Ήρθες, γεννήθηκες, εμφανίστηκες μέσα από εκκωφαντικές φωνές και τραγούδια, χαρούμενες μουσικές, σαμπάνιες και γλέντια. Σε βαφτίσαμε «Δεκάξι». Ήσουν το όμορφο, το καινούριο, το φρέσκο. Βάλαμε τα γιορτινά μας, ξεχάσαμε ό,τι μας πλήγωσε, φορέσαμε το χαμόγελο και την αισιοδοξία μας για κάτι «καινούριο». Είχαμε ήδη πικραθεί από τον προκάτοχό σου. Είχαμε τρομάξει με όσα προηγήθηκαν. Ήταν χρονιά-ρεκόρ για πρόσφυγες, εκτοπισμένους και μετανάστες. Ο αριθμός των ατόμων που πέρασαν από την Ελλάδα με σκοπό να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς την Ευρώπη, αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο, ήταν τεράστιος και ασφυκτικός για μια τόσο μικρή και ήδη τραυματισμένη χώρα, όπως είναι η Ελλάδα. Και πέρασαν οι μήνες, και είδαμε την κρίση να μας δείχνει όλο το θράσος της, είδαμε όλη την αδικία να απλώνεται στην Ελλάδα και την Κύπρο με αυθάδεια και εκδίκηση. Έφυγε, λοιπόν, το δεκαπέντε, είπε το γλυκό του αντίο σιγά-σιγά και αποχώρησε...
Ήρθες λοιπόν εσύ, αγαπημένο μας δεκάξι, σε υποδεχτήκαμε, σε αγκαλιάσαμε κι αρχίσαμε σιγά-σιγά να φτιάχνουμε όνειρα. Κι όμως κατάφερες κι εσύ με τη σειρά σου, με ένα πανέμορφο και μοναδικό τρόπο, να μας «στολίσεις» με ένα σωρό ειδήσεις και εξελίξεις. Άλλες τραγικές, άλλες διασκεδαστικές… Πυρκαγιές, αεροπειρατείες, περιπλοκές και εκπλήξεις στο Κυπριακό, εκλογές στην Αμερική, τρομοκρατικές ενέργειες, φόβος και αγωνία σε όλο τον πλανήτη. Δηλαδή, μια απ’ τα ίδια…
Αυτός ο κόσμος συνεχίζει να ζει και να βιώνει σε ρυθμούς κωμωδίας αλλά και σε ρυθμούς τραγωδίας. Όλα σε όλο τους το μεγαλείο. Άλλοι «τρομάξαμε» με την υπόθεση του Γιώργου Λιάγκα και της Φαίης Σκορδά. Άλλοι με τις βομβιστικές ενέργειες στη Γερμανία και αλλαχού, που δεν λένε να τερματιστούν. Άλλοι με τον θάνατο που σκορπάει ο ανελέητος πόλεμος που συνεχίζεται ακόμα στη Συρία... Άλλοι δακρύσαμε με το παντοτινό αντίο του George Michael και του Leonard Cohen.
Και τραγουδήσαμε ξανά το «Last Christmas» και το «Dance me to the end of love»… Άλλοι μείναμε με το στόμα ανοιχτό με την έκπληξη της χρονιάς, κάτι που κανείς αρχικά δεν θα μπορούσε να φανταστεί! Με την εκλογή του αουτσάιντερ Τραμπ ως του νέου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Και καταλάβαμε ότι σε τούτο τον κόσμο που ζούμε όλα, μα όλα είναι πιθανά!
Κι εμείς, εδώ, σε τούτο το νησί, ακόμα, όπου πάμε κι όπου σταθούμε δεν θ’ ακούσουμε τίποτα άλλο παρά μόνο μια λέξη: «Συνομιλίες, συνομιλίες, συνομιλίες»... Στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στις εφημερίδες, στο ίντερνετ. Παντού. Συνομιλίες το δεκαπέντε, συνομιλίες το δεκαέξι και συνεχίζουμε ακάθεκτα για το φρέσκο και «αισιόδοξο» δεκαεφτά!.. Οι συνομιλίες είναι το πρωινό μας, το μεσημεριανό μας, το βραδινό μας. Οι συνομιλίες είναι το επιδόρπιό μας επίσης. Ένας τρόπος ζωής που θαρρώ έχει γίνει ένα με την αναπνοή μας, έχει γίνει ένα με τον χτύπο της καρδιάς μας...
Αύριο ξημερώνει το δεκαεφτά, λοιπόν. Όλα τα χρωστούμενα στην ίδια θέση. Όλα όσα έχουμε να λαμβάνουμε, ένας Θεός ξέρει αν ποτέ τα εισπράξουμε. Ένα όμως είναι το σίγουρο. Ότι είμαστε ακόμα εδώ... Κι όπως λέει και το τραγούδι της Λίνας Νικολακοπούλου και της Δήμητρας Γαλάνη «...είμαστε ακόμα ζωντανοί στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα/κι αν μας αντέξει το σκοινί/θα φανεί στο χειροκρότημα»...
Καλή (καλύτερη έστω) νέα χρονιά...
