Ό,τι άφωνους αφήνει όσους προσπαθούν να παρακολουθήσουν το εκπληκτικό φαινόμενο διασυρμού τής λογικής, που διαδραματίζεται στον τόπο, έχον τον (παραπλανητικό) τίτλο «Διάσκεψη Γενεύης», είναι η γλώσσα αυτού τού εμπαιγμού. Και δεν μιλώ για την παγίως ξύλινη γλώσσα όσων παρ’ ημίν, (εξ αριστερών) ευαγγελίζονται (ακόμη) τον από ετών εκδημήσαντα μαρξιστικό διεθνισμό. Ούτε για την υγρή γλώσσα τών συνετών τού χαμένου κέντρου, που (εκ δεξιών) ευαγγελίζονται τον οικονομικό διεθνισμό (της αποχαυνωτικής ευμάρειας). Γλώσσα ειρήσθω που όταν την μετέρχεται η ομοταξία Τορναρίτη είναι απλώς αποκρουστική, όταν όμως την λούζεται ο κ. Προδρόμου, είναι και ανυπόφορη. Μιλώ για σύνολη τη γλώσσα αυτού του γενικευμένου συμφυρμού, που συνθέτει η χορεία τών, που ποικιλοτρόπως μάς κυβερνούν, ηγετικών «μετριοτήτων».

Σκληρός ο λόγος; Όχι βέβαια. Ιδού δε: Για το ότι η ελληνική κοινότητα εκπροσωπείται στις ενδοκοινοτικές συνομιλίες, από εκτός συνταγματικής τάξης πολιτικό πρόσωπο, εξ ορισμού και έκνομο (όσο ασκεί το συγκεκριμένο πολιτειακό λειτούργημα), και νομοτελειακά παραβατικό τής αρχής διάκρισης τών εξουσιών, επιπροσθέτως δε σφετεριζόμενο εξουσίες άλλου πολιτειακού θεσμού (τής Ελληνικής Κοινοτικής Συνέλευσης) συνεπώς και ανεξέλεγκτου,1* άρα απαγορευτικά ακατάλληλου, γι’ αυτή λοιπόν την εθνικά εγκληματική πράξη, όλοι τους είναι (συν)υπεύθυνοι: Διότι όλους τους βολεύει... (ή ακριβέστερα όλων βολεύει τις βλέψεις) αυτή η εξωσυνταγματική προεδρική αυθαιρεσία!

Άλλωστε ποιος εξ αυτών θα τολμήσει να παραδεχτεί ότι το μόνο πολιτειακό σώμα, το οποίο, με βάση και τη Ζυρίχη, που ίδρυσε την (ποτέ περιπόθητή τους), Κυπριακή Δημοκρατία, μπορεί να εκπροσωπεί, καθηκόντως και αποκλειστικά μάλιστα, την Ελληνική Κοινότητα, είναι η Ελληνική Κοινοτική Συνέλευση, όταν σκέφτονται πως είναι ο Μακάριος εκείνος που (ακόμα και στα «13 σημεία» του!), επιδίωξε διάλυσή της... (Το «κράτος εθνικής ενοχής», για την «τροχοπέδη» τού οποίου κι άλλοτε μίλησε ο γράφων!),

Στην αχλύ τέτοιου συμφυρμού κυβερνωσών «υπομετριοτήτων», δεν είναι καν παράδοξο, ότι το μέγα που απασχολεί την, θλίψης θλιβερότερη, πολιτική μας ηγεσία (φαίνεται και το μόνο, κι ας όλα τα άλλα, τα «ανοιχτά» για μάς, ο Ακκιντζί τα έχει «διπλοκλειδωμένα»!) είναι κατά πόσο σ’ αυτήν την πενταμερή, που μέχρι χθες εννοείται την εξορκίζαμε ως «πολυμερή», ο Ερντογάν θα στέρξει ή όχι σε αποχώρηση τών στρατευμάτων του! Και ο Χαλίφης εκείνος βεβαίως, αραγμένος στο ανάκτορό του τών 1150 δωματίων αναπαυτικά, χαϊδεύοντας και την «βίβλο» τού Νιχάτ Ερίμ, τους παρακολουθεί και μειδιά ειρωνικά...

