Σε απομονωμένο ξενοδοχείο, με θέα το χιονισμένο Μοντ Πελερέν και τη λίμνη της Γενεύης, θα κριθεί αν Αναστασιάδης και Ακιντζί θα ανοίξουν την πόρτα της ιστορίας και θα περάσουν ως οι μορφές που πίστεψαν και μόχθησαν για ένα καλύτερο αύριο για τον κυπριακό λαό ή θα βάλουν άλλη μια «τελεία», όπως οι προκάτοχοί τους και θα οδεύουμε την επόμενη μέρα σε ένα αμφίβολο μέλλον, διαπληκτιζόμενοι για το ποιος φταίει.

Οι αντιδράσεις κομμάτων και τα ειρωνικά σχόλια πολιτικών σε κοινωνικά δίκτυα, που αρκετές φορές φτάνουν σε σημείο χλευασμού του Προέδρου της Δημοκρατίας, αποδεικνύουν γι' άλλη μια φορά τη θλιβερή ανωριμότητα κάποιων.

Αρκετοί που αυτοαποκαλούνται υπερασπιστές της δημοκρατίας, μη σεβόμενοι τον εκλελεγμένο από τον λαό Πρόεδρο και, κατ' επέκτασιν, συνομιλητή στο Κυπριακό, με τα πικρόχολα σχόλιά τους δείχνουν ασέβεια στην ίδια τη δημοκρατία.

Εδώ κάπου τελειώνουν τα ψέματα, οι χαρακτηρισμοί και οι υποθετικές σκέψεις και σενάρια. Είτε θα προχωρήσουν στο επόμενο βήμα, είτε θα γυρίσουμε στους γνωστούς τηλεοπτικούς διαξιφισμούς, με την ψευδαίσθηση ότι η αποτυχία των συνομιλιών δικαίωσε τις προβλέψεις ορισμένων, άρα μπορούν να αυτοθαυμάζονται.

Συμφωνία ή ασυμφωνία θα έχει κόστος και για τις δύο κοινότητες. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν είμαστε αρκετά ρεαλιστές να αναλάβουμε τις ευθύνες μας για την επόμενη μέρα.

Αναστασιάδης και Ακιντζί καλούνται να πατήσουν πάνω στις κόκκινες γραμμές, που ισοδυναμούν με λίμνη, όπου ο καθένας βρίσκεται σε διαφορετική όχθη. Αν θα καταφέρουν να βαδίσουν πάνω στο νερό και δώσουν τα χέρια στη μέση της λίμνης, χωρίς να βυθιστούν από το βάρος του παρελθόντος και τις πιέσεις που θα υφίστανται, ίσως καταφέρουν να ανατρέψουν το κλίμα της απαισιοδοξίας που επικρατεί.

Σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές, τα σχόλια, τα υποθετικά σενάρια, η ειρωνεία, κάθε είδους αντίδραση και τηλεοπτικές κοκορομαχίες λειτουργούν σαν βαρίδια, που θα τους εμποδίσουν να συναντηθούν στη μέση της λίμνης.