Το παιδί πρόσφυγας, που γυροφέρνει άγρυπνο και από στιγμή σε στιγμή κινδυνεύει να τρυπηθεί στο κεφάλι από σφαίρες στρατιωτών. Το παιδί που παραμελείται από τους γονείς και ξεμοναχιάζεται από ύποπτους τύπους

Ένα παιδί γεννήθηκε στην άκρη μιας πολίχνης της Ιουδαίας 20 αιώνες πριν και βάλε. Τον προϋπάντησαν κάποιοι βοσκοί και ταπεινά Τον προσκύνησαν. Ένα αστέρι φώτισε τον δρόμο μάγων που Του πρόσφεραν τα δώρα τους. Αυτό είναι κοντολογίς το ιστορικό υφάδι των Χριστουγέννων. Απλό και μυστηριώδες. Στο επίκεντρο, ένα παιδί που δεν είναι μόνο άνθρωπος ούτε μόνο Θεός, αλλά Θεάνθρωπος. Με αφετηρία τη γέννησή του, η λογική των ανθρώπων σκανδαλίζεται. Πρώτοι στον χορό οι Εβραίοι με τις συνεχείς αμφιβολίες τους, αν ο γεννηθείς είναι ή όχι ο Μεσσίας των προφητών. Οι ηθικοί και αξιοπρεπείς στη συνέχεια Τον αμφισβητούν για τα ανοίγματα που έκανε, ανατρέποντας κανόνες που η εποχή είχε θέσει ως οροθέσια.

Αιώνες μετά τα πράγματα ουσιωδώς παραμένουν τα ίδια για μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων. Σημεία αντιλεγόμενα η ηθική Του διδασκαλία και οι κοινωνικές δυναμικές της, η ιστορικότητα της ύπαρξής Του, αυτή ακόμα η ίδια η γέννησή Του. Κήρυξε την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων και μίλησε για όλους και όλα; Και τότε γιατί δεν ανύψωσε τη θέση των δούλων; Και η γυναίκα γιατί είναι τόσο υποτιμημένη στα κείμενα που περιγράφουν τη δράση Του; Έκανε θαύματα εν δυνάμει και εξουσία, ή μήπως κινούσε την αυθυποβολή των κάθε λογής πασχόντων συγχρόνων Του; Και αφού ήταν τέτοιας επιρροής θρησκευτικός ηγέτης, γιατί δεν τον αναφέρουν οι ιστορικοί της εποχής Του; Στο σκηνικό της γιορτής, βοσκοί και μάγοι. Οι πρώτοι, απλοί και ανεπιτήδευτοι. Οι δεύτεροι, σοφοί και μυαλωμένοι. Πρόσωπα που έπλασε η ευρηματικότητα κάποιων για την αποδοχή ενός μύθου, ή υπαρκτοί και αδιαμφισβήτητοι μάρτυρες της Θεοφάνειας που συντελέστηκε..;

Σε λίγες μέρες το νήπιο Ιησούς θα γεννηθεί. Πέραν από τις όποιες αμφισβητήσεις κάποιων ανθρώπων, ένα αστέρι θα ξαναφωτίσει τους δρόμους του κόσμου. Θα το ανάψουν οι έμποροι των περιτυλιγμένων δώρων, των αστραφτερών διακοσμήσεων της προθήκης των καταστημάτων που πρέπει να ξεχωρίζει. Το ίδιο αστέρι θα φροντίσουν να το ανάψουν και «ώριμοι» πολιτικοί, που θα εξαγγείλουν ανακωχές πολεμικών συγκρούσεων σε φλεγόμενες περιοχές του κόσμου για λίγες μέρες.

Ακόμη, με αφορμή τη γιορτή αυτή, θα θυμηθούμε τούτες τις μέρες και το παιδί. Θα τονίσουμε εκ νέου την ευθύνη που επωμίζεται η κοινωνία να το προστατέψει. Δεν μιλάμε βέβαια για το δικό μας παιδί. Γι' αυτό ζούμε και αναπνέουμε εμείς, οι φυσικοί του γεννήτορες. Σε κάποιο άλλο αναφερόμαστε. Γεννημένο και μεγαλωμένο κάπου, σε συντεταγμένες γεωγραφικές περίπου αχαρτογράφητες για μας. Γι' αυτό θα ρητορέψουμε τούτες τις μέρες. Ίσως το παιδί-πρόσφυγας, που γυροφέρνει άγρυπνο και από στιγμή σε στιγμή κινδυνεύει να τρυπηθεί στο κεφάλι από σφαίρες στρατιωτών. Για το παιδί που παραμελείται από τους γονείς και ξεμοναχιάζεται από ύποπτους τύπους. Ή ακόμη για το παιδί του οποίου εξαντλούνται οι δυνάμεις από χειρωνακτική εργασία που δεν είναι για τα μέτρα του. Γι' αυτό θα επιδείξουμε αγάπη ή οίκτο.

Πέραν όμως από αυτά, κάποιοι άλλοι «μάγοι», τουτέστιν σοφοί και ειδήμονες, θα κινήσουν οσονούπω να προσφέρουν και πάλιν τα δώρα τους: μελέτες, έρευνες, ρεπορτάζ, ειδήσεις. Όλα γι' αυτής της κατηγορίας το παιδί. Θα προβάλουν το προσωπάκι του τούτες τις παγερές γιορτινές μέρες που διανύουμε. Θα παρουσιάσουν το φτωχικό παχνί του, θα του δώσουν τηλεοπτικό χρόνο μέσα από οθόνες, θα το αναλύσουν μέσα από νούμερα στατιστικής. Αλλά εντέλει δεν θα μείνουν στη φάτνη του να το περιθάλψουν. Μετά το τέλος των ημερών θα κινήσουν γι' άλλο προορισμό. Αφήνοντας πίσω μικρούς «Χριστούς» που γεννήθηκαν σε έναν κόσμο τόσο άκαρδο, παγερό, αφιλόξενο…

Όλες οι πιο πάνω στάσεις είναι στην ουσία τους προσπάθειες φυγής από την υπαρκτική βίωση ενός μοναδικού γεγονότος που έκανε τον ουρανό να χωρέσει στη γη, τον Θεό να γίνει άνθρωπος, τον ήλιο να γελάσει και για μας, με όλες τις υπαρκτικές συνέπειες που μπορούν αυτά να σημαίνουν στην εποχή μας. Εντέλει, αν υπάρχει ένα φως ελπίδας με αφορμή τα Χριστούγεννα που μας έρχονται, θα πρέπει νομίζω να αναζητηθεί σ’ αυτούς που έχουν καρδιά που αγαπά. Αυτούς που κομίζουν γνησιότητα και ήθος για το παιδί και για κάθε πρόσωπο. Υπάρχει ακόμη αυτό το είδος των ανθρώπων ή εξέλιπε; Συμπερασματικά ας κοιτάξουμε σε βάθος την ψυχή μας. Είναι μια κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση σε εποχές τόσο γεροντικές σαν τη δική μας.

ΑΛΕΞΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
Διευθυντής στο Γυμνάσιο Αγίου Στυλιανού-Στροβόλου