Επιεικώς απαράδεκτη κρίνεται η τοποθέτηση της Επιτρόπου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού Λήδας Κουρσουμπά. Ερωτήθηκε για το θέμα των επισκέψεων σχολικών μονάδων σε ιστορικά μνημεία, όπως π.χ. τα Φυλακισμένα Μνήματα και ούτω καθεξής, κι απήντησε: «Δεν είναι αναγκαίες τέτοιες επισκέψεις. Και, αν γίνονται, πρέπει να προηγείται η κατάλληλη προετοιμασία από τους εκπαιδευτικούς συνοδούς των...».

Βέβαια, ως προς το δεύτερο σκέλος της δήλωσής σας, συμφωνώ. Να ενημερώνονται για τον σκοπό της επίσκεψης. Αλλά, και εδώ είναι το σημαντικότερο, από ποιους να ενημερώνονται; Από τους δασκάλους τους. Είναι σε θέση οι σημερινοί δάσκαλοι, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα στενά οικονομικά τους αιτήματα, να μεταλαμπαδεύσουν αισθήματα πατριωτισμού σε μικρά παιδιά; Φοβάμαι πως όχι.

Το έτος 2008, όταν υπηρετούσα στην εδώ κυπριακή εκπαίδευση -για 3 χρόνια- ως καθηγητής Αγγλικών στην Γ' Ξενοδοχειακή Σχολή Λεμεσού, συνόδευα κάποια παιδιά, στην Λευκωσία, όπου μεταξύ άλλων επισκεφτήκαμε και τον Τύμβο της Μακεδονίτισσας.

Μετά την επίσκεψη στο The Mall, βρεθήκαμε λοιπόν, ανάμεσα στους δεκάδες λευκούς, μαρμάρινους σταυρούς, εκεί όπου αναπαύονται εν ειρήνη Ελληνοκύπριοι και Ελλαδίτες πεσόντες στα γεγονότα τόσο του '64, όσο και του '74...!
Ήμουν στο στοιχείο μου! Σε τέτοιες περιπτώσεις νιώθω να ανάβει μέσα μου μια περίεργη ιερή φλόγα, ένα πένθος, ένα παράπονο, ένας λυγμός αγνού πατριωτισμού -σαν πρόσφυγας που είμαι και ο ίδιος- έρχεται αυθόρμητα και κάνει τα μάτια να δακρύζουν...

Θυμάμαι, ήταν 12-14 μαθητές 16 ετών, φόραγαν όλοι μαύρες φανέλες, εκείνη τη ζεστή μέρα. Όλοι καλά παιδιά. Ποτέ δεν μου είχαν δημιουργήσει πρόβλημα στην τάξη και τους αγαπούσα πολύ. Τους εξήγησα λοιπόν, ακροθιγώς, τι συνέβη εκεί, ανέφερα φυσικά και την πτώση του Noratlas, την ομάδα του Νίκη 4, τον θάνατο, τη θυσία των συνελλήνων Καταδρομέων που ξεκίνησαν από τα Χανιά της Κρήτης για να μας υπερασπίσουν..! Να υπερασπίσουν την Κύπρο μας..!

Στο τέλος, γύρισα το κεφάλι προς τον Πενταδάχτυλο, ατένισα τον σκλαβωμένο λεβεντόγερο και τα μάτια μου βούρκωσαν.
«Πόθθεν είσαστε, κύριε;», με ερωτά ένα από τα παιδιά. Αυτό το περίμενα! Διότι πρόσεξαν ότι είχα συγκινηθεί. «Η πόλη μου, παιδιά, είναι πίσω από αυτό το βουνό που βλέπετε απέναντι. Λέγεται Κερύνεια. Τώρα την πατούν οι βάρβαροι εξ Ανατολίας επιδρομείς, και σε κάθε σπιθαμή της, σε κάθε γωνιά της, κρύβεται η καρδιά μου. Κρύβεται η ψυχή μου, όλες οι παιδικές μου αναμνήσεις..!». Έμειναν και με παρακολουθούσαν χωρίς να μιλούν. Κανείς τους δεν με διέκοψε. Φάνηκε να πιάνουν το νόημα. Φάνηκε ότι ένιωσαν τον κρυμμένο πόνο, που όλοι οι Κερυνειώτες κρύβουμε βαθιά μέσα μας..!

Ένα παιδί, ο Χρήστος, με σχεδόν κόκκινα μάτια, πετάγεται αυθόρμητα και φωναχτά μού λέει: «Εν να πιάσω έναν αυτόματο και θα πάω να τους καθαρίσω ούλλους, κύριε Χατζηαντώνη! Για να μπορέσεις να γυρίσεις σπίτι σου..!». Δύσκολα συγκρατήθηκα να μην ξεσπάσω σε λυγμούς... Συγκρατήθηκα έγκαιρα. Έσφιξα τα δόντια και γύρισα αλλού το βλέμμα. Δεν ήθελα να φανεί η συγκίνησή μου, διότι μας είχαν ήδη πλησιάσει κάποιοι συνάδελφοι και μερικοί μαθητές από άλλο τμήμα.

Αυτά τα αισθήματα πρέπει να έχουν οι εκπαιδευτικοί μας, κύριε Καδή, Υπουργέ Παιδείας, και κ. Λήδα Κουρσουμπά. Όσοι καλούνται να συνοδεύσουν τους νέους μας σε ιστορικά μνημεία, που μιλάνε και μαρτυρούν το θλιβερό παρελθόν αυτού του προδομένου τόπου.

Αν, τις επισκέψεις αυτές, τις βλέπουν σαν ευκαιρία για χαβαλέ, ξεχάστε το. Δεν υπάρχει λόγος να γίνονται..!

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Συνταξιούχος εκπαιδευτικός