Το κακόγουστο θέατρο, που παίχτηκε στο Μον Πελεράν της Ελβετίας, ήταν το πρώτο μέρος του έργου που γράφτηκε με σεναριογράφο την Άγκυρα και κομπάρσο τον Μουσταφά Ακιντζί. Σ’ αυτή τη σκηνοθετημένη φαρσοκωμωδία είδαμε τον κατοχικό ηγέτη να καπακώνει με μαεστρία αλλά και πείσμα τις χειραψίες με τον βοηθό σκηνοθέτη, τον κ. Έϊντε, και τον μεγαλομέτοχο της παραγωγής, τον Γ.Γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν, ενώ ο Πρόεδρος Αναστασιάδης παρακολουθούσε αμήχανος την καπακωτή, μη μπορώντας να αντιδράσει.

Λίγο αργότερα παρακολουθήσαμε και τη φωτογράφηση του συνοικεσίου, που φιλοδόξησε να οδηγήσει σε γάμο τους δύο ηγέτες (με τον κατοχικό ηγέτη πάντα στα δεξιά των επισήμων, για να τονίζεται η ισότητα της παρανομίας με τη νομιμότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας) τους οποίους αποκαλούσαν και κατέγραφαν στις πινακίδες με τη φράση: HIS EXCELLENCY MR M. AKINTZI και HIS EXCELLENCY MR N. ANASTASIADIS.

Ο ισχυρισμός που προέβαλε ο εμπνευστής του ταξιδίου στην Ελβετία, ο κ. Ακιντζί, ήταν ότι θα συζητούσαν ονόματα χωριών και περιοχών που θα επιστρέφονταν υπό ε/κ Διοίκηση και ότι αυτό το θέμα θα έπρεπε να συνεζητείτο εκτός Κύπρου, για να μη διαρρέουν οι εμπιστευτικές συζητήσεις και να παραμένουν οι διαπραγματευτές ανεπηρέαστοι!

Διέρρευσαν τρεις ολόκληρες μέρες και συνεζητούντο -σύμφωνα με τα ανακοινωθέντα- οι συγκλίσεις και ο αποκλίσεις επί όλων των άλλων θεμάτων, πλην του εδαφικού, που είχε καθοριστεί ως το κύριο ζητούμενο της μετάβασης των δύο αντιπροσωπιών στο εξωτερικό.

Και όταν τελικά ήρθε η ώρα του εδαφικού για να συζητηθεί, ο κατοχικός ηγέτης -σε συνεννόηση με την Άγκυρα- τήρησαν τη γνωστή και πατροπαράδοτη στάση της άρνησης, των παζαριών και των εκβιασμών για μετάβαση σε... πενταμερή διάσκεψη!
Αυτή είναι, σε γενικές γραμμές, η εικόνα που απεκόμισε ο μέσος Κύπριος πολίτης, που παρακολουθούσε για μια ολόκληρη εβδομάδα τις εξελίξεις από τους δέκτες της τηλεόρασής του.

Η ορθή -κατά την άποψή μου- ενέργεια του Προέδρου Αναστασιάδη και της συνοδείας του να ζητήσουν διακοπή των διαπραγματεύσεων, για διαβούλευση με τους εν Κύπρω πολιτικούς αρχηγούς και ίσως και με την ελληνική κυβέρνηση, θα πρέπει να αποτελέσει μια ανάσα από τον ασφυκτικό κλοιό στον οποίο εθελούσια και λανθασμένα οδηγηθήκαμε, αλλά και μια καλή ευκαιρία για μια εκτενή και εις βάθος ανασκόπηση της κατάστασης.

Όλοι ανεξαίρετα οι πολιτικοί αρχηγοί οφείλουν να ζητήσουν μια πλήρη, εκτεταμένη και αξιόπιστη ενημέρωση όχι μόνο από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά και από τον Διαπραγματευτή και από όλους όσοι τον συνόδευσαν κατά την εβδομάδα των Παθών στον Μον Πελεράν, για να είναι η ενημέρωση πιστή αποτύπωση των όσων διαδραματίστηκαν στα παρασκήνια και το προσκήνιο των διαπραγματεύσεων.