Γιατί δε ειρωνικά, είναι μάλλον προφανές: Σ’ αυτή τη Δ.Δ.Ο. τών δυο συνιστώντων κρατών [ή κρατιδίων] είναι δεδομένο ότι το κάθε κράτος [ή κρατίδιο] θα έχει συνταγματικό δικαίωμα όχι μόνο να αυτοδιοικείται, αλλά και να νομοθετεί κιόλας. (Ήδη το συμφώνησε ο κ. Αναστασιάδης...) Συνεπώς έχει και δικαίωμα να νομοθετήσει συμμαχία με ξένα κράτη. Συμμαχία δε σημαίνει, πως μπορεί στο έδαφός του να φιλοξενήσει συμμαχικά στρατεύματα! Ο Ερντογάν αυτά τα μετρά καθώς χαϊδεύει στο παλάτι του, την βίβλο Νιχάτ Ερίμ. Διότι ξέρει πως εκείνη τού λέει, ότι δεν είναι ακόμα ώρα να «λύσει» το Κυπριακό. (Μια και οι Τούρκοι στο συνιστών κράτος [ή κρατίδιο] δεν έφτασαν ακόμα στα δυο εκατομμύρια! Θα φτάσουν μόλις το συνιστών κράτος [ή κρατίδιο] νομοθετήσει [και] το σχετικό νομοθέτημα...).

Ιδού τώρα και το (ρηξικέλευθο) ερώτημα: Αν εκεί στo θολό (καθώς η πρεμούρα Αναστασιάδη το επέλεξε) τοπίο τής Γενεύης καπνίσει στον Ερντογάν, να τού κάνει κι άλλη γυμναστική τού κ. Αναστασιάδη, και πει πως, «ούτε εγγυήσεις ζητά, ούτε στρατό στην Κύπρο θέλει» (γιατί, άλλωστε, η «συμμαχική» απόσταση Τουρκίας-Κύπρου είναι μόλις εξήντα μίλια, δηλ. Ριζοκάρπασο-Λευκωσία, ή έξι λεπτών αεροπορική διαδρομή...), τι αλήθεια θα κάνει τότε ο συμπιεζόμενος κύριος Αναστασιάδης; Ή τι θα πει στη «διεθνή κοινότητα» (που τόσο την ήθελε παρούσα στη Γενεύη), όταν αυτό που ο ίδιος ανήγαγε, όχι μοναχά σε μείζον, αλλά και μοναδικό εναπομένον εμπόδιο, το λύσει έτσι αυτομάτως ο Ερντογάν; Θα έχει τάχα χρόνο μετά να συζητήσει (κι αν ακόμα το επιδιώξει, θα υπάρχει που να τον ακούσει κάποιος) για εδαφικά, και για προεδρίες, και δημοκρατικά δικαιώματα, ή ευρωπαϊκά κεκτημένα (και ο Θεός ξέρει τι ακόμα) χωρίς να γίνει και ρεζίλι των σκυλιών; 2*

Κι αν ο Ερντογάν θέλει να κάνει γυμναστική επίσης και στην «ανθυπομετριότητα» τών Αθηνών, και προσθέσει πως μόνο μια προϋπόθεση θέτει, να τού δώσει ο Τσίπρας εκείνα τα «ξερονήσια» τού Αιγαίου; Τότε τι θα γίνει; Θα επιστρέψει οργισμένος οίκαδε ο Αναστασιάδης, όπου και θα αρχίσει η συγχορδία τής εντόπιας ξύλινης ομού και της υγρής γλώσσας, υπό την έμπειρη μπαγκέτα ενδεχομένως, ως αρχιμουσικού, τού αναπληρωτή κυβερνητικού εκπροσώπου, να σαλπίζει ότι, «για άλλη μια φορά η μητέρα Ελλάδα εμπόδισε λύση τού Κυπριακού»;

Όταν στο μεταξύ ο Ερντογάν θα προπαρασκευάζει, όχι βέβαια «σχέδιο Β’», (όπως μηρυκάζουν οι παρ’ ημίν νήπιοι) αλλά την επόμενη φάση τού (ενός και μοναδικού και αναλλοίωτου) σχεδίου Α’ (ανάκτησης Κύπρου)... «Μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες», που έλεγε και κορυφαίος διανοητής μας, ο Παναγιώτης Κονδύλης!

ΧΑΡΗΣ ΦΕΡΑΙΟΣ
Διδάκτωρ του ΕΜΠ

1* Σε απλά Ελληνικά, μπορεί το πρόσωπο αυτό να κάνει ό,τι τού καπνίσει, χωρίς κανείς να έχει την ελάχιστη νομική δυνατότητα να τον ελέγξει!

2* Άκομψη έκφραση μεν, κυριολεκτική δε...