Για πολλοστή φορά, ο πρόεδρος Αναστασιάδης έχασε την ψυχραιμία του την περασμένη Δευτέρα, στη συνέντευξή του στο «Σίγμα».

Αντί να απαντά στις συγκεκριμένες, εύστοχες, καυτές ερωτήσεις του Γιάννη Καρεκλά, που αφορούσαν στους λανθασμένους και επικίνδυνους χειρισμούς του στο Κυπριακό και τη διζωνική ομοσπονδία, όπως την διαπραγματεύεται με τον εντολοδόχο της Άγκυρας Μουσταφά Ακιντζί, αγκρίστηκε.

Και εκτός εαυτού, στριμωγμένος και φανερά συγχυσμένος αποδύθηκε σε ανοίκεια επίθεση εναντίον όσων διαφωνούν μαζί του στην Κύπρο και στην Ελλάδα.

Στην αρχή της ανοίκειας, κατά γενική ομολογία, επίθεσής του εναντίον όσων διαφωνούν με τους χειρισμούς του στην Κύπρο, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είπε και τα εξής: «Δεν μπορώ από το πρωί μέχρι το βράδυ να ασχολούμαι με διαστρεβλώσεις, γιατί κάποιοι δεν θέλουν τη μορφή της λύσης που διαπραγματευόμαστε από το 77».

Στη συνέχεια, ως από καθέδρας κριτής, αμφισβήτησε το ειλικρινές ενδιαφέρον, τη σοβαρότητα και τις αγαθές προθέσεις κορυφαίων Ελλαδιτών αδελφών μας, που καλούνται στην Κύπρο, ως ειδικοί επιστήμονες, για να εκφέρουν τις απόψεις και εκτιμήσεις τους για την πορεία των συνομιλιών.

Και αδίστακτα, στα πλαίσια του δικού του πολιτικού πολιτισμού, τους υπέδειξε ότι «πατριωτισμοί από καθέδρας δεν έχουν θέση». Και αδίστακτα, σε έντονο ύφος, τους κάλεσε «να συνειδητοποιήσουν ότι δεν είναι η δική τους πόλη, το δικό τους χωριό και το δικό τους χωράφι που βρίσκεται υπό κατοχή».

Ρώτησε ο κ. Αναστασιάδης αυτούς, από τους οποίους στερεί κάθε λόγο για τους αδέξιους και επικίνδυνους για τον κυπριακό Ελληνισμό χειρισμούς του, αν είναι ξένοι ή έχουν δεσμούς αίματος με την Κύπρο.

Ρώτησε να μάθει, προτού τους κατακεραυνώσει ως ξένους, αν ήρθαν οι ίδιοι ή στενοί συγγενείς τους από τη Μητέρα Πατρίδα και πολέμησαν στην Κύπρο ή αν έχουν φίλους και συγγενείς που έπεσαν πολεμώντας τους Τούρκους το 1963-64 και το 1974 για την ελευθερία της Κύπρου, σε αντίθεση με πλείστους συγγενείς, φίλους και υποστηρικτές του, που ήταν απόντες.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