθήσουν. Κάποιες φορές, βέβαια, απαντάται άμεσα από γεγονότα που έχουν προηγηθεί. Δυστυχώς πολλές φορές αποδεικνύεται ότι ο Πρόεδρος ψεύδεται, ακόμη και για πολύ σοβαρά θέματα για τα οποία δεσμεύτηκε δημοσίως. Η περίπτωση των προεκλογικών δεσμεύσεων περί της αποφυγής του κουρέματος, της εξεύρεσης εναλλακτικών πηγών δανεισμού και πολλών άλλων είναι μία. Οι πρόσφατες περιπτώσεις περί συγκλίσεων και προόδου στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό, των προϋποθέσεων για σύγκλιση διεθνούς διάσκεψης, της αιτιολόγησης της απόφασης της 1ης Δεκεμβρίου και της εμμονής ότι η διεθνής διάσκεψη θα ήταν πολυμερής και όχι πενταμερής, είναι άλλες. Θα μπορούσα να παραθέσω αναρίθμητες περιπτώσεις, αλλά τις θεωρώ περιττές.

Το δεύτερο ερώτημα φαίνεται να έχει σύνθετες απαντήσεις. Πιθανόν να είναι αποτέλεσμα άνοιας, κόπωσης ή παθολογικής αδυναμίας. Πιθανόν, όμως, να γίνεται εσκεμμένα για παραπλάνηση ή συγκάλυψη δεδομένων τα οποία αν αποκαλυφθούν θα προκαλέσουν αντίδραση. Ανεξαρτήτως της απάντησης, το γεγονός παραμένει ότι ο Πρόεδρος είναι και εκτίθεται ως αναξιόπιστος.

Είναι τραγικό και συγκλονιστικό, ιδίως σε ένα κράτος με προεδρικό σύστημα όπως το δικό μας, όπου οι εξουσίες είναι συγκεντρωμένες στο πρόσωπο του Προέδρου, ο άνθρωπος αυτός να πάσχει από αυτή την αδυναμία. Είναι ακόμη πιο τραγικό το γεγονός ότι η αδυναμία αυτή δεν είναι και η μόνη, αφού είναι γνωστά άλλα πάθη του Προέδρου. Είναι δε φοβερό όταν ο άνθρωπος αυτός καλείται να χειριστεί ζωτικότατα θέματα, όπως αυτό του κυπριακού προβλήματος.

Το φαινόμενο του Προέδρου Αναστασιάδη απασχολεί εδώ και καιρό τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα οποία κατατίθενται συνεχώς όλο και νέα τεκμήρια περί των προσωπικών του αδυναμιών και της αναξιοπιστίας του. Τούτο δεν περιποιεί τιμή στο κράτος και πρέπει να εκλείψει. Για να γίνει αυτό, πρέπει το περιβάλλον του Προέδρου να τον προφυλάξει ώστε αφενός να προστατευθεί ο θεσμός του Προέδρου και αφετέρου να διαφυλαχθεί η Κυπριακή Δημοκρατία από ενέργειες που μπορεί να έχουν καταστροφικές συνέπειες.

Η περίπτωση του προηγούμενου Προέδρου Χριστόφια είναι ακόμη νωπή στο μυαλό μας. Δεν θα θρηνούσαμε θύματα και δεν θα περνούσαμε την οικονομική καταστροφή αν το περιβάλλον του πρώην Προέδρου είχε το θάρρος να αναγνωρίσει τις αδυναμίες του και να τις ελέγξει προφυλάσσοντας τον ίδιο, τον λαό και το κράτος.

Στο βιβλίο του «Το προφίλ 7 Προέδρων», ο Κώστας Χατζηκωστής αναφέρει: «Είναι τραγικό ως πολίτης ενός ευρωπαϊκού κράτους να φτάνω στο σημείο να αμφισβητώ τον Πρόεδρο του κράτους για όσα λέει».

ΑΘΩΣ ΚΟΙΡΑΝΙΔΗΣ
Πρόεδρος ΠΝΟΗΣ ΛΑΟΥ