Δεν μπορεί να υπάρξει άνθρωπος με απλή λογική που να μην ακούει τις κραυγές των απειλών

Η ιστορία επαναλαμβάνεται με τις μεγάλες ώρες της και με τις μεγάλες δυστυχίες της. Το επιβεβαιώνουν τα ιστορικά γεγονότα. Αναφέρομαι στα ελληνικά χρονικά, βέβαια. Από τα χρόνια του Τρωικού Πολέμου, 1196-1186 (;) π.Χ. Όταν οι Έλληνες διαπληκτίζονται και διαχωρίζονται επέρχεται η καταστροφή τους. Ανεγείρουν Παρθενώνες στα μέσα του χρυσού Ε΄ αιώνα ενωμένοι και γκρεμίζουν τα έργα της μεγαλοφυίας τους αλληλομαχόμενοι.

Κόσμησαν τον πολιτισμό με την Ακρόπολη σε μια δεκαετία και ισοπέδωναν τα μεγαλεία τους στα 27 χρόνια Πελοποννησιακού Πολέμου 431-404. Άπλωναν την αυτοκρατορία των μέσων χρόνων επί μια χιλιετία, από το 335 και την υπονόμευσαν το 1453. Γιατί το γήρας της χιλιόχρονης κοσμοκρατορίας με τις αδυναμίες του και οι εσωτερικές έριδες οδήγησαν στο πέρας της ιστορίας.

Το 1821 οι Έλληνες άρπαξαν το λάβαρο της Αγίας Λαύρας και ομονοούντες καταδίωκαν τον Τούρκο από τον Μωριά και σ’ ένα χρόνο διχασμένοι σε πολιτικούς και στρατιωτικούς έσυραν την Επανάσταση στο χείλος του γκρεμού. Στην εθνική εξόρμηση των Βαλκανικών Πολέμων του 1912-13 διπλασίασαν τα ελευθερωμένα εδάφη.

Και από το 1915-22, διχασμένοι σε Βενιζελικούς και Βασιλικούς, κατέληξαν στη Μικρασιατική Καταστροφή χάνοντας τη Μικρασία. Το 1940 αδελφωμένοι υψώθηκαν τροπαιούχοι στα χιονισμένα καταράχια της Πίνδου κι από το 1945-1949 αλληλοσφάζονταν με 154 χιλιάδες στα νεκροταφεία του εμφύλιου σπαραγμού.

Στην επική τετραετία της ΕΟΚΑ 1955-59 καταξίωναν την πατρίδα στην τρισχιλιετή ελληνική ιστορία της και μόλις την ελευθέρωσαν, ερίζοντάς την είδαν να σκλαβώνεται από τον Τούρκο εισβολέα. Και ήξεραν τον Τούρκο. Γνώριζαν τη μεθοδολογία της επεκτατικής του τακτικής.

Στο κορμί της πατρίδας έβλεπαν τις πληγές από τα χαντζάρια της τουρκικής βαρβαρότητας δέκα αιώνων. Ήσαν έμπειροι οι Έλληνες από τα διαδοχικά δράματα της εχθρότητας. Από τους ενεδρεύοντες κινδύνους και τις επιθετικές μεθοδεύσεις, τη βουλιμία και την οπισθοβουλία του προαιώνιου εχθρού. Τις παρασπονδίες στις διεθνείς συμφωνίες.

Τα δεδομένα τούς έπειθαν ότι οι επιφυλάξεις και οι ανάγκες ετοιμότητας πρόβαλλαν όροι επιβίωσης. Διότι ο εχθρός την ώρα που υπογράφει μια συμφωνία σκέφτεται πώς να την ανατρέψει. Και προγραμματίζει την καταπάτηση των συμφωνηθέντων, προπαρασκευαζόμενος να κτυπήσει όταν οι Έλληνες είναι αδύναμοι και αντιπαρατιθέμενοι. Όπως και τώρα.

Ενώ διεξάγονται συνομιλίες για λύση του εθνικού μας προβλήματος και φαίνεται ότι τα πράγματα βρίσκονται επί ξηρού ακμής, αντί της ομόνοιας, της σύμπνοιας, της υπεύθυνης συνεργασίας και επαγρύπνησης, η υπονόμευση και η πολιτική αλληλομαχία στιγματίζουν την ημερήσια διάταξη. Έρχονται σε σύγκρουση τα στενά κομματικά συμφέροντα και οι εκ των πραγμάτων ανώριμες προσωπικές φιλοδοξίες με την πραγματικότητα.

