Προσωπικά πιστεύω πως δεν υπάρχει κάτι καινούργιο να ειπωθεί, στο γιατί η νεολαία πρέπει να παρακολουθεί την πολιτική. Το χιλιοειπωμένο «δεν υπάρχει παρθενογένεση» όντως ισχύει. Έχουν γραφτεί αμέτρητα άρθρα και εκθέσεις ιδεών επί του συγκεκριμένου θέματος. Αλλά το ζητούμενο, κατά την άποψή μου, δεν είναι κατά πόσον τα λόγια όλων αυτών των δημοσιογράφων ή συγγραφέων έχουν φτάσει σ’ ένα οποιοδήποτε τυπογραφείο για να τυπωθούν, αλλά αν ουσιαστικά έχουν διαβαστεί και αποτυπωθεί στο μυαλό και στις συνειδήσεις του επιδιωκόμενου παραλήπτη. Στόχος όλων αυτών των λέξεων, προτάσεων και σημειολογικών δεδομένων είναι η ίδια η νεολαία. Απορώ όμως! Η νεολαία της Κύπρου του 2016 διαβάζει εφημερίδα; Ή, αν όχι την καθαυτή εφημερίδα του «περιπτέρου», διαβάζει έστω πολιτικά άρθρα διαδικτυακών εφημερίδων;

Ως απόφοιτος του Πανεπιστημίου Κύπρου στον τομέα της Πολιτικής Επιστήμης, γνωρίζω μόνο ένα πράγμα. Ότι η πολιτική δεν είναι και δεν μπορεί ποτέ να παραμείνει σταθερή. «Τα πάντα ρει», λοιπόν, και εννοείται πως το ίδιο ισχύει και στην πολιτική. Υπάρχουν στιγμές που θεωρώ πως ούτε καν εγώ ο ίδιος δεν μπορώ να παρακολουθήσω όλες τις εξελίξεις που συμβαίνουν στη χώρα μου ή ανά το παγκόσμιο. Πώς περιμένω λοιπόν από έναν λογιστή, έναν φοιτητή, μια αισθητικό, έναν σερβιτόρο, έναν αρχιτέκτονα να είναι γνώστες των συνεχών πολιτικών εξελίξεων και να έχουν άποψη για οποιοδήποτε θέμα;

Έχουν σχολάσει από τη δουλειά απίστευτα κουρασμένοι στην προσπάθειά τους για επιβίωση, και το θεωρώ δεδομένο πως προτεραιότητά τους δεν είναι να παρακολουθήσουν τις «ειδήσεις». Είμαι σίγουρος πως εκείνη η ώρα χαρακτηρίζεται ως το «εν έσιει τίποτε η τηλεόραση» και θα προτιμηθεί ένας καφές, το γυμναστήριο, μια ταινία, ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, ένα δείπνο, η επικοινωνία στο τηλέφωνο με τον κολλητό για τα κουτσομπολιά της ημέρας, ένα ποτό, ή απλώς η «ξάπλα» στον καναπέ, για να μπορέσει να επανέλθει ο εγκέφαλος στην πραγματικότητα τού να είσαι νέος, να απολαμβάνεις τη σύντομη ζωή και να πλησιάσεις όσο μπορείς ένα στάδιο ηρεμίας, μετά από μια κουραστική και υποχρεωτική ημέρα εργασίας. Χωρίς καν ν’ αναφερθώ σε νεαρούς ανθρώπους με οικογένεια και παιδιά, που στην προκειμένη είναι σχεδόν ακατόρθωτο. Μπορώ εγώ λοιπόν να «κατηγορήσω» αυτούς όλους τους συνομήλικούς μου επαγγελματίες, επειδή δεν παρακολουθούν την πολιτική;

Άρα λοιπόν στόχος όλων εμάς των νέων, που «τρέχουμε» την πολιτική και τη συνεχή ρευστή της πορεία, είναι να αναζητήσουμε λύσεις. Με πατέρα γιατρό και απόφοιτος «πρακτικού» Λυκείου, αντιλαμβάνεστε ότι πάντα εκεί εστιάζω. Δεδομένης της ύπαρξης του «προβλήματος», υποχρέωσή μας είναι να ανακαλύψουμε τη λύση. Αφού λοιπόν υπάρχει και το «ποίημα» ότι «δεν υπάρχει παρθενογένεση», τότε καταλαβαίνουμε ότι η λύση είναι κάπου εκεί έξω. Απλώς πρέπει να την επαναφέρουμε στο «φως της δημοσιότητας» και να την κοινολογήσουμε.

