Από τα πρώτα σκιρτήματα των Ελλήνων της Κύπρου, για ένωση με την Ελλάδα, μία μερίδα του κυπριακού Ελληνισμού, ολιγάριθμοι στην αρχή, τάχθηκαν με τους αποικιοκράτες ή άλλα ξένα συμφέροντα

Διανύουμε ακόμα μια περίοδο κρίσης στην ιστορία του κυπριακού προβλήματος, και του Ελληνισμού της Κύπρου από την τουρκική εισβολή και μετά. Πιστεύουμε ότι την εν λόγω δήλωση συμμερίζονται πολλοί. Η άποψη αυτή, που καταθέτει το Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης, δεν είναι προϊόν αβασάνιστης διαδικασίας και παρά το ότι είναι φαινομενικά τετριμμένο, υποκρύπτει το θανατηφόρο καρκίνωμα, που κατατρώει τον Ελληνισμό.

Ποιο είναι αυτό; Η διχόνοια. Η διχόνοια, που είτε προκαλείται από όντως γνήσια διαφορετικές πεποιθήσεις, είτε προκαλείται επειδή κάποιο κομμάτι μας γίνεται, ηθελημένα ή αθέλητα, όργανο αυτών που θέλουν να καταστρέψουν ή να περιορίσουν στο ελάχιστο τον Ελληνισμό, είτε, τέλος, γιατί από αρχαιοτάτων χρόνων, παρόλο που πάντα δημιουργικοί στη ζωή, ευρηματικοί, εργατικοί και οικουμενικοί, ως λαός δεν τα «βρήκαμε» ποτέ μεταξύ μας.

Το σκηνικό, που στήθηκε την περίοδο 2002-2004, όταν κατατέθηκε η πρόταση λύσης του ΟΗΕ, το γνωστό σχέδιο Ανάν, επαναλαμβάνεται τώρα, αλλά με απίστευτα περισσότερη ένταση. Όλοι πιστεύαμε ότι τότε ο διχασμός είχε ξεπεράσει σε πάθος κάθε ιστορικό προηγούμενο. Κι όμως, αυτό που ζούμε, εδώ και κάποιους μήνες, είναι ακόμα χειρότερο. Οι ξένοι, εκμεταλλευόμενοι τις «εμπειρίες» του 2004, δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν τις αντιστάσεις που μπήκαν μπροστά τους τότε, ξανά.

Η παρούσα διακυβέρνηση, και ιδιαίτερα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επικρίνεται από την αντιπολίτευση, πλην του ΑΚΕΛ, για ενδοτισμό και υποχωρητικότητα και για εγκληματικά αφελή ευπιστία έναντι των ξένων, αλλά και των Τούρκων. Και η παράταξη του Προέδρου, συνεπικουρούμενη από το ΑΚΕΛ, επικρίνει τους άλλους για απουσία ρεαλιστικής προσέγγισης και μεγαλοϊδεατισμό.

Συνέπεια αυτής της διαμάχης, είναι -για μία ακόμα φορά- το εσωτερικό μέτωπο να μην είναι αρραγές. Δεν υπάρχει, όχι ομοφωνία, αλλά ούτε καν προσέγγιση, στο ελάχιστο δυνατό, των θέσεων των πολιτικών δυνάμεων. Και αναπόφευκτα, ο διχασμός αντανακλάται στον λαό. Επικρατεί ανάμεσα στον απλό λαό, που παρακολουθεί όλο αυτό το σκηνικό του παραλόγου με απελπισία και απόγνωση. Αδιαφορία για τα κοινά και την καθημερινότητα.

Ειδικά, σε ό,τι αφορά το Κυπριακό, η ιστορία του είναι γεμάτη από σελίδες διχόνοιας, εμφύλιους σπαραγμούς, δολοφονίες, καταχρήσεις και διαφθορά.

Από τα πρώτα σκιρτήματα των Ελλήνων της Κύπρου, για ένωση με την Ελλάδα, μία μερίδα του κυπριακού Ελληνισμού, ολιγάριθμοι στην αρχή, τάχθηκαν με τους αποικιοκράτες ή άλλα ξένα συμφέροντα. Ήταν αυτοί της φιλοαγγλικής ψευδοαστικής τάξης, που προφανώς απολάμβαναν οικονομικά προνόμια και ιεράρχησαν τα προσωπικά τους συμφέροντα πάνω από την πατρίδα και την ελευθερία. Φοίνικες και Μηδίζοντες, απάτριδες και καιροσκόποι, πρόσφεραν ό,τι τους ζητούσαν οι εκάστοτε κατακτητές, Οθωμανοί, Βενετοί Φράγκοι και Εγγλέζοι, για να ικανοποιήσουν τα ψυχικά και υλικά ποταπά ένστικτά τους, ξεπουλώντας πατρίδα και εθνική ταυτότητα.

