Διαβάζουμε στον Τύπο ότι κατά ένα 77% περίπου αυξήθηκε ο πληθυσμός της αλεπούς στη χώρα μας. Και νομίζω επικηρύχθηκε σαν θήραμα πλέον, πράγμα που εμάς που είμαστε ζωόφιλοι μας λυπεί και μας εκνευρίζει αφάνταστα.
Είχα την ευκαιρία να δω για πρώτη φορά το συμπαθές αυτό και χαριτωμένο ζώο περί το 1970, εντεκάχρονο παιδί ήμουνα τότε, όταν με ένα λαντρόβερ της Ε.Φ., με τον μακαριστό πατέρα μου- που υπηρετούσε στρατιωτικός ιατρός -λοχαγός τότε- ανεβαίναμε στον λεβεντόγερο Πενταδάκτυλό μας, όπου κάθε Πέμπτη επισκεπτόταν μια μονάδα καταδρομών που υπήρχε στο βουνό μέσα στα πεύκα...
Εμφανίστηκε μπροστά μας, ενώ ανηφορίζαμε από τη βόρεια πλευρά, από Κερύνεια δηλαδή, και την είδαμε από πολύ κοντά. Ο εθνοφρουρός οδηγός πρόλαβε και την απέφυγε, ευτυχώς..!
Παρόμοιο περιστατικό συνέβη και σε μένα, 46 χρόνια μετά, δηλαδή πριν από λίγες μέρες, όταν επέστρεφα προς Λεμεσό, από την περιοχή Ποταμιάς-Ιδαλίου, βιομηχανική περιοχή, όπου επισκέπτομαι τακτικά ένα φίλο μου, κινούμενος αργά το βράδυ γύρω στα μεσάνυχτα. Ήταν λίγο πριν από το σημείο που λοξοδρομούμε προς Λάρνακα, όταν πρόσεξα μια αλεπουδίτσα να διασχίζει κάθετα τον δρόμο, με κατεύθυνση από αριστερά προς τα δεξιά...
Παρόλο ότι διατηρούσα κάπως υψηλή ταχύτητα -εντός ορίων όμως- κατάφερα να ελαττώσω ταχύτητα και δεν την κτύπησα! Όταν αργότερα το έλεγα και στον φίλο μου, μου ανέφερε ότι πράγματι έχει πολλές στην περιοχή. Προ ημερών, λέει, τον πλησίασε μία αλεπού με φουντωτή ουρά, χωρίς να δείχνει ότι φοβάται, εκεί στο γκαράζ που εργάζεται ως νυχτοφύλακας. Της πρόσφερε και λίγο φαγητό, προς τιμήν του...
Όλα τα ζώα, γνωρίζουμε ότι σαν δημιουργήματα του Υψίστου, παίζουν κάποιο ρόλο συμπληρώνοντας τη λεγόμενη βιοποικιλότητα της πανίδας στο νησί μας, όπως και σε άλλες χώρες. Άρα, οφείλουμε να τα προστατεύουμε όσο μπορούμε.
Κατανοώ τις ανησυχίες των κυνηγών, οι οποίοι βλέπουν τους λαγούς ή τις πέρδικες, κ.λπ., να ελαττώνονται από τα κυπριακά δάση, στερώντας τους τη νοσηρή ικανοποίηση να σκοτώνουν τα θηράματα αυτά. Έλεος!
Το επίσημο κράτος, αν υπάρχει κάτι τέτοιο στον ταλαίπωρο τόπο μας, οφείλει να δημιουργήσει περίκλειστα πάρκα, όπως για παράδειγμα το γνωστό Yellowstone στη νοτιοανατολική Αφρική, όπου τα κινδυνεύοντα με εξαφάνιση ζώα (της αλεπούς συμπεριλαμβανομένης, αφού ήδη άρχισε μια προσπάθεια ανηλεούς εξόντωσής της), να ζούνε σε ένα ελεγχόμενο, προστατευόμενο περιβάλλον, χωρίς να κινδυνεύουν από τους «μάγκες του γλυκού νερού», που επιδεικνύουν πάνοπλοι τον... ανδρισμό τους, σκοτώνοντας ανυπεράσπιστα ζωάκια..!
ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Στοχαστής
