Η ευρεία συμμετοχή του πολίτη στα κοινά συνιστά την ουσία της δημοκρατίας, γι’ αυτό και ο πατέρας του δημοκρατικού πολιτεύματος Περικλής, θεωρεί τον «τώνδε μηδέν μετέχοντα ουκ, απράγμονα αλλά αχρείον». (Περικλέους Επιτάφιος, 40).
Η προϊούσα διαφθορά του πολιτικού μας βίου οδηγεί στην εκλογική αποχή και απειλεί το ίδιο το δημοκρατικό μας πολίτευμα. Όταν οι απέχοντες είναι περισσότεροι των ψηφιζόντων τότε καμιά εξουσία δεν νομιμοποιείται ούτε ηθικά ούτε πολιτικά, γιατί δημοκρατία σημαίνει συμμετοχή. Απολιτικός και πολίτης δεν νοείται ούτε και δημοκρατία με πολίτες απολιτικούς. Δημοκρατία χωρίς συμμετοχή είναι «γράμμα κενόν», «κύμβαλον αλαλάζον» χωρίς ποσώς να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του λαού και τις πολιτικές και κοινωνικές του ανάγκες.
Στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές οκτώ στους δέκα νέους αρνήθηκαν να εγγραφούν στους εκλογικούς καταλόγους και έξι στους δέκα αρνήθηκαν να ψηφίσουν. Αυτή η εκκωφαντική αποχή δεν μπορεί να οφείλεται σε κυνική αδιαφορία και η γενεσιουργός αιτία πρέπει να απασχολήσει σοβαρά την κομματική καμαρίλα.
Η αποχή, κατά τη γνώμη μου, είναι αποτέλεσμα της διαφθοράς των κομμάτων που από κύτταρα δημοκρατίας κατάντησαν κύτταρα κλεπτοκρατίας με πρωτοκλασάτα στελέχη τους και δημοτικούς άρχοντες στις φυλακές για διαφθορά και ποινικά αδικήματα. Η πενηντάχρονη διαφθορά για να παραφράσω τον παππού Θουκυδίδη κατέστησε το πολίτευμα «λόγω μεν δημοκρατίαν, έργω δε του πρώτου… τσαρλατάνου αρχήν».
Η συναλλαγή αγγίζει ολόκληρη την κοινωνία, από τις τρεις εξουσίες και τα Μ.Μ.Ε. μέχρι την Εκκλησία και τους ανεξάρτητους αξιωματούχους που σύρονται στα δικαστήρια εξευτελίζοντας θεσμούς και αξιώματα. Το πολιτικό κατεστημένο, δέσμιο μιας αδίστακτης οικονομικής ολιγαρχίας, προάγει την κομματοκρατία, την αναξιοκρατία, τη διαφθορά, τον νεποτισμό, τη συναλλαγή και πνίγει εν τη γενέσει της κάθε προσπάθεια αλλαγής και απεγκλωβισμού του πολίτη από τη στυγνή κομματική δικτατορία.
Η κομματοκρατία σκοτώνει κάθε ιδέα δημοκρατικής πολυφωνίας, καταπολεμά την οριζόντια ψηφοφορία και με κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα αποκλείει μικρότερες πολιτικές δυνάμεις διαιωνίζοντας την κομματική αυλή της ακρισίας, του φανατισμού και του πολιτικού ευνουχισμού.
Η κομματική διαφθορά και το ρουσφέτι υποβιβάζουν τον ψηφοφόρο από ελεύθερο πολίτη σε πληρωμένο πελάτη, άβουλο καιροσκόπο και πολιτικό σαλτιμπάγκο που ξεπουλά και εκπορνεύει την ίδια του την ψυχή. Μπροστά σ’ αυτή τη διαφθορά η ψυχή του νέου ανθρώπου, αγνή και αμόλυντη, ασυνήθιστη στις εκπτώσεις και τους συμβιβασμούς απογοητεύεται, βυθίζεται στην κυνική αδιαφορία, στην παθητική απόσυρση και είτε οδηγείται στην πολιτική παραίτηση είτε σε ακραίες ιδεολογικές επιλογές (ΕΛΑΜ, ΧΡΥΣΑΥΓΗ).
Η πονεμένη, η χαμένη γενιά των €500, πτυχιούχοι οι πλείστοι κι άλλοι δόκτορες και μαστεράδες θλίβονται βαθύτατα για τη διάσταση λόγων και έργων, τις κοινωνικές αντιφάσεις με την πολιτεία να φυλακίζει τίμιους φαμελίτες για €100, την ώρα που το παράλυτο χέρι του νόμου αδυνατεί να συλλάβει και να δικάσει αυτούς που κατέστρεψαν έναν ολόκληρο λαό.
