Στα πολλά προκλητικά που ακούμε καθημερινά από τους Τούρκους αξιωματούχους -όπου καμιά φορά ο πολιτικός πολιτισμός πάει περίπατο- ακούσαμε τον Τούρκο Πρόεδρο Ρ. Τ. Ερντογάν να μας παρομοιάζει με κοτόπουλα. Δεν ξέρω αν μας οραματιζόταν ως παχουλά κοτόπουλα έτοιμα για σφαγή ή ως ήδη αποκεφαλισμένα κοτόπουλα.
Το σκηνικό το οποίο ζήσαμε, όμως, μετά το αναμενόμενο ναυάγιο στο Μον Πελεράν, μου θύμισε αποκεφαλισμένα κοτόπουλα. Τα συμπαθέστατα πτηνά, όταν τα αποκεφαλίσουν, τρέχουν δεξιά και αριστερά ακέφαλα, ώσπου να πέσουν στο έδαφος ξεψυχώντας.
Αυτό ακριβώς έγινε μετά το Μον Πελεράν. Μετά την αποτυχία στα ψηλά βουνά της Ελβετίας, είδαμε μια πολιτική ηγεσία -τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας- να τρέχει δεξιά και αριστερά πανικοβλημένος, για να περισώσει μια διαδικασία, η οποία ήταν ξοφλημένη πριν ακόμα αρχίσει. Επιπρόσθετα, γίναμε ακόμα μια φορά θεατές σε ένα θέατρο παραλόγου, το οποίο παρακολουθούμε 42 ολόκληρα χρόνια. Το θύμα να παρακαλεί γονυπετώς τον θύτη, να συνεχίσει τη διαδικασία αποτελείωσής του.
Το κερασάκι στην τούρτα ήταν που ακούσαμε την πεπατημένη, ότι δεν είναι ώρα επίρριψης ευθυνών. Αλήθεια, 42 ολόκληρα χρόνια πότε θα έρθει η ευλογημένη ώρα για επίρριψη, επιτέλους, ευθυνών στην Τουρκία; Για ακόμα μια φορά χάθηκε το μομέντουμ για να μιλήσουμε για πραγματικές ευθύνες.
Να σημειώσουμε ότι την ίδια ώρα που ναυαγούσε η διαδικασία στο Μον Πελεράν, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφιζε το πάγωμα της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας, λόγω παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα. Όταν όλη η Ευρώπη, λοιπόν, μιλούσε για κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Τουρκία, η εδώ πολιτική ηγεσία σφυρούσε αδιάφορα, σαν να μην παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα στην πατρίδα μας η Τουρκία.
Έτσι, φαίνεται, επιβάλλει η πολιτική «εξευμενισμού του θηρίου» ή ακόμα καλύτερα του «καλού παιδιού». Μια πολιτική η οποία είναι, πια, αποδεδειγμένο ότι έχει αποτύχει να φέρει το πολυπόθητο αποτέλεσμα. Δηλαδή, την απελευθέρωση της πατρίδας μας από την Τουρκία, σε όλα τα επίπεδα.
Η Τουρκία, μέσω των Τουρκοκυπρίων -ας μην ξεχνάμε ποιος κινεί τα νήματα-, έθεσε προϋποθέσεις για να επιστρέψει στο τραπέζι των συνομιλιών. Φτάσαμε στο σημείο να ακούσουμε και για τη γελοιότητα των ξεχωριστών τραπεζιών σε διαφορετικά δωμάτια για να ικανοποιηθούν οι Τούρκοι. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, την ίδια ώρα, μας δήλωνε ότι δεν υπάρχει σχέδιο Β και αθέτησε όλες τις υποσχέσεις του και τις προϋποθέσεις που έθεσε ο ίδιος.
Δυστυχώς, όμως, η υπαναχώρηση ήρθε εν τω μέσω της νυκτός μετά φαγητού και ποτού. Ο Πρόεδρος αποδέχτηκε τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα, τα οποία επιβεβαίωνε τον κυπριακό λαό ότι δεν θα αποδεκτεί. Αποδέκτηκε τη σύγκληση πενταμερούς διάσκεψης -και ας τις δίνουν διάφορα ονόματα - χωρίς καθορισμό κριτηρίων για το εδαφικό, χωρίς χάρτη, χωρίς να ξεκαθαρίσουν οι σοβαρές εκκρεμότητες σε άλλες πτυχές του Κυπριακού.
Η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη. Το έγραψα ξανά, ότι οι Τούρκοι καθορίζουν τον οδικό χάρτη και τα χρονοδιαγράμματα. Μας τα έλεγαν, άλλωστε, από το καλοκαίρι, και πιο ξεκάθαρα ακόμα τον Οκτώβριο.
Οι τουρκικοί σχεδιασμοί για τον πλήρη έλεγχο της Κύπρου υλοποιούνται ο ένας μετά τον άλλο. Γιατί η Τουρκία έχει στρατηγική και σχέδιο Β, ίσως και Γ, και πάει λέγοντας. Αυτό που με φοβίζει σε αυτό το ανατολίτικο παζάρι τού πάρε-δώσε είναι το δικό μας «δώσε» στη διακυβέρνηση. Εκτιμώ ότι οι Τούρκοι θα δώσουν γη για να πάρουν εξουσίες στη διακυβέρνηση. Να δημιουργηθεί, δηλαδή, ένα κράτος δυσλειτουργικό, με βέτο και παρεμβάσεις, το οποίο θα καταρρεύσει με την πρώτη δυσκολία και η ιστορία θα επαναληφθεί με την παρέμβαση της Τουρκίας.
Η μόνη διαφορά είναι ότι αυτήν τη φορά δεν θα υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία να μας προστατεύσει. Το αποτέλεσμα θα είναι η ολοκληρωτική παράδοση της πατρίδας μας στην Τουρκία και μάλιστα με τη δικιά μας υπογραφή. Και τότε, ναι, τα κοτόπουλα θα καταλήξουν στο ταψί του αδίστακτου Ερντογάν.
ΕΛΕΝΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
