Στην απουσία ενός καθολικού συστήματος υγείας, ο πολίτης αφήνεται μόνος του να επιλύσει τα όσα προκύπτουν από μια ασθένεια. Καλείται δηλαδή να καλύψει το κόστος θεραπείας, και από την άλλη, να διασφαλίσει ότι οι υπηρεσίες που θα λάβει είναι υψηλών προδιαγραφών. Βέβαια οι πιο πάνω προκλήσεις ισχύουν σε κάθε αγορά αγαθού ή υπηρεσίας, όχι μόνο ειδικά για τις υπηρεσίες υγείας.

Η ιδιαιτερότητα, όμως, στην αγορά υπηρεσιών υγείας είναι ότι ο αγοραστής (δηλ. ο ασθενής) βρίσκεται σε ιδιαίτερα μειονεκτική θέση έναντι του πωλητή (δηλ. ιατρού) αφού: (α) η ανάγκη για αγορά υπηρεσιών προκύπτει σε απροσδιόριστο χρόνο, (β) απαιτείται άμεσος χειρισμός, (γ) το κόστος θεραπείας μπορεί να είναι δυσανάλογο των οικονομικών δυνατοτήτων του ασθενούς και (δ) ο ασθενής βρίσκεται σε πλήρη εξάρτηση από τον ιατρό, αφού δεν έχει την εξειδικευμένη ιατρική γνώση ώστε να συναλλαχθεί σε ισότιμη βάση.

Για να εξισορροπηθεί αυτή η ανισορροπία έχουν εισαχθεί (στις σοβαρές κοινωνίες, όχι στην Κύπρο) καθολικά συστήματα υγείας, που ουσιαστικά ενεργούν προς όφελος του ασθενούς. Μέσω των καθολικών συστημάτων υγείας επιτυγχάνεται ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης, αναβάθμιση της ποιότητας των υπηρεσιών και εκμηδενισμός του κινδύνου οικονομικής καταστροφής. Έτσι, ενισχύεται η διαπραγματευτική θέση του ασθενούς και περιορίζεται σημαντικά η απόλυτη ηγεμονία του ιατρού.

Με αυτά τα δεδομένα και ελλείψει αισθήματος κοινωνικής ευαισθησίας, δεν ξενίζει η προσπάθεια του Παγκύπριου Ιατρικού Συλλόγου (ΠΙΣ) να εκτροχιάσει την πορεία υλοποίησης του ΓεΣΥ, ώστε να διατηρηθεί ο αφύσικα ηγεμονικός ρόλος των ιατρών, που δημιουργεί εστίες οικονομικής εκμετάλλευσης εις βάρος των ασθενών.

Μάλιστα, προς τον σκοπό αυτό ετοιμάστηκε, κατ’ παραγγελίαν του ΠΙΣ, συγκεκριμένη μελέτη η οποία, μέσω διάφορων ωραιοποιημένων καρτούν, προσπαθεί να σπείρει αμφιβολίες για την ορθότητα της κοστολόγησης του ΓεΣΥ, την ανάγκη του θεσμού του προσωπικού ιατρού και την ετοιμότητα των αρμόδιων Αρχών να εφαρμόσουν το ΓεΣΥ και την αυτονόμηση των δημόσιων νοσηλευτηρίων.

Ενδεικτικό της μεροληπτικότητας της εν λόγω μελέτης είναι και το γεγονός ότι δεν εντοπίζει έστω ένα καλό από τον υφιστάμενο σχεδιασμό, παρ' όλο που αυτός έτυχε της πλήρους έγκρισης της Τρόικας και του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.

Όπως άλλωστε αναμενόταν, η προσπάθεια του ΠΙΣ τυγχάνει της υποστήριξης των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών. Ισχυριζόμενοι ότι όλα αυτά γίνονται για το καλό του πολίτη (αν είναι δυνατόν!), συνεχώς φωνασκούν και μηχανεύονται τρόπους προς διατήρηση του σημερινού status quo.

Αβίαστα το συγκεκριμένο ντουέτο φέρνει στο μυαλό τούς φανατικούς οπαδούς στο πέταλο, που επί σκοπώ υβρίζουν και λοιδορούν εν χορώ τον διαιτητή (στη συγκεκριμένη περίπτωση τον Υπουργό Υγείας) σε όλα τα σφυρίγματά του, έστω και αν αυτά είναι σωστά και ακριβοδίκαια, με μόνο σκοπό να εξασκήσουν ψυχολογική πίεση, ώστε αθέμιτα η ομάδα τους να ευνοηθεί.

Αν μη τι άλλο στο ποδόσφαιρο, όταν το παρακάνουν, το πέταλο κλείνει.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΕΩΝΙΔΟΥ
Οικονομολόγος Υγείας