Mα είναι δυνατό; Mέσα σ’ ολόκληρη στρατιά ευφυών, όσων διαλάμπουν τώρα στο ποτέ κίνημα καλούμενο Συναγερμός, να μην υπάρχει πια έστω και ένας που να διακρίνει το «προφανές», στην τρέχουσα καρικατούρα των (περιφερόμενων) ενδοκυπριακών; Μιαν όντως ανελλήνιστη πολιτική μασκαράτα, η οποία συνιστά τουλάχιστο γελοιοποίησή του, όταν τήδε κακείσε σύρεται εμπαιζόμενος (από κάποιον μάλιστα Ακιντζί!) ένας αριστοκράτης λαός τής ιστορίας. Το (εκφεύγον πάντως τού βεληνεκούς των) «προφανές», είναι ό,τι, ως πολύχρονη εμπειρία ατερμόνων «συνομιλιών» με Τούρκους, όφειλαν να είχαν αποκομίσει: Δηλ. ότι δήθεν μόνο «συνομιλούν» εκείνοι!

Μοναδικός σκοπός τους είναι να απασχολούν τον πρόθυμο συνομιλητή, ώστε υποχθονίως να χρησιμοποιούν εκείνοι αθέατοι τον χρόνο, παρασκευάζοντας το επόμενο στάδιο τού σχεδίου Νιχάτ Ερίμ (1956)! Προς εφαρμογή του φυσικά, μόλις πετύχουν το επόμενο ναυάγιο συνομιλιών. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ξανά. Με μια διαφορά: Τώρα, η στρατιά τών παρ’ ημίν διδακτόρων τής πολιτικής ιδιοφυΐας κατόρθωσε να τους ανακηρύξει (και) εξαγνισθέντες διεθνώς! Η συνέπεια βεβαίως είναι πως αυτό το επόμενο βήμα «Νιχάτ-Ερίμ», που ετοίμασαν, διεθνώς θα εμφανιστεί όχι απλώς ως εξ ανάγκης λύση, αλλά και σωτήρια επιτέλους!

Επόμενο δε βήμα, για το οποίο εκπληκτικά ημιμαθής η πολιτική μας διανόηση κλαυθμυρίζει, ενώ θριαμβικά ευρυμαθής ο κ. Αναστασιάδης (ως τρίτος άγγελος τής Αποκάλυψης) σαλπίζει, θα είναι «προσάρτηση» τών κατεχομένων! Πλην όμως, κατά το σύνηθες άλλωστε, η μεν πάλι περιφέρεται απλώς στα πέριξ, (εκτός ουσίας) ο δε μονίμως περιάγεται από τις οδύνες τού 2004... Διότι αμφότεροι δεν έχουν αντιληφθεί εκείνο το «προφανές».

Πως η τουρκική διπλωματία δεν πρόκειται να διαπράξει κουταμάρα: Να αποποιηθεί δηλ. τα δικαιώματα, όσα (ιδανικοί αυτόχειρες) της διασφαλίσαμε στα εναπομείναντα, ελεύθερα ακόμη, εδάφη μας! Γεγονός που οποιαδήποτε πράξη «προσάρτησης» θα έχει ως επακόλουθο. Στοιχειωδώς ευφυέστερη, μελετά εις βάθος και σχολαστικά κάθε έγγραφο, διπλωματικό ή όχι, που κυκλοφόρησε ή κυκλοφορεί ή πληροφορείται πως θα κυκλοφορήσει! Μελέτησε λοιπόν και εκείνο τού 1964: Την έκθεση προς τον Ρασκ για την Κύπρο, τού Αμερικανικού πρέσβη στη Λευκωσία Τέιλορ Μπέλτσερ. (Μηνός Απριλίου).

Η έκθεση Μπέλτσερ, λοιπόν, πρότεινε στο Στέιτ Ντιπάρντμεντ δυο εναλλακτικές μεθόδους ένωσης Κύπρου-Ελλάδας. Πρώτη, άμεση ένωσή της, που σημαίνει ταυτόχρονα διάλυση τού κράτους. Δεύτερη, διατήρηση τής Κύπρου ως κράτος, και ομοσπονδιακή σύνδεση ακολούθως τού κράτους αυτού με την Ελλάδα!1* Το συντριπτικό αυτό έγγραφο, (που ο γράφων αμφιβάλλει αν γνωρίζουν οι, κατά τον Κονδύλη, κυβερνώσες «μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες» τής πολιτικής μας ηγεσίας...) άριστα φαίνεται το γνωρίζουνε οι Τούρκοι, και εις βάθος!

