Τις προάλλες βρέθηκα σε μια μακρινή διαδρομή, όπου ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι δεν είχα μαζί μου τον φορτιστή του κινητού μου τηλεφώνου. Από τη μια πανικοβλήθηκα. Σε λίγο, όμως, άρχισα να νιώθω τι σημαίνει στις μέρες μας η δύναμη της συνήθειας. Και, συγκεκριμένα, η δύναμη της συνήθειας μέσα στην οποία είμαστε μόνιμα αιχμάλωτοι χρόνια τώρα... Θέλουμε δεν θέλουμε, βρισκόμαστε σε ένα παιχνίδι αντικειμένων. Τα μικρά, έξυπνα, τρομερά και εκπληκτικά αντικείμενα που μας περιτριγυρίζουν χωρίς να μπορούμε να κάνουμε βήμα. Κινητά τηλέφωνα. Remote control τηλεόρασης. Digital κάμερες. Ηλεκτρονικά τσιγάρα. Ηλεκτρονικοί υπολογιστές. Παιχνίδια. Video games. Play Station. Pack man. Pokemon. Εφαρμογές σε κινητά τηλέφωνα. Ηλεκτρονικός τρόπος γνωριμιών. Tetris. Super Mario. Age of Empires. Μικροί και μεγάλοι καρφωμένοι σε έναν καναπέ. Πλήρης αφοσίωση. Βία. Εθισμός. Επιθετικές συμπεριφορές...

Για μισή ώρα, όταν κατάλαβα πια ότι για το υπόλοιπο της ημέρας θα είμαι χωρίς κινητό, έκανα μια υπεράνθρωπη προσπάθεια να σοφιστώ ιδέες... Πώς δηλαδή να καταφέρω να φορτίσω την μπαταρία μου. Χωρίς κινητό δεν σημαίνει μόνο μηδέν τηλεφωνήματα. Χωρίς κινητό σημαίνει μηδέν e-mails. Μηδέν facebook. Μηδέν Twitter.

Μηδέν messenger. Μηδέν sms. Μηδέν GPS και πάει λέγοντας... Μηχανήματα που μας ενημερώνουν για την ύπαρξη κάμερας στο δρόμο, ώστε να γλιτώσουμε το πρόστιμο λόγω υπερβολικής ταχύτητας... Κουμπιά, λοιπόν! Lap tops. I pads. Eκατοντάδες εφαρμογές που μας πάνε όπου θέλουν. Χιλιάδες ιδέες, που μας πάνε εκεί που εμείς δεν επιλέξαμε... Κι όλα, στον βωμό της επιστήμης, στον βωμό της ανάπτυξης, της καλυτέρευσης της ζωής μας. Εκατομμύρια άνθρωποι χάνουν την εργασία τους μόνο και μόνο γιατί κάποιος genius κατάφερε να ανακαλύψει ένα ρομπότ, το οποίο πραγματοποιεί τέλεια και χωρίς πολλά έξοδα μια εργασία που πριν έκαναν άνθρωποι...

Και ύστερα έρχεται ο ηλεκτρονικός πόλεμος... Η κατασκοπία. Ο πόλεμος των τραπεζών. Οι επιθέσεις στο διαδίκτυο. Ένας ήσυχος, μυστικός και αθόρυβος πόλεμος, τον οποίο αφήσαμε να ρημάζει καθημερινά τις ζωές μας... Ας πάμε στο google για μια στιγμή να αναζητήσουμε ένα προϊόν. Ας γράψουμε τη λέξη «άρωμα». Σε λίγο, θα δούμε καμαρωτά-καμαρωτά να έρχονται e-mails και μηνύματα στον υπολογιστή μας από εταιρείες πώλησης αρωμάτων... Τόσο, μα τόσο απλά!

Η τεχνολογία είναι αισιοδοξία! Μπορεί όμως ξαφνικά να καταστεί και ο χειρότερος εφιάλτης...

Ξέχασα, λοιπόν, τον φορτιστή μου. Πέντε ώρες χωρίς επικοινωνία. Πέντε ώρες ησυχίας χωρίς να ακούσω ούτε έναν ήχο. Ούτε ένα κουδούνισμα... Θυμάμαι τον εαυτό μου παιδί, όταν η μητέρα μου με έστελνε τρεις μήνες τα καλοκαίρια στο χωριό της να κάνω παρέα με τη γιαγιά μου. Χωρίς ηλεκτρισμό. Χωρίς φως. Χωρίς ζεστό νερό. Χωρίς τηλέφωνο. Μια φορά τη βδομάδα μόνο, περνούσε ένα παλιό, γερασμένο λεωφορείο να φέρει μερικούς παππούδες από τη «χώρα», να φέρει αλεύρι για τους κατοίκους και μερικά άλλα αγαθά, που δεν υπήρχαν στο χωριό...

Θυμάμαι τη γιαγιά να ανάβει τη λάμπα πετρελαίου το βράδυ... Να ανάβει ξύλα στο τζάκι για να ψήσει τα όσπρια. Θυμάμαι μιαν άλλη ζωή. Χωρίς άγχος. Χωρίς e-mails. Χωρίς GPS και SMS… Θυμάμαι έναν αγώνα και μια δυσκολία σε όλα! Αλλά θυμάμαι και την περηφάνια εκείνων των ανθρώπων όταν κατάφερναν να διεκπεραιώνουν τα πάντα με τα δυο τους χέρια. Χωρίς κανένα κινητό τηλέφωνο. Χωρίς κουμπιά και υπολογιστές...

Έφτασα το βράδυ στο σπίτι. Έτρεξα σαν τρελαμένος στον φορτιστή. Τον είδα. Τον άγγιξα. Απομακρύνθηκα όμως! Είπα μέσα μου: «Όχι, όχι, θα χαρώ το βράδυ μου χωρίς κινητό, χωρίς Facebook, χωρίς Twitter, χωρίς Messenger, χωρίς SMS, χωρίς GPS…». Και κοιμήθηκα, για πρώτη φορά μετά από χρόνια. Χωρίς ούτε έναν ήχο. Κοιμήθηκα μέσα σε μια υπέροχη και απέραντη ησυχία...