Τον Ιανουάριο του 2017, η θεατρική ομάδα «Σόλο για Τρεις» κλείνει δέκα χρόνια συνεχούς παρουσίας στα θεατρικά δρώμενα του τόπου. Για πρώτη φορά στα χρονικά της, η ομάδα θα μείνει ανενεργή λόγω μη χρηματοδότησης, χωρίς καμία παραγωγή για τη θεατρική σεζόν του 2017, παρά τις υψηλές βαθμολογίες που έχει πάρει από την ΕΑΠ (από την ίδια την Επιτροπή Αξιολόγησης Παραστάσεων του «Θυμέλη») και παρά τις μεγάλες επιτυχίες που έχει κάνει με τις παραστάσεις «Στη μοναξιά των κάμπων με βαμβάκι», «Τζεμαλιγέ» και «Αντρόνικος ή ο Ζωγκράφος».

Αγαπητοί του «Θυμέλη», ξέρετε γιατί αυτές οι παραστάσεις ήταν επιτυχίες; Δεν ήταν επιτυχίες γιατί έχουμε έδρα ή στέγη, δεν ήταν επιτυχίες γιατί είμαστε μη κερδοσκοπική εταιρεία, δεν ήταν επιτυχίες γιατί έχουμε ύπαρξη κάτω ή πάνω από δέκα χρόνια, δεν ήταν επιτυχίες γιατί έχουμε τις εκατοντάδες τους συνδρομητές, αλλά γιατί έχουμε φέρει τους εκατοντάδες τους θεατές στο θέατρο. Ήταν επιτυχίες γιατί είμαστε μια μικρή, ανεξάρτητη ομάδα, που κάνουμε θέατρο με τις όποιες δυσκολίες και εμπόδια και το κάνουμε με την ψυχή μας.

Γιατί κάθε παράσταση που κάνουμε θέλουμε να είναι ξεχωριστή, να είναι μοναδική, να λέει κάτι σημαντικό στον θεατή, να αφορά τον θεατή, να έχει να κάνει μ' εμάς. Γιατί δεν θέλουμε να είμαστε μια μηχανή που παράγει παραστάσεις για απλή κατανάλωση ή γιατί γράφουμε φιλολογίστικες, θεωρητικές σκηνοθετικές προτάσεις για να εκμαιεύσουμε την περιέργειά σας ή τις υψηλές σας βαθμολογίες. Για εμάς μετρά το αποτέλεσμα και όχι οι προθέσεις.

Βρίσκομαι στον χώρο του θεάτρου από το 1988. Εργάστηκα στο ελεύθερο θέατρο για 18 χρόνια και έβαλα κι εγώ το λιθαράκι μου στο κτήσιμό του. Βλέπετε αγαπητοί, δεν υπάρχουν μόνο θέατρα συνεχούς λειτουργίας αλλά και άνθρωποι, που εργάζονται στο θέατρο και που το θέατρο είναι το ψωμί τους και το επάγγελμά τους.

Σκηνοθετώ, παράγω θέατρο πάνω από 25 χρόνια και τα αντικειμενικά κριτήρια του «Θυμέλη», δυστυχώς, δεν μπορούν να καλύψουν ή να προστατέψουν εμένα και την ομάδα μου. Το «Θυμέλη», δυστυχώς, δεν έχει αυτή την ανθρώπινη πλευρά, αλλά είναι ένα στυγνό, αυστηρά αριθμολάγνο σύστημα, που όταν βρίσκεται στα χέρια τριών μόνο ανθρώπων, που το θέατρο δεν είναι απαραίτητα το αντικείμενό τους, μπορεί να καταστεί επικίνδυνο και καταστροφικό για το ίδιο το θέατρο.

Παρ' όλο που τις προάλλες υπογράψαμε την επιστολή για στήριξη του Σχεδίου «Θυμέλη», γιατί όντως θέλουμε να βλέπουμε μπροστά και όχι πίσω, παρατηρούμε, δυστυχώς, ότι συνεχίζονται να γίνονται τρανταχτά λάθη και ότι οι ιθύνοντες στον ΘΟΚ ακόμη πειραματίζονται εις βάρος κάποιων ομάδων που κανονικά θα έπρεπε να επιχορηγηθούν. Δεν θα πέσω στην παγίδα να κρίνω ανταγωνιστικά ποιοι έχουν εγκριθεί και ποιοι όχι, αλλά, αλήθεια, πείτε μου, αγαπητοί του «Θυμέλη», την αδικία πώς τη μετράτε;

Την ψυχή που βάζει ο καθένας μας καθημερινά, για να μείνει σ’ αυτό το δύσκολο επάγγελμα του σκηνοθέτη ή του παραγωγού, που παρεμπιπτόντως η πολιτεία ακόμα να αναγνωρίσει ότι υπάρχει, πείτε μου, με ποια αντικειμενικά κριτήρια τη μετράτε; Όταν το μάθετε αυτό, αγαπητοί του «Θυμέλη», τότε μόνο θα καταφέρετε να δημιουργήσετε ένα δίκαιο σύστημα. Μέχρι όμως να το μάθετε, θα στερείτε από κάποιους ανθρώπους του θεάτρου το ψωμί τους, τη δουλειά τους, το δικαίωμά τους στη δημιουργική έκφραση και αυτό, πιστέψτε με, δεν είναι στη δικαιοδοσία σας.

Μαρία Μανναρίδου Καρσερά,
Σκηνοθέτις «Σόλο για Τρεις»