Και αυτό είναι που προτίθενται τώρα να υλοποιήσουν: Ομοσπονδιακή σύνδεση με την Τουρκία κράτους (επανάληψη «κράτους», δηλ. «Βόρειας Κύπρου»), και όχι «εδάφους» τής Κύπρου! (Εφαρμογή, δηλ., ανεστραμμένης τής δεύτερης «μεθόδου Μπέλτσερ»). Αργότερα δε, (το είπε άλλωστε προχθές ακόμα2* ο Ερντογάν) ελέω προφανώς και νέας δημογραφικής σύνθεσής της, ολόκληρη τη μελλοντική μας ΔΔΟ...
Αβέβαιο είναι, αν η πολιτική μας διανόηση αντιλαμβάνεται για ποιο ακριβώς πράγμα μιλάμε. Είναι όμως απλό: Εκείνο που οι Τούρκοι επιδιώκουν είναι «ανάκτηση»!

Ολόκληρης δε της Κύπρου... (Τα περί κυριαρχίας στον Βορρά και επικυριαρχίας στο Νότο, λόγια τής ημιμάθειας είναι μόνο.) Μοναδικός δε τρόπος «ανάκτησης» είναι δημογραφικός: Όταν στο αυτόνομο κράτος τού «Βορρά», «νόμιμα» πια, θα έχει αυξηθεί ο πληθυσμός στα 2.000.000, εύκολα τότε, είτε με μέθοδο Ίμβρου-Τενέδου, είτε με δημοψήφισμα τού ΟΗΕ, «ανακτούν» ολόκληρη την Κύπρο! Έδαφος και κράτος... (Τόσο αλήθεια δύσκολο είναι να το κατανοήσει κάποιος;). Γιατί λοιπόν να διαγράψουν τη σίγουρη αυτή εκδοχή, με την κουταμάρα μιας τώρα προσάρτησης; (Επειδή έτσι σαλπίζει ο κ. Αναστασιάδης;). Με τέτοια λοιπόν δαιμόνια τουρκική διπλωματία να καλπάζει, ποια υπάρχει, για τους έρποντες, ελπίδα;

Και όμως υπάρχει! Προϋποθέτει όμως υπέρβαση πρώτα τού πλέγματος ενοχής, για ό,τι ως λαός διαπράξαμε, ή ανεχθήκαμε να διαπραχθεί, το ένοχο έτος 1964! (Όταν «εβάπτετο κάλαμος» εξοστρακισμού τής Μεραρχίας...). Ασφαλώς και είναι βέβαιο, πως, ούτε η παρούσα άποψη θα γίνει αντικείμενο είτε σχολιασμού είτε και χλεύης (βρε αδερφέ...) από την πολιτική ή τη δημοσιογραφική μας διανόηση. Για λόγους εννοείται τού πλέγματος εκείνου ενοχής (και συνενοχής)... Διότι το έγγραφο Μπέλτσερ επί μήνες κυκλοφορούσε στους διαδρόμους τής Αμερικανικής Πρεσβείας, και φυσικά τού Λήδρα Πάλας!

Στο μπαρ του οποίου σύχναζε το προσωπικό πρεσβειών, ακολουθούντων φυσικά των διπλωματών μας, όλων δε παρακολουθουμένων από δημοσιογράφους. Όλοι τότε (οι ευφυείς ημέτεροι - «εντεταλμένοι» τάχα;) το ενταφίασαν! Πώς λοιπόν τώρα, που αυτούσιο θα το εφαρμόσει, από την ανάποδη φυσικά, ο Ερντογάν, θα αποτολμήσουν να αρθρώσουν λέξη. Γι’ αυτό και προτιμούν, βοσκηματωδώς, να μηρυκάζουν (τάχα εξορκίζοντάς την...) την υπεκφυγή τής «προσάρτησης»! «Νήπιοι», καθώς έλεγε ο Όμηρος...

Φυσικά το γνωρίζω: Η προτεινόμενη «υπέρβαση» είναι απελπιστικά επώδυνη. Πλην όμως, και απελπιστικότερα, είναι απαραίτητη. Άλλως, φίλε αναγνώστη (και «φίλτατοι» ευφυείς του ποτέ Συναγερμού) το τέλος μας, ως ιστορικού λαού, είναι πλέον νομοτέλεια…

ΧΑΡΗΣ ΦΕΡΑΙΟΣ
Διδάκτωρ του ΕΜΠ

1*L.B.J.Library, N.S.F. Country File, Cyprus,Vol.6,1078secret, FRUS. Και όποιος δεν θέλει να κοπιάσει ψάχνοντας τόσο μακριά, υπάρχει και κοντά-μας, στο «κατηραμένο» βιβλίο Άντη Ροδίτη, «Κουράγιο Πηνελόπη», Εγγρ.49. Επίσης στο βιβλίο τού γράφοντος, «Το τέλος τής ουτοπίας», σελ.113, κ.ε.

2*Στο Ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Σπούτνικ...