Η μεγάλη απογοήτευση των Ελλήνων της Κύπρου προήλθε και από τις εκάστοτε ηγεσίες της Μητέρας Πατρίδας, οι οποίες, απόλυτα εξαρτώμενες οι πλείστες από τη Δύση και κατ’ επέκταση από το Λονδίνο, ουσιαστικά ουδέποτε στήριξαν τον αγώνα των Κυπρίων γνήσια για ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα.

Διχόνοια λοιπόν και στις σχέσεις του κυπριακού Ελληνισμού με τον μητροπολιτικό Ελληνισμό ή, για να ακριβολογούμε, με την ηγεσία του μητροπολιτικού Ελληνισμού.

Η απροθυμία της ηγεσίας της Ελλάδος πολλές φορές να στηρίξει μέχρι τέλους τον αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου για ένωση με την Ελλάδα προκάλεσε και τον συμβιβασμό και την εγκατάλειψη του στόχου της ένωσης.

Τότε, φορέας του ενδοτισμού θεωρήθηκε ο Μακάριος, ο οποίος μεσούντος ακόμα του απελευθερωτικού αγώνα άρχισε να συζητά εγκατάλειψη του στόχου της ένωσης και μετατροπή του σε κάτι άλλο, ένα κολοβωμένο ανεξάρτητο μόρφωμα, που το ζοφερό του μέλλον ήταν προδιαγραμμένο.

Τους αντιπάλους εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο οι ξένοι, για να προκαλέσουν όλοι μαζί την καταστροφή της Κύπρου. Είναι γεγονός ότι και οι γνήσιοι, άδολοι και παθιασμένοι λάτρεις της ένωσης έπεσαν οι πλείστοι θύματα παραπλάνησης και έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης, για να πετύχουν οι άσπονδοι φίλοι της Κύπρου την υποθήκευσή της στα τουρκικά συμφέροντα.

Και από τότε, επικρατεί έντονη διαμάχη. Πάνω από την ψυχορραγούσα Κύπρο, αντιμάχονται αυτοί που αυτοαποκαλούνται «ρεαλιστές», με τους άλλους, που πιστεύουν ότι μπορεί να επιτευχθεί μια στοιχειωδώς καλύτερη διευθέτηση στο Κυπριακό, ή και με αυτούς που ήθελαν και θέλουν την Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα.

Έτσι, μπήκαν στο λεξιλόγιό μας εκφράσεις όπως «ρεαλιστές» ή «ενδοτικοί», «απορριπτικοί αγωνιστές» ή «ουτοπιστές», Ενωτικοί, Γριβικοί, Μακαριακοί.

Και σήμερα, που εκτιμάται ότι ο ξένος παράγοντας είναι αποφασισμένος να κλείσει το Κυπριακό, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τη διχόνοια είναι που εκμεταλλεύονται οι ξένοι και έχουν φέρει τον Ελληνισμό στο χείλος του γκρεμού.

Η εικόνα είναι ζοφερή. Η διάβρωση, που προκλήθηκε μεθοδικά και επιτηδευμένα τόσα χρόνια τώρα, έχει φάει τις ρίζες μας.
Η μοναδική χαραμάδα αισιοδοξίας και ελπίδας είναι ότι υπάρχει η μαγιά. Ο Γιάννης Μακρυγιάννης είπε «μας τρώνε τα άγρια θηρία, αλλά πάντα μένει και μαγιά», που διατηρείται ζωντανή μέσα από προσπάθειες, όπως αυτή του Κινήματος Ελληνικής Αντίστασης και που, ίσως, την κρίσιμη στιγμή, καταφέρει να αγγίξει τις αρχέγονες ευαίσθητες χορδές των Ελλήνων.

Και -ίσως- τότε θυμηθούμε ποιοι είμαστε και ποιοι ήταν οι πρόγονοί μας. Τι πρόσφερε ο Ελληνισμός και τι προσφέρει σ’ όλους τους άπιστους, βαρβάρους, αιμοσταγείς και πρωτόγονους του κόσμου.

ΚΡΙΝΟΣ ΜΑΚΡΙΔΗΣ
Πρόεδρος Κινήματος Ελληνικής Αντίστασης (ΚΕΑ) Κύπρου