«Τρομάζω στην ιδέα να πρέπει να εφαρμόσω ή να απορρίψω μια λύση όπου το 50% του λαού θα διαφωνεί. Η ενότητα θα πρέπει να διασφαλιστεί όχι με αιφνιδιαστικές κινήσεις αλλά με διαφάνεια και ειλικρίνεια προς τον λαό».

Αυτό που δεν κατάφεραν να κάνουν όλοι οι προηγούμενοι πρόεδροι το πέτυχες εσύ, Πρόεδρε. Οπισθοχώρηση στην οπισθοχώρηση και παράδοση εν λευκώ στους τουρκικούς όρους. Το χειρότερο, όμως, είναι πως λυγίσαμε στις τουρκικές απειλές περί προσάρτησης και αύξησης εποίκων.

Αν η Ελλάδα, Πρόεδρε, την οποία κάποτε ο αείμνηστος ηγέτης Γλαύκος Κληρίδης είχε φέρει όσο ποτέ άλλοτε κοντά στο νησί μας, έκανε πίσω, όταν δεχόταν απειλές για την υλοποίηση του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος, ίσως το Κυπριακό να ήταν λυμένο από τότε με τους ίδιους με σήμερα τουρκικούς όρους. Όμως ο Κληρίδης διέγνωσε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται και πως δεν έπρεπε να ενδώσουμε στις τουρκικές απειλές.

Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είπε κάποτε: «Η αξία των όρων της Συνθήκης εξηρτάτο από ένα μοναδικό στοιχείο, τον ελληνικό στρατό. Αν ο Ελ. Βενιζέλος και οι στρατιώτες του κατόρθωναν να επιβληθούν επί του Κεμάλ, έχει καλώς. Εάν όχι, τότε έπρεπε να αναζητήσουμε καλύτερες λύσεις. Την ειρήνη με την Τουρκία, έπρεπε, δια να την επιβάλουμε, να κάνουμε πόλεμο. Τη φορά αυτή οι Σύμμαχοι θα τον διεξήγαγαν δι΄ εντολοδόχου».

Την Τουρκία, Πρόεδρε, δεν μπορείς να την "καλοπιάσεις", αφού πάντα μέσα της θα υπάρχει το στοιχείο της βαρβαρότητας και της εδαφικής αχορταγίας. Πάντα θα χρησιμοποιεί αθέμιτες μεθόδους και απειλές, για να πετύχει αυτό που θέλει. Κάποτε φώναζες εναντίον του Τάσσου και του Χριστόφια για διαφορετικούς λόγους, όμως έβγαινες στο λαό και φώναζες πως δεν χειρίζονται σωστά το Κυπριακό.

Έπνεες μένεα κατά Χριστόφια πως μόνο δώρα έκανε στην Τουρκία και πως δεν ήταν τόσο διεκδικητικός όσο θα έπρεπε και όσο μας το επέβαλλε η ιστορία μας. Κατηγορούσες την τότε τριμερή πως δεν συμφωνούσαν σε τίποτα και χαρακτηριστικά έλεγες πως ήταν ένα λεωφορείο με τρεις οδηγούς, με τον καθένα να στρίβει προς διαφορετική κατεύθυνση. Αυτή τη στιγμή, όμως, βλέπω μια Κυβέρνηση που έστριψε προς κάθε κατεύθυνση που είχαν στρίψει και οι προηγούμενες με τη διαφορά πως τότε δεν υπήρχε το στοιχείο του αιφνιδιασμού του λαού.

Δεν νοείται να επιτυγχάνεται ομοφωνία στο Εθνικό Συμβούλιο διά του εκφοβισμού και να φεύγουν όλοι ενωμένοι και ένα δείπνο να αλλάζει άρδην τα δεδομένα και να συμφωνείται πενταμερής. Δεν νοείται να επικαλούμαστε τις τουρκικές απειλές και να ενδίδουμε σε αυτές με τόσο εύκολο τρόπο, όπως είχαμε ενδώσει και στο κούρεμα.