Δυστυχώς, δεν μπορώ σαν χαρακτήρας και σαν προσωπικότητα να αρχίσω να αραδιάζω μία σειρά αναπάντητων ερωτημάτων τύπου Carrie Bradshaw στο Sex and the City και να περιμένω από τους αναγνώστες μου να εξαγάγουν τα δικά τους συμπεράσματα, όσο «πιασάρικο» κι αν θα μπορούσε να είναι. Στόχος μου, ως ένας εν δυνάμει νεαρός πολιτικός, είναι να γράφω και να μιλάω απλά και ξεκάθαρα.

Η λύση λοιπόν είναι η συμμετοχή της νεολαίας σε όλες τις εκλογικές διαδικασίες. Σταμάτα να απέχεις. Δεν κερδίζεις τίποτα. Κανένας δεν σε «ακούει». Ούτε καν εμείς οι ίδιοι οι νέοι, που έχουμε τις ίδιες ακριβώς απόψεις για την κοινωνία. Δεν θα πετύχεις ποτέ το «να μην φκει κανένας». Γιατί πάντα κάποιος «φκαίννει»! Επίσης, κανένας τους δεν θα «κόψει τον λαιμό του». Αυτός ο λαιμός, που εσύ υποστηρίζεις ένθερμα «να τον κόψει», θα τρώει και θα πίνει εις βάρος σου. Δεν θα μπω καν στη διαδικασία να αναλύσω τα «γιατί». Έπρεπε ήδη να τα γνωρίζεις. Απλώς σκέψου ανθρώπινα.

Δεν είναι όλοι οι υποψήφιοι Δήμαρχοι ή Δημοτικοί Σύμβουλοι ή Σχολικοί Έφοροι το ίδιο. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να μπεις στη διαδικασία και ψάξεις, ν’ ανακαλύψεις και να ρωτήσεις για τις προσωπικότητες όλων των υποψηφίων. Μην επικεντρωθείς στο κομματικό. Όταν ανακαλύψεις μέσα στους «τυφλούς» τον «μονόφθαλμο», θα δεις ότι η κοινωνία στην οποία ζεις θα αρχίσει να διαφοροποιείται προς την κατεύθυνση που εσύ οραματίστηκες. Εγώ σε παροτρύνω απλώς να ψηφίσεις νεαρούς.

Όλοι λένε πως θέλουν να καταπολεμήσουν την ανεργία. Ορίστε ένας απλός τρόπος να την καταπολεμήσουμε. Στηρίζοντας και ψηφίζοντας νεαρούς επιστήμονες σαν εσένα, χαμηλόμισθους ή άνεργους, που έχουν όλες τις γνώσεις και ικανότητες ν’ ανταποκριθούν στο ύψος των περιστάσεων. Και πάλι δεν θα σου το αναλύσω περαιτέρω. Έπρεπε όλα αυτά ήδη να τα είχες σκεφτεί, γνωρίζοντας παράλληλα ότι στις 18 Δεκεμβρίου 2016 θα πραγματοποιηθούν οι εκλογές Τοπικής Αυτοδιοίκησης και να ήταν δεδομένο ότι μέχρι να κλείσουν οι κάλπες εσύ θα είχες ήδη εκφράσει άποψη, δίνοντας την ψήφο σου σ’ ένα συνομήλικό σου, που σε χρειάζεται... να σταθείς στο πλάι του.

Έτσι αλλάζουν οι κοινωνίες.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΠΑΚΥΡΙΑΚΟΥ
Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος Έγκωμης ΔΗΣΥ