Τον τελευταίο καιρό, ακούμε συχνά πυκνά τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να αναφέρεται στην επιδίωξή του για μετατροπή της «Ενωμένης Κύπρου» σε ένα «σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος». Παρ' όλο που τα «σύγχρονα» δεν είναι πάντοτε και αρεστά, εντούτοις θα υποθέσουμε ότι αυτό που εννοεί ο Πρόεδρος είναι ένα ευημερούν ευρωπαϊκό κράτος, όπως η Νορβηγία, η Ολλανδία, η Φινλανδία, η Γερμανία, η Αυστρία, η Δανία, η Ελβετία, η Ισλανδία, το Βέλγιο και η Σουηδία.
Η ευημερία των κρατών του πλανήτη προσμετράται από διεθνείς οίκους αξιολόγησης στη βάση πολλών ποιοτικών και ποσοτικών κριτηρίων, τα κυριότερα των οποίων είναι τα ακόλουθα: η συμμετοχική δημοκρατία, η απουσία διαφθοράς, η διαφάνεια, η ασφάλεια, η πολιτική σταθερότητα, η δικαιοσύνη, το μέγεθος και η κατανομή του εισοδήματος, η οικονομική σταθερότητα, η απασχόληση, η παιδεία, η υγεία, οι υποδομές, και το περιβάλλον. Οι πιο πάνω αναφερόμενες ευρωπαϊκές χώρες φιγουράρουν σταθερά την τελευταία δεκαετία στις πρώτες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης και άξια αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση όσων επιθυμούν να απολαμβάνουν παρόμοια ποιότητα ζωής.
Η Κυπριακή Δημοκρατία τα τελευταία χρόνια διολισθαίνει ραγδαία στις διεθνείς κλίμακες ευημερίας, ως αποτέλεσμα των αποτυχημένων διακυβερνήσεων. Η έξαρση της διαφθοράς, η αδιαφάνεια, το δυσλειτουργικό κράτος, η εισοδηματική ανισότητα και η φθίνουσα υγεία αποτελούν τους κυριότερους παράγοντες.
Όλοι οι πιο πάνω παράγοντες είναι ενδογενείς, αφού εξαρτώνται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τη διακυβέρνηση της χώρας. Τόσο η παρούσα όσο και η προηγούμενη διακυβέρνηση έχουν αποδειχτεί ανίκανες να βελτιώσουν την ευημερία και ανταγωνιστικότητα του κράτους. Αντίθετα, την οδήγησαν σε κατάρρευση.
Ακούγοντας λοιπόν τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να διακηρύττει τα περί μετατροπής της «Ενωμένης Κύπρου» σε ένα «σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος», εύλογα διερωτάται κανείς πώς αυτό θα επιτευχθεί, όταν ο ίδιος και οι προκάτοχοί του δεν κατάφεραν να μετατρέψουν τη διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία σε «σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος», αλλά, αντίθετα, την καταρράκωσαν και την κατασπάραξαν με την αποδόμηση της διεθνούς αναγνώρισής της, την υφαρπαγή του πλούτου του λαού, το ξεπούλημα των τραπεζών και των περιουσιών, τη διαφθορά και την ατιμωρησία, τον ηθικό ξεπεσμό, την ευτέλεια, την ανέχεια, την ανεργία, την απαξίωση των θεσμών και της πολιτικής, την αποχή από τις δημοκρατικές διαδικασίες, τη διάλυση της δημόσιας υγείας και όχι μόνο.
Είναι ευρέως γνωστό ότι η κατάσταση στα κατεχόμενα είναι πολύ χειρότερη απ' ό,τι στις ελεύθερες περιοχές στους πλείστους, αν όχι σε όλους τους τομείς.
Διακυβέρνηση, διαφθορά, δικαιοσύνη, διαφάνεια, οικονομία, δημοκρατία.
Είναι επίσης ευρέως αποδεκτό ότι το προτεινόμενο μόρφωμα της «Ενωμένης Κύπρου» θα είναι ιδιαίτερα ευάλωτο και επιρρεπές σε σταθμισμένους και αστάθμητους παράγοντες, ενώ ταυτόχρονα θα είναι εξαιρετικά δυσλειτουργικό, αντιπαραγωγικό και αναποτελεσματικό.
Είναι άξιον απορίας, λοιπόν, πώς θα μπορέσουμε να μετατρέψουμε την «Ενωμένη Κύπρο» σε σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, όταν δεν έχουμε επιτύχει αυτόν τον στόχο με την Κυπριακή Δημοκρατία κάτω από πολύ ευνοϊκότερες συνθήκες.
Κατανοώ τους λόγους για τους οποίους ο Πρόεδρος Αναστασιάδης προσπαθεί να δικαιολογήσει τους διαπραγματευτικούς ακροβατισμούς του και να αποσπάσει την προσοχή του λαού μακριά από τα πολλά προβλήματα, που έχει προκαλέσει η αποτυχημένη διακυβέρνηση και οι εγκληματικές αποφάσεις του.
Αυτό όμως που δυσκολεύομαι να κατανοήσω είναι την ανοχή του λαού που υπόκειται τις βάναυσες ψευδολογίες, τον εξευτελισμό της προσωπικότητας, την υποτίμηση της νοημοσύνης, την οικονομική εξαθλίωση και τη βιοτική κατρακύλα.
ΑΘΩΣ ΚΟΙΡΑΝΙΔΗΣ
Πρόεδρος ΠΝΟΗΣ ΛΑΟΥ