Αν ο Ελληνισμός ενέδιδε τόσο εύκολα στους τουρκικούς εκβιασμούς, τότε η Ελλάδα δεν θα ήταν ποτέ η χώρα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Η ιστορία, όμως, πρέπει να μας διδάξει και γιατί χάσαμε ξανά την Πόλη. Η ιστορία πρέπει να είναι ο φάρος μας στις διαπραγματεύσεις, που όλοι συμφωνούμε πως δεν θέλουμε άλλη οδό πέραν των ειρηνικών διαπραγματεύσεων, όμως καλό θα ήταν να είχαμε κοινή στρατηγική με την Ελλάδα.

Οι κινήσεις στη σκακέρα θα πρέπει να είναι τέτοιες που να βάζουμε τον Τούρκο στη γωνιά, πράγμα που έκανε αρκετές φορές ο Γλαύκος Κληρίδης και δεν είχε επιτρέψει στον Τούρκο εισβολέα να κάνει παιχνίδι και να μας ελέγχει με τις απειλές.

Αυτή την ώρα ο Ερντογάν κάνει παιχνίδι και έχει το πάνω χέρι, αφού εκμεταλλεύεται την ασυνεννοησία και την έλλειψη στρατηγικής μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου. Αν ήταν ο Κοτζιάς πρωθυπουργός, τότε σίγουρα τα πράγματα θα ήταν αλλιώς, αφού αυτή τη στιγμή χρειαζόμαστε ένα καλό διεθνολόγο που να ξέρει την ιστορία και τα συμφέροντα των λαών. Αναφέρομαι ξανά στον Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο οποίος είχε πει τα εξής:

«Προστατεύουν (οι Έλληνες) τα πλευρά των συγκοινωνιών μας με τη διώρυγα του Σουέζ, τον δρόμο προς τις Ινδίες, την Άπω Ανατολή και την ήπειρο της Αυστραλίας. Οι Έλληνες έχουν έντονο το αίσθημα της ευγνωμοσύνης και, αν εμείς είμαστε σταθεροί φίλοι της Ελλάδας που αγωνίζεται τώρα για την εθνική της επέκταση, θα μας βοηθήσουν αύριο να κρατήσουμε τις βασικές εσωτερικές γραμμές της Βρετανικής Αυτοκρατορίας».

Τα συμφέροντα των λαών σε συνδυασμό με την έξυπνη εξωτερική πολιτική είναι αυτά που συντείνουν και ενισχύουν την προστασία και ενίσχυση του κάθε έθνους και διασφαλίζουν τη συνέχισή του. Στην περίπτωσή μας ο Ελληνισμός της Κύπρου δεν διασφαλίζεται με το να ενδίδουμε στις τουρκικές απειλές, ούτε και με την υπογραφή παράδοσης της μισής μας πατρίδας.

Έγνοια μου, όμως, και το απεύχομαι είναι να έρθει ένα δημοψήφισμα που θα διχάσει το λαό, όχι μόνο στο ΟΧΙ και το ΝΑΙ. Το 2004 διασφαλίστηκε η ενότητα του κυπριακού Ελληνισμού με το 76% του ΟΧΙ, κάτι που σήμερα δεν γίνεται σεβαστό, αφού οι παρεκκλίσεις της υπό συζήτηση λύσης είναι όσες είχε το Ανάν και ακόμα παραπάνω.

Ο διχασμός του λαού όσον αφορά το αποτέλεσμα του ΟΧΙ και του ΝΑΙ, αν είναι κοντά στο 50%, τότε τρομάζω στην ιδέα ενός νέου διχασμού. Τρομάζω στην ιδέα να πρέπει να εφαρμόσω ή να απορρίψω μια λύση, όπου το 50% του λαού θα διαφωνεί. Η ενότητα θα πρέπει να διασφαλιστεί όχι με αιφνιδιαστικές κινήσεις αλλά με διαφάνεια και ειλικρίνεια προς τον λαό.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΕΚΛΑΣ
Αντιπρόεδρος Αλληλεγγύης