Τα τείχη της Ιεριχούς κλονίζονται από τους θορύβους αλαλαζόντων κυμβάλων. Τα κτυπήματα κάτω από τη μέση. Την υβριστική αμφισβήτηση. Τις απαιτήσεις που συγκρούονται με το εθνικό συμφέρον και αφήνονται να προκαλούν τρικυμία σε ποτήρι, χωρίς λογική που τα δεδομένα προβάλλουν. Χωρίς οι αριθμοί πολιτικής κρίσεως να το επιτρέπουν. Πολύς θόρυβος από το τίποτα, κατά παράφραση του σαιξπηρικού στίχου.

Και τα φαινόμενα δεν περιορίζονται στο κυπριακό άκρο του Ελληνισμού. Το παμπάλαιο εθνικό πάθος βοά και στην ελλαδική επικράτεια. Στον κυκλώνα της πολιτικοοικονομικής κρίσης και της διευρυνόμενης κοινωνικής δυστυχίας, η κομματική αντιπαλότητα καταδυναστεύει την ανάγκη. Βασιλεύει η ανεύθυνη τάση που αναμόχλευε επί δύο αιώνες την πολιτική διαμάχη. Κάθε χρόνο και νέα κυβέρνηση.

Η πυκνότητα των εκλογών, των κυβερνητικών εναλλαγών, των αλληλοδιαδεχόμενων σχημάτων εξουσίας στη μητέρα πατρίδα είναι μοναδικό φαινόμενο στα διεθνή πολιτικά χρονικά. Όπως και η αστάθεια που οδηγούσε στον θρίαμβο της ελληνικής επιπολαιότητας, που ώθησε στη φιλοσοφική διαπίστωση ότι «Έλληνες αεί παίδες εισί», κατά τη δεύτερη ερμηνεία! Κι αυτά σε πείσμα της πραγματικότητας που καμπανίζει τους ελλοχεύοντες κινδύνους σε κάθε πλευρά των συνόρων.

Ο Τούρκος πρόεδρος δεν σταματά να επαναλαμβάνει την παρανοϊκή βουλιμία του να κατακτήσει τα από χιλιετιών ελληνικά νησιά του Αιγαίου, όπως η κακοποιός χώρα του έκανε με τα εδάφη της Κύπρου. Προετοιμάζει την αρπαγή της Θράκης. Καραδοκεί δημιουργώντας αφορμές και προετοιμάζοντας ψυχολογικά τον κόσμο για τις προθέσεις του.

Όπως οι προκάτοχοί του έκαναν πριν από την εισβολή του ’74. Ταυτόχρονα και κατά συνεννόηση, προφανώς, ενεργεί και ο Έντι Ράμα από τα Τίρανα. Είναι κατάδηλο ότι θα κτυπήσουν ταυτόχρονα την Ελλάδα, με πιθανότητα να προστεθούν και τα Σκόπια. Δεν μπορεί να υπάρξει άνθρωπος με απλή λογική που να μην ακούει τις κραυγές των απειλών.

Και όμως κόμματα και… κομματάκια, κομματάρχες και κομματόσκυλα, πολιτικοί και πολιτικάντηδες, λογομαχούν από πρωίας μέχρι νυκτός, απαιτώντας πτώση της Κυβερνήσεως και επιδιώκοντας ενδυνάμωση με τυχοδιωκτική ψηφοθηρία για συμμετοχή στο φαγοπότι της εξουσίας. Και ο λαός; Ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος, κατά τον Διονύσιο Σολωμό;

Ο λαός πεινά παλεύοντας για τον επιούσιο. Ιδού τα συμπτώματα που βολεύουν τον Τούρκο. Ο εισβολέας φωνάζει και απειλεί, προπαρασκευάζεται πολεμικά και καραδοκεί και οι πολιτικοί και οι πολιτικάντηδες περί άλλα τυρβάζουν. Ο Θεός να βάλει το χέρι του και ν’ ανέβει από τον τάφο του ο Πλαστήρας…

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