Από τη δεκαετία του 1980 εμφανίζονται κινήματα με πολιτικο-θρησκευτική ιδεολογία, που προσπαθούν να καταστήσουν αισθητή την παρουσία τους στις κοινωνίες και στα πολιτικά συστήματα.

Η ανάδυση τέτοιων κινημάτων δημιουργεί σύγχυση, φανατισμό, φαντασιώσεις, κύματα βίας και αντιδράσεις.
Στην κατάρρευση των δίδυμων Πύργων, το 2001 στην Αμερική από ριζοσπάστες ισλαμιστές, προεβλήθη το σκεπτικό της «τιμωρίας των παραβατών του Νόμου του Θεού κατά του ισλαμικού κόσμου».

Οι βομβιστικές ενέργειες στη Μαδρίτη, το 2004, στο Λονδίνο το 2005 και οι πρόσφατες δολοφονικές πράξεις στη Γαλλία, στις Βρυξέλλες και στη Γερμανία, συγκλόνισαν τον κόσμο κι επέφεραν μεγάλες καταστροφές.

Ο ρόλος της θρησκείας στην πολιτική και κοινωνική ζωή είναι σαφής. Προβάλλονται θρησκευτικές θέσεις για πολιτικές διεκδικήσεις.

Το 1979 ο Χομεϊνί, που κατέκρινε τον σάχη για τις πολιτικές ενέργειές του, επανέρχεται στη χώρα του ύστερα από δεκαπενταετή εξορία και γενόμενος δεκτός από εκατομμύρια διαδηλωτών, ανακήρυξε την Ισλαμική Δημοκρατία.

Στην Αμερική μια ομάδα ιερωμένων ακολουθούμενοι από πολιτικούς, δημιούργησαν την οργάνωση «Ηθική Πλειοψηφία».
Στη συνέχεια, μαζί με πολλές άλλες ομάδες, δημιούργησαν μια νέα ομάδα «η Νέα Δεξιά», η οποία δραστηριοποιούμενη συνετέλεσε στην εκλογή τριών Προέδρων της Αμερικής, Ρίγκαν, Μπους του νεότερου και Κάρτερ.

Στην Ινδία, η Παγκόσμια Ινδουιστική Οργάνωση πήρε εντολή για δημιουργία πολιτικής συνείδησης.
Από την οργάνωση αυτή δημιουργήθησαν πολλές εθνικιστικές οργανώσεις, από τις οποίες προήλθε το μεγαλύτερο πολιτικο-θρησκευτικό κόμμα στον κόσμο «Janita Party», που κυβέρνησε μέχρι το 2004.

Ακραίες πολιτικο-θρησκευτικές ομάδες κηρύσσουν πόλεμο στις κυβερνήσεις, ενώ άλλα ριζοσπαστικά ισλαμικά κινήματα δεν αναγνωρίζουν το κράτος: είναι οι οπαδοί του τζιχάντ, οι οποίοι διακηρύσσουν με απειλές: «τα είδωλα της Γης ποτέ δεν θα εξαλειφθούν, παρά μόνο από τη δύναμη του ξίφους».

Τα πολιτικο-θρησκευτικά τούτα ρεύματα μέσα από τις αντιπαραθέσεις τους και τους ανταγωνισμούς τους, τις εντάσεις τους και τις συγκρούσεις τους εκφράζουν μια σκοταδιστική νοοτροπία. Δεν προσαρμόζονται στις απόψεις της κοινωνίας κι έχουν τους δικούς τους σκοπούς και στόχους, που κατ’ αυτούς είναι προϊόντα θείας προέλευσης.

Τα τρομοκρατικά μέσα που χρησιμοποιούν, οι ακρότητες και οι δολοφονικές ενέργειές τους «εν ονόματι της θρησκείας» προκαλούν αναρίθμητα θύματα και οδηγούν την ανθρωπότητα χωρίς αιδώ και ηθική στην καταπίεση και στην ταπείνωση.

ΛΟΪΖΟΣ ΠΙΠΗΣ