Εκείνο που η παρ’ ημίν πολιτική διανόηση, χρόνια τώρα, κατά κόρον τριβέλιζε στον νου τών ημεδαπών είναι το δόγμα πως, περίπου, κοσμοσωτήριες για τον τόπο επιλογή υπήρξαν οι (ενδοκοινοτικές ή δικοινοτικές, ή διακοινοτικές κλπ.) συνομιλίες με τους Τούρκους! Υψηλή στρατηγική τους δε, η τουρκική αδιαλλαξία να καταδειχθεί διεθνώς, να εκτεθεί διεθνώς, και βεβαίως να καταδικαστεί διεθνώς… Φλόμωσαν δε τα πέριξ, με τη φλύαρη φωνασκία τους, για το μεγαλοφυές της υψηλής αυτής στρατηγικής, προσθέτοντας ως μεγαλοφυέστερο, πως «δεν είναι αυτοί που θα εγκαταλείψουν τις συνομιλίες»: Θα καραδοκούν μέχρι να αποχωρήσουν οι Τούρκοι πρώτοι, συνεπώς και έκθετοι! Και βεβαίως «διεθνώς»! Οπότε, και ω του θαύματος θα ανατείλει σωτηρία…

Όλα τούτα βέβαια τα φαιδρά μέρος μόνο τού ευτράπελου αποτελούν. (Εκείνου δηλ. που διέλαμψε και στο παγωμένο Μον Πελεράν). Το επόμενο μέρος του είναι ό,τι ακολούθησε την παντομίμα Πελεράν. Διότι εκεί, στον ορεινό όγκο των Ελβετικών Άλπεων, και μετά από τόσα χρόνια σχολαστικής τέλεσης των νενομισμένων τελετουργικών κινήσεων της τοτεμικής ιεροτελεστίας, φάνηκε επιτέλους πως το στρατήγημα όντως τελεσφόρησε: Οι Τούρκοι όχι μόνο, πρώτοι εκείνοι, «εγκατέλειψαν τις συνομιλίες», αλλά επιπροσθέτως και σύξυλους μας άφησαν μεσάνυχτα, ωσεί χάσκακες να ατενίζομε τον Μουσταφά (όχι τον Λαλά1*) να εκτοξεύει το: «Νίκο, τελειώσαμε! Εγώ πάω για ύπνο...». Και να φεύγει...

Ίσως, θα ΄λεγε κανείς, πως τουλάχιστον πανηγυρίζοντας θα επέστρεφε οίκαδε ο Νίκος, μια κι επιτέλους επιτεύχθηκε ο μέγας στόχος! Ό,τι όμως ακολούθησε, και άφωνους άφησε φυσικά τους πάντες, ήταν άλλο: Ο καλπάζων εκείνος αρματηλάτης (του αφηγήματος, «στρίμωγμα της Τουρκίας στη γωνιά») κάλπασε βέβαια! Αλλά κάλπασε μόνο προς την πράσινη γραμμή, στη γαλάζια κατοικία της κυρίας Σπέκχαρντ, ένθεν της ερυθράς ημισελήνου.

Εκεί δε, καλπάζοντας σε τετράωρο, όμοια θυέστειο, δείπνο, ο μεν Ακιντζί κομμάτι-κομμάτι καταβρόχθισε τις τεμαχισμένες σάρκες της Κύπρου, ο δε Αναστασιάδης στάλα-στάλα κατάπιε τον εμπαιγμό του Μουσταφά. Ώσπου τον έπεισε, μαζί να τη βγάλουν από τη «γωνιά», όπου «στρυμωγμένη» βρισκόταν η Τουρκία! Κορυφαίο δηλ. ανάμεσα στα ευτράπελα...