Και μετά, μέσα σε πνεύμα συναίνεσης, συναντίληψης και συστράτευσης, οφείλουν όλοι μαζί να χαράξουν τις κατευθυντήριες γραμμές για την επικείμενη δεύτερη πράξη του δράματος που θα παιχτεί ίσως στη Γενεύη της Ελβετίας, αυτή τη φορά, έτσι για να είναι ο βιασμός μας πιο ανώδυνος!

Οφείλουν όμως και κάτι άλλο οι πολιτικοί μας αρχηγοί. Να θωρακίσουν τον Πρόεδρο και τη συνοδεία του με εφόδια, επιχειρήματα, ιδέες, απόψεις και εισηγήσεις για να αντιμετωπίζει τις τρικλοποδιές που η τουρκική μαεστρία ήδη έχει προμελετήσει και για να διαχειρίζεται τα διλήμματα που θα τίθενται ενώπιόν του σ’ αυτές τις κρίσιμες και ιστορικές στιγμές που διέρχεται το εθνικό μας θέμα.

Και επειδή κανενός οι ώμοι δεν είναι τόσον στιβαροί για να αντέξουν όλο το βάρος των δραματικών εξελίξεων που προδιαγράφονται στη Γενεύη, οφείλει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να ζητήσει από όλους του πολιτικούς αρχηγούς να τον συνοδεύσουν στο δύσκολο ταξίδι του, έστω και αν έχει προαποφασιστεί ότι η σύνθεση των αντιπροσωπιών θα είναι η ίδια με εκείνης του Μον Πελεράν. Ουδείς θα μπορέσει να κατηγορήσει έναν ηγέτη Κράτους που επιθυμεί να λαμβάνει αποφάσεις εφαρμόζοντας δημοκρατικές διαδικασίες!

Θεωρώ όμως ότι τόσο το Μον Πελεράν όσο και η Γενεύη εμπερικλείουν τον έσχατο κίνδυνο: Έχουν επικεντρώσει την προσοχή όλων των παραγόντων, της Διεθνούς Γνώμης και των Κέντρων Λήψεως Αποφάσεων στον παράγοντα του εδαφικού, θέτοντας σε δεύτερη μοίρα όλες τις άλλες παραμέτρους του κυπριακού προβλήματος, που είναι η διακυβέρνηση, η οικονομία, η λειτουργικότητα του Κράτους, η βιωσιμότητα της λύσης, η ασφάλεια και οι εγγυήσεις.

Προσωπικά με τρομάζει η ιδέα να «πάρουμε πίσω» 2-3 χωριά για να χρυσωθεί το χάπι της δήθεν επιστροφής και ως αντάλλαγμα να αναγκαστούμε, εκόντες-άκοντες να υποχωρήσουμε ή να συρθούμε σε απαράδεκτες και επιζήμιες συναλλαγές σε όλα τα υπόλοιπα, εξίσου ουσιώδη, κεφάλαια που συναποτελούν την πεμπτουσία της επιβίωσής μας ως κυπριακού Ελληνισμού στη γη των πατέρων μας.

Τώρα είναι η ώρα των πολιτικών μας ηγετών. Τώρα είναι η ώρα της συστράτευσης και της συλλογικής ευθύνης στους επαπειλούμενους κινδύνους.

Υ.Γ.: Για να ευοδωθεί η όποια προσπάθεια αντιμετώπισης των σοβαρών κινδύνων που μας απειλούν, θα πρέπει να ξεφύγουμε ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ από το επίπλαστο και καταστροφικό δίλημμα, το οποίο προβάλλει μερίδα της πολιτικής μας ηγεσίας «λύση τώρα ή διχοτόμηση». Θα πρέπει να υπάρχουν και άλλες διέξοδοι, τις οποίες οι ηγέτες μας θα πρέπει να βρουν, για να είναι αντάξιοι του ιστορικού ρόλου που έχουν επωμιστεί να διαδραματίσουν. Διαφορετικά, η αδέκαστη ιστορία θα τους παραπέμψει στο πυρ το εξώτερον και δυστυχώς μαζί με τον δύσμοιρο λαό μας.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΟΡΦΙΤΗΣ
Δημοτικός Σύμβουλος Αμμοχώστου