Ο νέος που υψώνει τη φωνή του ενάντια στην πολιτική διαφθορά και ούτε καν ακούγεται, επιλέγει την αδιαφορία, το τέλμα, χάνεται για την πολιτεία και την κοινωνία και αρνείται ακόμα και να εγγραφεί στους εκλογικούς καταλόγους γιατί γνωρίζει πως οι προεκλογικές υποσχέσεις ούτε το στομάχι γεμίζουν ούτε και την ψυχή αφήνουν να ονειρευτεί.
Σήμερα οι πιο προικισμένοι, οι πιο χαρισματικοί νέοι απαξιώνουν και αρνούνται να μπουν στη διεφθαρμένη πολιτική αρένα, τρέπονται στα χρηματοοικονομικά και στα ελεύθερα επαγγέλματα αποστερώντας την πατρίδα από την ειδική γνώση, την επιστημοσύνη, την επάρκεια, τις ικανότητες, το ήθος, την τιμιότητα, την ανιδιοτέλεια και την προσήλωση στο «κοινόν καλόν».
Αληθινός πολιτικός είναι εκείνος που πριν πολιτευτεί μπόρεσε να κτίσει με μόχθο και θυσίες την τιμιότητα, το ήθος, την ανιδιοτέλεια, το Περίκλειον «χρημάτων αδωρότατον», να ξεριζώσει από την ψυχή του τον φθόνο, την κακία, τη μικρότητα, την ιδιοτέλεια, τη μισαλλοδοξία, τον φανατισμό και ίδιος Χριστός ή Γκάντι, να πάρει από το χέρι τον λαό του, να τον ανεβάσει τα σκαλοπάτια της αρετής και του πατριωτισμού, της προκοπής και της προόδου και σαν έρθει η ώρα να αποχωρήσει φτωχότερος, τιμημένος από την ευγνωμοσύνη και την αγάπη του λαού του.
Στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές η άκρα απαξίωση και η περιφρόνηση της κομματικής ιδιότητας οδήγησε τις κομματικές ηγεσίες να βαφτίζουν ακόμα και τα πιο υποταγμένα κομματόσκυλα σε ανεξάρτητους υποψήφιους και να ζητούν να κλέψουν ακόμα μια φορά την ψήφο του λαού.
Η κομματική νομενκλατούρα, αμήχανη και σαστισμένη μπροστά στη γενική λαϊκή απαξίωση, αναγκάζεται να γεμίσει τα ισχνά κομματικά ψηφοδέλτια με άσχετους ιδιώτες με μηδενική παρουσία στα κοινά, πολιτικά και κοινωνικά απαίδευτους, άγλωσσους και αμόρφωτους που αδυνατούν να παπαγαλίσουν στις συγκεντρώσεις την ξύλινη κομματική γλώσσα της ακρισίας, του λαϊκισμού και του φανατισμού.
Παράλληλα ο αδίστακτος κομματικός μηχανισμός αποδύεται σ΄ ένα όργιο κομματικής συσπείρωσης με υποσχέσεις και απειλές, εκβιασμούς και ταξίματα για να κλέψει ακόμα μια φορά την τίμια ψήφο του αναγκεμένου ψηφοφόρου και να εξευτελίσει την ανθρώπινή του αξιοπρέπεια.
Όμως, η ελεύθερη σκέψη δεν φυλακίζεται. Δεκάδες υπερκομματικά ψηφοδέλτια σ΄ όλη την Κύπρο προσφέρουν τίμια επιλογή σε ανθρώπους που απορρίπτουν τις κομματικές παρωπίδες και αρνούνται τα κομματικά δεσμά της ακρισίας και του φανατισμού. Μέσα σ΄ αυτό το καννιβαλικό ψηφοθηρικό όργιο, στην αρχαιότερη δημοκρατική πολιτεία του κόσμου, τον Δήμο Ιδαλίου, στην Ενορία Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ένας δάσκαλος, μια κοινωνιολόγος, μια φυσικός, ένας πρώην αρχηγός Αστυνομίας κι ένας φιλόλογος, με συναίσθηση ευθύνης και πόνο ψυχής για την κατάντια του πολιτικού μας βίου, συνέστησαν τη Συνεργασία Δημοτών Ιδαλίου, κατάρτισαν υπερκομματικό ψηφοδέλτιο και με ποσοστό 42% πλειοψήφησαν έναντι όλων των κομμάτων και εξέλεξαν έναν και παρολίγον και δεύτερο δικό τους δημοτικό σύμβουλο.
Τέτοιες πρωτοβουλίες που αξίζουν κάθε έπαινο αποτελούν αναβαθμό πολιτισμού και μπορούν να οδηγήσουν στην πολιτική κάθαρση και την αποϊδεολογικοποίηση της τοπικής τουλάχιστον ψήφου, επ΄ αγαθώ του δύσμοιρου αυτού του τόπου που τον έχει καταστρέψει η διεφθαρμένη κομματοκρατία.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΑΒΒΑ ΣΕΠΟΣ
Φιλόλογος εταίρος του London Institute of Education, πρ. Επαρχιακός Πάφου
