Δεν ξέρω αν ποτέ βρεθώ ξανά σε μια τόσο όμορφη συναυλία στη ζωή μου. Ξέρετε, κάποιες εμπειρίες στις μέρες μας δεν συμβαίνουν συχνά. Και κυρίως, κάποιες εμπειρίες ίσως έρχονται και μας βρίσκουν για να μάθουμε «κάτι»… «Κάτι» που μπορεί να μην γνωρίζαμε μέχρι χθες. Απλώς για να γίνουμε καλύτεροι, θαρρώ.
Θέατρο Στροβόλου, Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου, Λευκωσία, 8:30 το βράδυ, λοιπόν! Σε ένα ασφυκτικά γεμάτο θέατρο. Ο συνθέτης πριν ακόμα αρχίσει η συναυλία ήταν ήδη παντού… Μια υπέροχη αίσθηση, μια γλυκιά αναμονή… Πόσο όμορφο να περιμένεις τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη να σκορπίσει τις μουσικές του… Μην ξεχνάμε, δεν πρόκειται για έναν οποιοδήποτε συνθέτη… Πρόκειται για ένα συνθέτη ψυχής, έναν άνθρωπο που κατάφερε να συγκινήσει όλη την Κύπρο, όλη την Ελλάδα, όλο τον κόσμο…
Κάποια στιγμή τα φώτα σβήνουν… Αρχικά ο συνθέτης παρουσιάστηκε και μας μίλησε από το δωμάτιό του στη Λεμεσό μέσω μιας μεγάλης γιγαντοοθόνης. Με απίστευτη ηρεμία και τρυφερότητα... Με μια γαλήνη που σπάνια αντικρίζουν ανθρώπου μάτια. Και ναι, το βλέμμα του έλαμπε!... Η φωνή του αργή και σταθερή έδωσε τον τόνο για το συναίσθημα της βραδιάς. Μια φωνή που κράτησε το πολύ ένα λεπτό της ώρας. Τρεις λέξεις όλες κι όλες… Επειδή κάποιοι άνθρωποι σε τούτο τον πλανήτη ξέρουν να πιάνουν στα χείλη τους τα παραμύθια όλου του κόσμου και να τα μικραίνουν σε μια φράση, σε μια στροφή. Σε ένα συμπέρασμα τόσο μικρό, όσο μικρή είναι και η ζωή μας…
Μας ευχήθηκε καλή ακρόαση… Πίσω από τα συμπαθητικά γυαλάκια του μπορούσε κανείς να δει την ευτυχία όλου του κόσμου…
Καθώς οι μουσικές γέμιζαν την αίθουσα του θεάτρου, καθώς ο χαμογελαστός μαέστρος της συναυλίας διηύθυνε τους εκατό και πλέον μουσικούς, χορωδούς και ερμηνευτές, καθώς τα πρώτα τραγούδια άρχισαν να κυλούν σαν ποταμάκι στην όαση αυτή που λέγεται ελληνικό τραγούδι, τότε καταφέραμε κι εμείς να τραγουδήσουμε τις συνθέσεις του. Καταφέραμε να ακούσουμε όλα αυτά που ένας σεμνός και ταπεινός καλλιτέχνης έχει να δώσει μέσα από τα εύφορα και τα πιο σπάνια περιβόλια της ψυχής του…
Κι όταν οι μουσικές ήταν ορχηστρικές, όταν δεν υπήρχαν στίχοι στις μουσικές, τότε μπορούσες με άνεση και με απόλυτη αφοσίωση να σκεφτείς τον συνθέτη: Να εστιάσεις στη δύναμή του. Στην υπομονή του. Στο θάρρος του. Στην επιμονή του. Στην τρομερή, την απόλυτη αγάπη του για τη μουσική, έτσι ώστε το οποιοδήποτε κρεβάτι, τα οποιαδήποτε υποβοηθητικά μηχανήματα που τον στηρίζουν για να συνεχίσει να αγαπά και να ονειρεύεται μαζί μας να είναι απλώς εργαλεία και μόνον, τίποτα άλλο!
Η δύναμη, λοιπόν, που ένας άνθρωπος μπορεί να κουβαλά μέσα του μπορεί να είναι τόση, ώστε να μπορεί να μετακινήσει ολόκληρους βράχους. Ολόκληρα βουνά.
Αμέτρητα εμπόδια! Να ξεπεράσει τις οποιεσδήποτε νάρκες… Η δύναμη που ένας άνθρωπος μπορεί γεννήσει μέσα του με κίνητρο την αγάπη και την αλήθεια του μπορεί να πραγματοποιήσει την πιο ακατόρθωτη υπέρβαση.
Να αισθανόμαστε λοιπόν τυχεροί, όταν στο δρόμο μας συναντάμε έναν τέτοιον άνθρωπο. Να αισθανόμαστε ευλογημένοι όταν βιώνουμε έναν φίλο που με τρεις λέξεις και τριάντα τραγούδια καταφέρνει να μας δώσει καθαρά και ξάστερα το νόημα της ζωής.
Είναι φορές, λοιπόν, που τα πολλά λόγια είναι αχρείαστα. Είναι φορές που απλώς έχεις την ανάγκη να δεις, να νιώσεις, να σκεφτείς, έτσι ώστε η καρδιά σου να βρεθεί στο ίδιο οικόπεδο μέσα στο οποίο συμβαίνουν (ναι, συμβαίνουν) τα θαύματα…
Σε ευχαριστώ τόσο πολύ, Στέλιο Πισή…
