Δεν χρειάζεται -νομίζω- να τονίσω την κρισιμότητα των στιγμών, τις οποίες διέρχεται το εθνικό μας πρόβλημα. Από τις πληροφορίες που υπάρχουν, φαίνεται ότι οι διαπραγματεύσεις της Γενεύης θα είναι ο πιο κρίσιμος και καθοριστικός σταθμός για το μέλλον του λαού και της πατρίδας μας.
Χαρακτηριστικός άλλωστε είναι, εν προκειμένω, και ο πρωτοσέλιδος τίτλος μιας εφημερίδας: «Κύπρος: ώρα μηδέν». Ως κεντρώος, ως νέος πολίτης που αγαπά τον τόπο του και θέλει λύση, παρακολουθώ με προσοχή και υπομονή τις εξελίξεις, και στηρίζω τη διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Άλλωστε, το γεγονός ότι το κυπριακό πρόβλημα παραμένει άλυτο για τόσες δεκαετίες συνιστά αποτυχία τόσο του ΟΗΕ και των μεγάλων δυνάμεων -που δεν πίεσαν την κατοχική δύναμη να εφαρμόσει τα ψηφίσματά του διεθνούς οργανισμού- όσο και των πολιτικών μας ηγεσιών, αφού δυστυχώς δεν είχαμε και δεν διατηρήσαμε μια κοινή, εθνική στρατηγική επίλυσης του προβλήματός μας, με αποτέλεσμα να τραβήξει τόσο πολύ σε μάκρος, που σήμερα τα ντε φάκτο δεδομένα της εισβολής να θεωρούνται δύσκολο να ανατραπούν.
Κλειδί, βέβαια, για τη λύση παραμένει η κατοχική Τουρκία, της οποίας οι επεκτατικές βλέψεις είναι γνωστές. Αρκεί να σταθούμε στις πρόσφατες προκλητικές δηλώσεις τόσο του Προέδρου Ερντογάν, για τα λεγόμενα «σύνορα της καρδιάς τους», όσο και άλλων αξιωματούχων της Τουρκίας, που υπαγορεύουν και προκαθορίζουν στον Ακιντζί πώς θα ενεργήσει και τι θα πράξει.
Μετά το Μον Πελεράν, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλείται να δώσει μια άλλη μεγάλη διπλωματική μάχη, αυτή τη φορά στη Γενεύη της Ελβετίας. Βαρύτατη η ευθύνη του και ύψιστο το χρέος του, γιατί μπροστά στα κρίσιμα διλήμματα, στα οποία θα βρεθεί, και ενώπιον των οποίων θα κληθεί να πάρει αποφάσεις και να δώσει απαντήσεις, την ίδια στιγμή θα αναμετράται με την ιστορική μας παράδοση και κληρονομιά, αλλά και θα καλείται να δώσει απαντήσεις σ' όλους αυτούς που πέρασαν, αλλά και σ' όλους τους άλλους που θα έλθουν.
Τονίζω και πάλι ότι το εθνικό μας πρόβλημα διέρχεται τις πλέον κρίσιμες στιγμές της πορείας του. Σίγουρα, το ζητούμενο είναι η απελευθέρωση της κατεχόμενης γης μας, η επανένωση της νήσου μας και η επιστροφή όλων των προσφύγων μας στις πατρογονικές τους εστίες, κάτω από συνθήκες ειρήνης, ασφάλειας και δικαιοσύνης!
Και εδώ προβάλλει το καίριο ερώτημα: Με ποια λύση φτάνουμε στο ζητούμενο;
Ασφαλέστατα, δεν είναι τώρα η ώρα των μεγάλων λόγων και διακηρύξεων. Αντίθετα, και κάτω από την αδήριτη ανάγκη ενός οδυνηρού συμβιβασμού, φέρνω στη σκέψη μου τον αείμνηστο Πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο, ο οποίος και τόνισε ότι -ναι!- μπορούμε, ως κυπριακός Ελληνισμός, να δεχθούμε μια λύση που να μην είναι μεν δίκαιη, αλλά τουλάχιστο να είναι βιώσιμη!
Είμαι μέλος του ΔΗ.ΚΟ. Σπεύδω, όμως, να παρακαλέσω όπως οι σκέψεις μου μη ερμηνευθούν ως αντιπολιτευτικές. Γιατί, μπροστά στην κρισιμότητα των στιγμών, κόμμα όλων πρέπει να είναι η Κύπρος!
Ευχή και προσδοκία είναι όπως, εκεί στη Γενεύη, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, προτού δώσει την τελευταία του απάντηση, βάλει το χέρι στην καρδιά και αφήσει τη συνείδησή του να του πει, αν η προδιαγραφόμενη λύση είναι τουλάχιστο βιώσιμη!
ΜΑΡΙΝΟΣ ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ
Δικηγόρος, Δημοτικός Σύμβουλος ΔΗ.ΚΟ. Αγλαντζιάς
