Όταν δεν «πας» το κατεστημένο και θες να κάνεις την επανάστασή σου, βγαίνεις από την αγέλη, εκμεταλλεύεσαι το δημοκρατικό σου δικαίωμα και τολμάς να φέρεις τα πάνω-κάτω.

Ενώ ο υπόλοιπος κόσμος αρέσκεται να συζητά στα καφενεία και να «θάβει» πολιτικούς που πιθανώς και να ψήφισε, στο τέλος της ημέρας θα ακολουθήσει την αγέλη, μη τολμώντας να κάνει την υπέρβαση. Θα βρει δικαιολογίες να παραμερίσει τους ενδοιασμούς του, θα κρυφτεί συνειδητά πίσω από μια ψευδαίσθηση που πηγάζει από την ανασφάλειά του και θα επαναλάβει το γνώριμο «χτες» για άλλη μια φορά.

Οι πολιτικοί είναι σαν το μπετόν-αρμέ, όταν πουν κάτι μουλαρώνουν και επιμένουν να πείσουν την αγέλη, ευνουχίζοντας όποιον διαφωνεί. Η αλαζονεία τους πηγάζει από την ίδια την αγέλη που εύκολα οδηγείται, μη τολμώντας να ακολουθήσει άβατα μονοπάτια.

Οι Αμερικανοί τόλμησαν να πρωτοπορήσουν, δίνοντας το σύνθημα ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ανέτρεψαν όλα τα προγνωστικά, έκλεισαν τα αφτιά τους στο οργανωμένο έγκλημα που ονομάζεται Μ.Μ.Ε., κοίταξαν στα μάτια το εξευτελισμένο και εγκληματικό κατεστημένο, του έβγαλαν τη μάσκα με το πλατύ χαμόγελο και το ξάπλωσαν με την πλάτη στο καναβάτσο.

Το λόμπι των πολιτικών του κόσμου, συνηθισμένοι να προκαλούν «σοκ» στους λαούς, εισέπραξαν το δικό τους «σοκ».

Δεν έχει σημασία αν ο Τραμπ θα είναι ο καλύτερος ή ο χειρότερος πρόεδρος της υπερδύναμης, σημασία έχει ότι η αγέλη απέκτησε γνώμη και θέληση, αψηφώντας τις ψυχολογικές φοβίες που την κρατούσαν αιχμάλωτη στο κατεστημένο.

Όσο για εμάς, που γνωρίζουμε τα πάντα και έχουμε έτοιμη την «ατάκα» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και μόνο που παίζουμε την ίδια ταινία εκατοντάδες φορές, ελπίζοντας ότι θα αλλάξει το τέλος της, τα λέει όλα.