Καθώς μπαίνουμε στο 2017, τα φαινόμενα αποσταθεροποίησης της παγκόσμιας ειρήνης, ασφάλειας και σταθερότητας εντείνονται. Η τρομοκρατία παγιώνεται ως παγκόσμιος εφιάλτης. Οι πολεμικές συγκρούσεις στη Συρία συνεχίζονται, σε μια πολυαίμακτη αναμέτρηση ασύλληπτης ανθρωποθυσίας.
Η δυτικής έμπνευσης «Αραβική Άνοιξη» αποδείχθηκε ένα πρωτοφανές φιάσκο, με τις περισσότερες αραβικές χώρες να βιώνουν την καθημερινή απειλή των πιο ακραίων ισλαμιστικών στοιχείων και με τον ISIS να επιβιώνει, παρά τη διεθνή εκστρατεία εξόντωσής του.
Το Μεσανατολικό παραμένει μακροχρόνια ανοικτή πληγή, που εγκυμονεί διαρκείς κινδύνους ευρύτερης ανάφλεξης στην περιοχή. Ταυτόχρονα ο μεγαλοϊδεατισμός του ιδιότυπου ισλαμισμού στην Τουρκία, με εκφραστή τον απρόβλεπτο και αυταρχικό Ερντογάν, εκδηλώνει απροκάλυπτες προθέσεις αναβίωσης μιας νεο-οθωμανικής αυτοκρατορίας, προκαλώντας μη αποκρυπτόμενη ανησυχία και αμηχανία στους Δυτικούς συμμάχους της. Καθώς οι τρομοκρατικές επιθέσεις εντείνονται και ο τρόμος παγιώνεται στην τουρκική κοινωνία, η χώρα βυθίζεται στο χάος ενός ακήρυκτου εμφυλίου με τους Κούρδους.
Η εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ δημιουργεί ανησυχίες διεθνώς, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, καθώς όλοι βρίσκονται σε αναμονή για να διαπιστώσουν αν οι ακραίες προεκλογικές του εξαγγελίες θα υλοποιηθούν, ενώ το BREXIT προκαλεί παρατεταμένη νευρικότητα στη διερχόμενη κρίση ταυτότητας Ε.Ε.
Στο λυκόφως του 2016 και στο λυκαυγές του 2017 ο κόσμος εξακολουθεί να ζει στον αστερισμό της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Αυτή η κρίση έφερε ξανά στο μυαλό μας την παράνοια της ανεξέλεγκτης εξουσίας, της συγκέντρωσης πλούτου, πολιτικής, δημοσιογραφικής και στρατιωτικής εξουσίας. Της μη ελεγχόμενης εξουσίας, που δεν υπολογίζει και δεν δίνει λόγο σε κανέναν, που δεν υπόκειται σε κανενός είδους δημοκρατικό έλεγχο και όπου ο πολίτης έχει περιθωριοποιηθεί, είναι αδύναμος και χειραγωγείται μέσω της παραπληροφόρησης του φόβου ή ακόμα και του καταναγκασμού. Η κρίση αναδεικνύει την απουσία διαφάνειας στον χώρο της διακυβέρνησης.
Απογοήτευση, αγανάκτηση και οργή κυριαρχεί στον κόσμο για την αποτυχία κυβερνήσεων να ελέγξουν αποτελεσματικά τους πολυεθνικούς γίγαντες και τις τραπεζικές ελίτ που διέφθειραν την πολιτική ζωή, υποσκάπτοντας με αυτόν τον τρόπο τη δημοκρατία.
Ο μεγάλος κίνδυνος από την παγκοσμιοποίηση των οικονομιών είναι μια ισοπέδωση των κοινωνιών χωρίς αρχές, αξίες και οράματα.
Μέσα στο αποσταθεροποιημένο περιβάλλον της περιοχής μας, Ελλάδα και Κύπρος, παρά την οικονομική κρίση η πρώτη και τη συνεχιζόμενη κατοχή η δεύτερη, αποτελούν κομβικούς παράγοντες στη διαμόρφωση συνθηκών ασφάλειας. Σε αυτήν την καθοριστική χρονική περίοδο, έχουμε χρέος να αξιοποιήσουμε τις στρατηγικές μας θέσεις ώστε να εμπεδωθούμε σε κεντρικούς σταθεροποιητικούς παράγοντες στον χώρο των Βαλκανίων, της Μαύρης Θάλασσας και της Ανατολικής Μεσογείου και κυρίως σε ζωτικούς συνδέσμους της περιοχής με την Ευρώπη.
Τέλος στο Κυπριακό ολοκληρώνεται μια διαδικασία που ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2014, με τη συνάντηση της Γενεύης τον Ιανουάριο. Εν μέσω αλληλοσυγκρουόμενων θέσεων τόσο για τη σύνθεση της Διάσκεψης για την ασφάλεια και τις εγγυήσεις, όσο και για την ουσία των θεμάτων. Με εμμονή της τουρκικής πλευράς στον αναχρονισμό των εγγυήσεων, επεμβατικών δικαιωμάτων και διαιώνισης στρατιωτικής παρουσίας. Οι προσδοκίες για τερματισμό της 42χρονης κατοχής υπό το φως αυτών των δεδομένων δεν φαίνεται να δικαιώνονται.
Επιβάλλεται βαθιά περισυλλογή, επανεκτίμηση της πορείας και χάραξη στρατηγικής με αγωνιστικό ρεαλισμό, μακριά από χίμαιρες και αυταπάτες. Με διεκδικητικό πνεύμα, χωρίς λογικές κόπωσης και λιποψυχίας. Με εμμονή στην υπεράσπιση των βασικών ανθρώπινων αξιών, οικουμενικής ισχύος.
ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Λ. ΟΜΗΡΟΥ
Τέως Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων
