Οι συνομιλίες εκτός Κύπρου για το εδαφικό, που διεξήχθησαν κατόπιν απαίτησης και επιμονής του κατοχικού ηγέτη, κατέδειξαν γι' άλλη μια φορά την υστεροβουλία και τη δολιότητα της τουρκικής και -κατ’ επέκταση- της Τ/κ πολιτικής.
 

Στόχευσαν απλά και μόνο να αναδείξουν και να καταδείξουν σε όλη τη διεθνή κοινότητα ότι οι δύο ηγέτες είναι πλήρως ισότιμοι και εξίσου ισότιμα εκπροσωπούν τις δύο... «κρατικές» τους οντότητες.

Η μανία του κατοχικού ηγέτη να στέκεται και να φωτογραφίζεται πάντα στα δεξιά των επισήμων (Γ.Γ. ΟΗΕ, Έιντε κτλ) -που έχει και αυτό τη σημασία του στην πολιτικο-διπλωματική γλώσσα- καταμαρτυρεί του λόγου μου το ασφαλές.

Επίσης ο άγαρμπος, φανατικός και άξεστος τρόπος με τον οποίο ο κατοχικός ηγέτης έκανε εκείνη την παροιμιώδη πλέον καππακωτή -που μας ψυχοπλακώνει κάθε φορά που τη βλέπουμε να επαναλαμβάνεται από τις οθόνες των τηλεοράσεών μας- καταδεικνύει τον φανατισμό και τη δολιότητα των μελλοντικών συνεταίρων μας, με τους οποίους προσδοκούμε να οικοδομήσουμε το κοινό μας σπίτι...

Η έξαρση της αδιαλλαξίας του κατοχικού ηγέτη και της τουρκικής διπλωματίας «σουλτανικού τύπου» οδήγησε στη διακοπή, κατά την πρώτη φάση, των συνομιλιών στο Μον Πελεράν και στο ναυάγιο κατά τη δεύτερή τους φάση.

Η φημολογούμενη τουρκική πρόθεση για συμφωνία επί των κριτηρίων στο εδαφικό και για παράδοση χάρτη ήταν απλώς το πρόσχημα και ένα ψευδεπίγραφο σενάριο, για να συρθούμε σε περαιτέρω πιέσεις και υποχωρήσεις, και να οδηγηθούμε στην τελευταία και πιο καθοριστική παραχώρηση: τη διεξαγωγή πενταμερούς, στην οποία θα επιχειρηθεί ένα «πάντρεμα» των προτάσεων και εξεύρεση του μέσου όρου στις εκατέρωθεν θέσεις εφ' όλων των εκκρεμούντων κεφαλαίων.

Κατέστη φανερό ότι οι Τούρκοι ήθελαν να διαπραγματευτούν την απόδοση ακόμα λίγων χιλιομέτρων ελληνικής γης, για να εξασφαλίσουν την εκ περιτροπής προεδρία, παραμονή κατοχικών στρατευμάτων και αναδιαμόρφωση του συστήματος των εγγυήσεων.

Και αυτά, αφού είχαν ήδη θεωρητικά και προκαταρκτικά διασφαλίσει όλα τα υπερπρονόμια ενός «συνεταιρικού» κράτους ισότιμων πολιτειών («states»), κατά κατάφωρη παραβίαση και καταστρατήγηση των στοιχειωδών δικαιωμάτων της πλειοψηφίας του 80% των Ελληνοκυπρίων έναντι του 18% των Τουρκοκυπρίων!

Και παρ' όλο που όλα αυτά ήσαν ορατά διά γυμνού οφθαλμού, υπήρξαν φωνές και δυνάμεις στην ε/κ πλευρά που έστρωναν το χαλί στην τουρκική βουλιμία, ενώ την ίδια ώρα τραβούσαν το χαλί κάτω από τα πόδια του Προέδρου της Δημοκρατίας, του Ε/κ διαπραγματευτή, του Κυβερνητικού Εκπροσώπου και της διαπραγματευτικής ομάδας, που πολέμησε με πείσμα να διατηρήσει τις αρχικές μας θέσεις και να κρατήσει σταθερά τις κόκκινες γραμμές μας.

