Απογοητευτικό μεν, αναμενόμενο δε, το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων στο Μον Πελεράν. Απογοητευτικό, όχι μόνο για την κατάληξή του, απογοητευτικό και για τις διαδικασίες του συνεχούς εμπαιγμού της νοημοσύνης του κυπριακού Ελληνισμού. Παρά το ότι όλοι γνώριζαν, πριν φύγουν για την Ελβετία, ότι μας χώριζε το χάος, έδιναν την εντύπωση ότι είμαστε στην τελική ευθεία, προ της λύσης.
Μέχρι και ο Ομπάμα, σε δηλώσεις του στην Αθήνα, εν εξελίξει των συνομιλιών, δήλωνε ότι: «… οι προοπτικές για μία δίκαια, συνολική και διαρκή διευθέτηση είναι οι καλύτερες που υπήρχαν από καιρό». Όταν σε θεμελιώδη ζητήματα υπήρχαν μεταξύ μας όχι απλώς θάλασσες αλλά ωκεανοί, πώς έβγαιναν στις τηλεοράσεις με τόση πεποίθηση και αισιοδοξία, διατυμπανίζοντας χαράς ευαγγέλια.
Δεν επιστρέφουμε τη Μόρφου, δεν φεύγουν τα κατοχικά στρατεύματα, δεν φεύγουν οι εγγυήσεις, πλην της νεκρής ζώνης δεν επιστρέφεται τίποτα, μας έλεγε ο Ακιντζί. Εμείς τον χαβά μας. Η Τουρκία θέλει λύση.
Αφού πλην του εδαφικού θα συζητιούνταν και άλλες, δύσκολες και ακανθώδεις πτυχές, γιατί αυτή η υπεραισιόδοξη αντιμετώπιση των εξελίξεων; Γιατί όλοι να δίνουν το μήνυμα και την εντύπωση ότι είμαστε τόσο πολύ κοντά στη λύση; Γιατί να δίνουμε την εντύπωση ότι, λίγο-πολύ, το πρόβλημα είναι πόσοι και πού θα επιστρέψουν, πόσο και πώς θα αποζημιωθούν; Η απάντηση είναι απλή.
Δεν συμφέρει το Κυπριακό να αντιμετωπίζεται σαν διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν ένα διακοινοτικό, εσωτερικό πρόβλημα, για το οποίο οι διάδικοι πρέπει να βρουν συναινετική, κοινή αποδεχτή λύση από μόνοι τους.
Στην περίπτωση της παράνομης εισβολής και κατοχής, του παράνομου εποικισμού και όλων των συνεπακόλουθων εγκλημάτων πολέμου, (τα οποία ποτέ, όσος χρόνος και εάν περάσει, δεν παραγράφονται), υπάρχουν συγκεκριμένοι νόμοι και διαδικασίες, τα οποία η διεθνής κοινότητα (προεξάρχοντος του αμερικανοκρατούμενου ΟΗΕ και συνεπικουρούμενης τής, κατά τα άλλα, αλληλέγγυας Ε.Ε.), δεν θέλουν να ακολουθήσουν.
Η υποβάθμιση του Κυπριακού σε διακοινοτικό, και όχι διεθνές πρόβλημα, και ο εγκλωβισμός του σε ατέρμονες συνομιλίες, τους απαλλάσσει από την υποχρέωση να λάβουν δράση. Δράση σαν και αυτήν που έλαβαν στο Κουβέιτ. Δηλαδή, με πολεμικές επιχειρήσεις να εκδιώξουν τον εισβολέα και να επαναφέρουν τη νομιμότητα.
Η αποενοχοποίηση της Τουρκίας και η μετατόπιση του βάρους τις ευθύνης λύσεως του Κυπριακού στην Κυπριακή Δημοκρατία, στην οποία επιμερίζεται πάντοτε το ίδιο μερίδιο ευθύνης για την αποτυχία των συνομιλιών με την τ/κ ηγεσία (τώρα από πού έως πού ο εγκάθετος των εποίκων και του τουρκικού στρατού κατοχής είναι ο εκπρόσωπος των Τ/κ είναι άλλου χότζα ευαγγέλιο) είναι ο μόνος και αποκλειστικός στόχος των συνομιλιών. Τουλάχιστον στη βάση και με τον τρόπο που διεξάγονται σήμερα.
Ο πρόεδρος Ομπάμα, εμμέσως πλην σαφώς, στη διάσκεψη Τύπου με τον Τσίπρα στην Αθήνα, απάντησε ότι δεν υπάρχει εισβολή και κατοχή. Ότι το πρόβλημα είναι μεταξύ των Κυπρίων. Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Ότι τα καλά νέα είναι ότι οι δύο ηγέτες είναι δεσμευμένοι στη διαδικασία εξεύρεσης μίας λύσης από την οποία θα επωφελούνται και οι δύο λαοί. Ποιοι δύο λαοί, κύριε Ομπάμα;
Ένας είναι ο λαός. Ένα το κράτος και μια η χώρα και η κυβέρνηση. Δεν υπάρχουν δύο λαοί. Όπου υπάρχουν δύο λαοί, αισίως υπάρχουν και δύο κράτη. Και εδώ έγκειται η αισχρότητα και η υποκρισία των υπερατλαντικών σκούντρων μας και Ευρωπαίων εταίρων μας. Ροκανίζουν τον χρόνο για να εμπεδώσουν πανταχόθεν, ότι στην Κύπρο υπάρχουν δύο λαοί, και ο κάθε λαός δικαιούται το δικό του κράτος.
Και η μονή εφικτή λύση είναι αυτή της ρατσιστικής και άνευ επιστροφής «διχοτόμησης συν». Δηλαδή, οι Τούρκοι στον Βορρά και οι Έλληνες στον Νότο. Με μία τραβεστί ομοσπονδία, η οποία θα νομιμοποιεί την παρουσία της Τουρκίας και των Τούρκων στην Κύπρο, θα χειραγωγεί την ομόσπονδη κυβέρνηση και θα ανοίγει τις πόρτες της Ευρώπης στην Τουρκία.
Λύνοντας έτσι τα χέρια Αμερικανών και Ευρωπαίων, από τον βραχνά της πλήρους ένταξής της, αφού ούτε σε χίλια χρόνια -με λυμένο ή όχι το Κυπριακό- η Τουρκία δεν θα πληροί τα κριτήρια εισδοχής.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΙΒΙΤΑΝΙΔΗΣ
M.Sc., B.Sc., Εκπρόσωπος Τύπου, Ε.Ε. ΔΗ.ΚΟ. Πάφου