Διαβαθμισμένο εννοείται, θ’ αρχίσει οσονούπω το επόμενο! Στην Ελβετία πάλι: Όπου, με την Τουρκία εκτός «γωνιάς», θα συνέλθουν σε πενταμερή διάσκεψη! Διαβαθμισμένο δε, ευτράπελο πάντα, διότι: Ο μεν Μουσταφά κραδαίνει πως μόνο σε πενταμερή πηγαίνει, ενώ ο Νίκος ρητορεύει πως δεν πάει παρά μόνο σε πολυμερή! (Λες κι η πενταμερής δεν είναι αφ’ εαυτής πολυ-μερής...) Και δεν ζει πια κι εκείνος ο Κληρίδης να τους λύσει το πρόβλημα. (Όπως έλυνε εκείνο το 29% του εδάφους που του πρόσφερε, ενώ ο Ντενκτάς απαιτούσε το 35%: Το έλεγε 29 πλας! Και προσοχή στο «πλας»...) Να τους προτείνει δηλ., «πενταμερή πλας»! Αυτά όμως δεν είναι το κυρίαρχο ευτράπελο. Κυρίαρχο είναι ό,τι ακολουθεί:

Προτού μιλήσουμε όμως για «ό,τι ακολουθεί», οφείλω να διευκρινίσω κάτι: Προσωπικά πεντάρα δεν δίνω, ή, ακριβέστερα, αξία μόνο μιας πεντάρας, δίνω στην Κυπριακή Δημοκρατία! Πεντάρας δε, κατά το ότι μπορεί αυτή να χρησιμεύσει ως «ενδιάμεσος σταθμός τής ένωσης», όπως συνήθιζε να λέει (κι ας μην το πίστευε, όπως λένε) ο Μακάριος! Όμως λέω επίσης, ότι αυτή την «αναγκαία» πεντάρα, εγώ δεν θα την ευτέλιζα, όπως τώρα κάνουν εκείνοι που την έχουνε και καύχημα τζοβαϊρικό... Αιωρείται δηλ. το ερώτημα: Σ’ αυτή τους την πενταμερή (πλας), πού ακριβώς θα βρίσκεται η Κυπριακή Δημοκρατία; Και ποιος θα την εκπροσωπεί;

Ο κύριος Αναστασίαδης μήπως, ως πρόεδρος κράτους, και όχι μιας μόνο (της ελληνικής) κοινότητας; Την ελληνική τότε κοινότητα ποιος θα την εκπροσωπεί; Δεδομένου ότι η τουρκική ήδη εκπροσωπείται από κάποιον... Ή τάχα ούτε η τουρκική κοινότητα εκπροσωπείται, δεδομένου ότι ο Ακιντζί «κράτος» εκπροσωπεί κι εκείνος! (Της «βόρειας Κύπρου»...). Δηλαδή; Άθυρμα κατέληξε τελικά, τζοβαΐρι τους δε, η Κυπριακή Δημοκρατία...

Άραγε εκπροσωπεί ίσως, ο κ. Αναστασιάδης, την ελληνική κοινότητα (ως κοινοτάρχης), συνάμα δε (πλας!) εκπροσωπεί και την Κυπριακή Δημοκρατία ως Πρόεδρος; Ένα είδος δηλ. δικέφαλου όντος, κάποιας αρχέγονης ίσως τερατογονίας! Οπότε ορθώς και η πενταμερής αποκαλείται «πενταμερής πλας»! Πλήρης, με άλλα λόγια, σύγχυση (φρενών...). Συμπληρούμενη δε (ευτράπελο επίσης) με τα... κοτόπουλα του Ερντογάν. Που φυσικά κακώς τα βλέπει εκείνος «πεινασμένα». Διότι είναι γνωστό πως ένα όρνεο δεν είναι «πεινασμένα» κοτόπουλα που βλέπει και ορέγεται, αλλά τα «φοβισμένα». (Όπως και είναι...)

Τούτα όμως τα ευτράπελα, της παρ’ ημίν πολιτικής παντομίμας, δεν είναι καν κωμικά. Γελοία είναι! Αλλά, καθώς ένας παλιός πολιτικός χρονογράφος, (και τής «Σημερινής» βεβαίως) φίλος μου στενός, συνήθιζε να λέει, «στην Κύπρο το γελοίο είναι μια πάρα πολύ σοβαρή υπόθεση. Ίσως η μόνη σοβαρή…».

ΧΑΡΗΣ ΦΕΡΑΙΟΣ
Διδάκτωρ του ΕΜΠ

1*Ο Λαλά Μουσταφά, στην Αμμόχωστο του 1571, έγδαρε ζωντανό τον στρατηλάτη Μαρκαντώνιο Βραγαδίνο. Ο σκέτος Μουσταφά, του 2016, μόνο τον «έγδυσε» τον αρματηλάτη Νίκο...