Η ατυχής αναφορά του Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, ότι ο Μουσταφά Ακιντζί δεν υπαναχώρησε κατά τις συνομιλίες στο Μον Πελεράν, οι σκανδαλώδεις δηλώσεις του πρώην αγωνιστή της Αντίστασης Τάκη Χατζηδημητρίου και οι ανίερες επιθέσεις εναντίον του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά είναι μερικά μόνο από τα δείγματα της αφέλειας, της στρεψοδικίας και της αχαρακτήριστης πολιτικής μας συμπεριφοράς.

Ειδικότερα για τις αντιδράσεις εναντίον του κ. Κοτζιά και κατ’ επέκταση της Ελληνικής Διπλωματίας, θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι έχουμε κατηγορήσει κατ’ επανάληψη την Ελλάδα ότι μας εγκατέλειπε (ή μας πουλούσε!) σε κρίσιμες στιγμές του εθνικού μας θέματος. Τώρα, λοιπόν, που υπερασπίστηκε τα δίκαια και τα δικαιώματά μας, λοιδορούμε και ασχημονούμε ασύστολα και ξεδιάντροπα!

Οι οπαδοί της «όποιας» λύσης έχουν εξαπολύσει μια ανηλεή εκστρατεία τόσο εντός όσο και εκτός Κύπρου για επανέναρξη των συνομιλιών, και το όπως-όπως κλείσιμο του Κυπριακού. Καταστρατηγώντας και καταπολεμώντας τα τελευταία οχυρά τα οποία μας απέμειναν, για να εξασφαλίσουμε στοιχειώδη δικαιώματα αξιοπρέπειας και βασικά συστατικά στοιχεία μιας βιώσιμης, λειτουργικής και ανεκτής λύσης στο εθνικό μας θέμα.

Ίσως το πιο πιθανό σενάριο που προβάλλει είναι η δημιουργία μιας τεχνητής κρίσης και η άσκηση ασφυκτικών πιέσεων, για να εξαναγκαστεί η δική μας πλευρά να επανέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, για να εξουδετερωθούν ή να σμικρυνθούν όλες οι προϋποθέσεις, που ορθά είχε θέσει πριν από τις συνομιλίες στο Μον Πελεράν (ουσιαστικές παραχωρήσεις στο εδαφικό με παράδοση χάρτη, αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και κατάργηση των εγγυήσεων).

Οι αναφορές του δικού μας ΥΠΕΞ Ιωάννη Κασουλίδη, για πενταμερή διάσκεψη (και όχι πολυμερή όπως είναι η επίσημη θέση της Λευκωσίας) και ο ισχυρισμός του ότι δεν είναι δυνατή η άμεση και ολοκληρωτική αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής, μόνο σύγχυση προκαλούν, αλλά και πλήγμα επιφέρουν στις έσχατες αντιστάσεις μας.

Εάν, κύριε ΥΠΕΞ, η Ελληνική Μεραρχία απεχώρησε από την Κύπρο το 1967 εν μιά νυκτί, πόσες νύκτες απαιτούνται για να αποχωρήσουν 30-40 χιλιάδες τουρκικού στρατού το 2016;

Από τη στάση του κ. Κασουλίδη εγείρεται πραγματικά τεράστιο ζήτημα, το οποίο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όφειλε να χειριστεί, τουλάχιστον με διορθωτικές δηλώσεις.

Όμως το κυριότερο δίδαγμα, αλλά και μήνυμα που οφείλουμε να πάρουμε από την εμπειρία του Μον Πελεράν είναι η αδυναμία και η έλλειψη στοιχειωδών προϋποθέσεων, που απαιτούνται για να οικοδομήσουμε τον μελλοντικό συνεταιρισμό που επιχειρούμε εδώ και χρόνια στο όνομα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Οι μόνες προϋποθέσεις, που δυστυχώς για όλους μας υπάρχουν, είναι η δημιουργία τ/κ κρατιδίου που θα καταστεί οιονεί προτεκτοράτο των εκάστοτε Σουλτάνων της Άγκυρας.

Άσχετο αν οι Σουλτάνοι λέγονται Νταβούτογλου, Τσαβούσογλου, Ερντογάν.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΟΡΦΙΤΗΣ
Δημοτικός Σύμβουλος Αμμοχώστου Κίνημα Αλληλεγγύη