Ζούμε σ’ έναν κόσμο μαγικό. Παραδεισένιο. Γεμάτο αγάπη. Γεμάτο καλοσύνη. Ζούμε σε έναν κόσμο ονειρεμένο!.. Αίμα δεν χύνεται ποτέ. Πόλεμοι δεν γίνονται. Εχθροπραξίες δεν υπάρχουν. Ούτε μίσος! Ούτε μια σφαίρα δεν έχει σκοτώσει ποτέ άνθρωπο! Είμαστε μια ανθρωπότητα, Θεός να βάλει το χέρι Του, ήρεμη, όμορφη, αγγελικά πλασμένη και ειρηνική... Αγαπάμε, φροντίζουμε και νοιαζόμαστε ό ένας για τον άλλον... Βοηθάμε τους μη έχοντες, στηρίζουμε όποιον έχει ανάγκη...

Πόσο όμορφα θα ήταν, αν τα λόγια της εισαγωγής αυτής ήταν πέρα για πέρα αληθινά... Μακάρι να περιέγραφαν ένα πέρα για πέρα αληθινό σκηνικό... Μα χρόνο με το χρόνο, μέρα τη μέρα καταφέρνουμε να βιώνουμε μια τραγωδία. Η μια χειρότερη από την άλλη... Ο φόβος, η αγωνία, η ανασφάλεια, ο τρόμος, μας κυριεύουν. Αυτές οι λέξεις ζουν μέσα στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Από την Ελλάδα μέχρι τη Γερμανία. Από την Αγγλία μέχρι την Αυστραλία. Από το περίπτερο της γειτονιάς μας μέχρι το διπλανό σουπερμάρκετ, μέχρι την αυλή μας με τα γιασεμιά...

Τούτα εδώ δεν είναι λόγια εκφοβισμού, ούτε λόγια πανικού. Πρόκειται για λόγια που πηγάζουν από την αλήθεια, από την πραγματικότητα, μέσα από τη σημερινή καθημερινότητα του σκληρού και αδυσώπητου πλανήτη που ζούμε.

Ας θυμηθούμε πόσα δισεκατομμύρια άνθρωποι σπουδάζουν και μορφώνονται σε τούτον εδώ τον κόσμο. Και πόσο πολύ - ταυτόχρονα - οι κοινωνίες μας εστιάζουν στη μόρφωση και τη γνώση... Γιατί η παιδεία είναι η βάση για μια κοινωνία πολιτισμένη και προχωρημένη. Κι όμως, με την πρώτη ευκαιρία, όλα μπορούν να συμβούν. Κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο: Κρυφά, μυστικά μαχαίρια. Ψέματα. Κλοπές. Προδοσίες. Αδικίες. Μίσος. Εκμετάλλευση. Φτώχια. Βόμβες ναπάλμ. Πυρηνικά όπλα. Ντροπές που στολίζουν τη μικρή και πρόσκαιρη ζωή μας...

Και τα χρόνια περνάνε. Και οι μήνες περνάνε, και οι μέρες. Και οι αιώνες αλλάζουν, αλλά εμείς δεν αλλάζουμε... Τούτο το άγριο θηρίο που λέγεται άνθρωπος, τούτο το ανήσυχο και πανέξυπνο θηρίο ζει και βασιλεύει καθώς η έγνοια του είναι να εκδικείται, να ορμάει, να επιβάλλεται, να δολοφονεί... Απ’ τη μια εμπνέεται, δημιουργεί, κατασκευάζει, σοφίζεται, γράφει ποίηση, γράφει τραγούδια ονειρεμένα, τραγουδά, υμνεί τον έρωτα, χορεύει, ζωγραφίζει, πετάει στα σύννεφα με το μυαλό, κατακτά τους ουρανούς με το αεροπλάνο...

Σκέφτεται, διαβάζει, τρέχει, φυτεύει δέντρα, σχεδιάζει σπίτια, σχεδιάζει αυτοκίνητα, φτιάχνει γέφυρες, φτιάχνει ουρανοξύστες. Γράφει παραμύθια για παιδιά, τα εικονογραφεί.... Ύστερα φροντίζει τα παιδιά του, να τα μαθαίνει γράμματα, τα στέλνει σε σχολεία, σε πανεπιστήμια... Όλα αυτά, ναι, όλα ετούτα καταφέρνει ετούτο το άγριο αλλά και αξιαγάπητο θηρίο που λέγεται άνθρωπος... Και μετά, ένα ένα τα βουτάει και τα καταστρέφει! Σοφίζεται τα πιο μοντέρνα όπλα, τα πιο καταστροφικά και ύστερα τα χρησιμοποιεί χωρίς αιδώ καμία, όπου η «ανάγκη» και το χρήμα επιτάσσουν...

Πότε θα κυριαρχήσει η ειρήνη, η αγάπη, η αξιοπρέπεια; Πότε θα ημερέψει ετούτο το θηρίο; Πότε θα δούμε την πικρή αλήθεια μας κατάματα; Πότε θα σεβαστούμε ο ένας τον χάρτη του άλλου; Πότε θα σεβαστούμε; Πότε θα κοιμηθούμε ήσυχα ένα βράδυ χωρίς να κλειδαμπαρώνουμε τις πόρτες; Πότε θα σταματήσουμε να φοβόμαστε ο ένας τον άλλον; Πότε θα χαρίσουμε μια από τις δέκα δραχμές που έχουμε στα χέρια μας χωρίς να τις ζητήσει ο πονεμένος; Πότε θα αποφασίσουμε πως τούτη η ζωή που μας δόθηκε καλά θα ήταν να γεμίζει χαμόγελο και αλληλεγγύη;

Μέρες γιορτινές οι μέρες τούτες. Μέρες αγάπης. Και οι σκέψεις, οι ανησυχίες δυναμώνουν…

Αχ, να ζούσαμε σ’ έναν κόσμο μαγικό. Παραδεισένιο. Γεμάτο αγάπη. Γεμάτο καλοσύνη. Να ζούσαμε σε έναν κόσμο ονειρεμένο!...