Μέχρι πρόσφατα νόμιζα ότι οι απαιτήσεις ήταν πράγματι δύσκολες ότι, όπως μας είπαν, η δουλειά ήταν πιο δύσκολη απ’ ό,τι νομίζαμε. «Λένε ότι δεν μαθαίνουν», μου έλεγε ο προϊστάμενος και το έβλεπα ως ένδειξη θετική, ότι ήθελαν να μάθουν. Και, φυσικά, φταίει ο καθηγητής. Αφού ο μαθητής και η μάθησή του εξαρτάται από τα εφόδια που του παρέχονται, σύμφωνα με μια ερμηνεία. Τελικά, όμως, είδα τα πράγματα από μια πιο ουσιαστική σκοπιά: τα αναλυτικά προγράμματα.

Διάβασα σε μια μελέτη για το πώς δομούνται σήμερα για την ειδικότητά μου: για να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις αυτού που θα ακολουθήσει πολιτική μηχανική βάζουμε και αυτό, για να ικανοποιήσει αυτές του... μαθηματικού. Τελικά ποιος πληρώνει τη νύφη; Ο καθηγητής και ο μαθητής. Ο μαθητής που θα διδαχθεί ένα κεφάλαιο ανεπτυγμένο χρησιμοθηρικά χωρίς καμιά δομή εμπέδωσης ενός συγκεκριμένου νοήματος αλλά ενός μωσαϊκού σαν μια λίστα ψωνίσματος και ο καθηγητής που θα θεωρηθεί ανίκανος, ακόμα και αδαής.

Σε πιο βαθιά ανάλυση, βλέπουμε ότι η δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι ο «πελάτης» της τριτοβάθμιας και η προηγούμενη υποβαθμίζεται. Διότι αν δεν βγάλεις έναν μαθητή από το λύκειο που να έχει συγκροτημένες απόψεις για έναν τομέα μάθησης αλλά ένα ρομπότ που κάνει πολλαπλές χρήσεις, έστω άριστα, αλλά δεν γνωρίζει στο ευρύτερο πλαίσιο πώς συνδέονται τα πράγματα μεταξύ τους ή τι κοινές ρίζες έχουν, έχασες το παιχνίδι της κοινωνίας. Γιατί η Μέση Εκπαίδευση σαν θεσμός είναι ίσως πιο σημαντικός από κοινωνικής άποψης. Εξ ου και η υποχρεωτική εκπαίδευση.

Και επιστρέφοντας πίσω στον αρχικό προβληματισμό, στο τέλος αυτός που είναι στο απόσπασμα είναι ο καθηγητής και όχι ο συντάκτης των αναλυτικών, που μάταια προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν είναι ο αδύνατος κρίκος...

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός