Σε προγενέστερό μου άρθρο, είχα αναφερθεί εν εκτάσει όσον αφορά το κατάντημα ή καλύτερα το χάλι της κυπριακής καλαθόσφαιρας εν έτει 2016. Αν θυμάστε, στον επίλογο του εν λόγω άρθρου άφησα σαφώς να εννοηθεί ότι σε κάποιο στάδιο στο εγγύς μέλλον θα έχω, κατόπιν μεγίστης μελέτης, εισηγηθεί διάφορα μέτρα, που πρέπει επειγόντως να παρθούν, προς αναζωογόνηση του πάλαι ποτέ δημοφιλούς και «προσιτού» στο φίλαθλο κοινό αθλήματος.

Έτσι λοιπόν τώρα που σύρονται αυτές οι γραμμές, αυτό ακριβώς προτίθεμαι να πράξω και για να μπω απευθείας στο διά ταύτα, εισηγούμαι τις εξής παραμέτρους:
1ον Κάνοντας ένα παιδί τα πρώτα του βήματα καλή ώρα από την 1η Δημοτικού μέχρι και την τελική του αποφοίτηση (3η Λυκείου), στην ανάγκη να «θυσιαστεί» μέρος του μαθήματος της Σωματικής Αγωγής αποκλειστικά και μόνον για τη (πρωτίστως) γνωριμία και μετέπειτα διδαχή του αθλήματος της καλαθόσφαιρας. Εδώ βάζω μια άνω τελεία και θα εισηγούμουν να διδάσκεται στα παιδιά πρώτα απ’ όλα το λεγόμενο «ου το νικάν αλλά το ευ αγωνίζεσθαι».

Με άλλα λόγια, να γίνεται αναφορά στο «Fair play», ούτως ώστε το παιδί να μάθει πρώτα απ’ όλα να σέβεται τον αντίπαλο. Ακολούθως να διδάσκονται οι μαθητές τους κανονισμούς του αθλήματος και σε κατοπινό στάδιο να διδάσκεται πρώτα στην θεωρία και μετά στην πράξη το αδικημένο κατ’ εμέ αυτό άθλημα. Έτσι, με αυτόν τον τρόπο, σιγά σιγά το κάθε παιδί-μαθητής, αφού γνωρίσει το άθλημα, ως φυσικό επακόλουθο αργά ή γρήγορα θα μάθει να το αγαπά και να ασχολείται μαζί του.

2ον Όσον αφορά τις ομάδες κυρίως της 1ης κατηγορίας π.χ. ΑΕΚ, ΑΠΟΕΛ, Κεραυνός κτλ, να αξιοποιούνται στο έπακρον (και το τονίζω αυτό) οι διάφορες ακαδημίες των ομάδων αυτών, και σταδιακά να προωθούνται και να αξιοποιούνται οι νεαροί πια αθλητές στην, όπως λέμε, βασική ομάδα ενός σωματείου, π.χ. του Κεραυνού Στροβόλου.

3ον Σε συνάρτηση με το προηγούμενο μέτρο και με βάση την πιο πάνω αναφορά, με αυτήν τη μέθοδο αργά αλλά σταθερά θα μειωθεί ο αριθμός των ξένων ή κοινοτικών καλαθοσφαιριστών προς όφελος των Κυπρίων καλαθοσφαιριστών, όπως ίσχυε π.χ. πριν από 30 με 40 τόσα χρόνια. Αυτό θα έχει ως επακόλουθο τη μείωση του ετήσιου προϋπολογισμού των διαφόρων ομάδων της καλαθόσφαιρας και όχι μόνο.

4ον Όσον αφορά την περιβόητη Κ.Ο.Κ. (Κυπριακή Ομοσπονδία Καλαθόσφαιρας), να πάψει επιτέλους να είναι ωσεί παρών και να ασχολείται απλώς και μόνο με τα «τετριμμένα», ή ας πούμε τα αυτονόητα και να αφοσιωθεί σε βασικούς τομείς προωθώντας διάφορες καινοτομίες. Με άλλα λόγια, να υπάρξει το απαραίτητο όραμα.

Για να εφαρμοστεί όμως αυτό στην πράξη, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να τοποθετηθούν σε καίρια πόστα της εν λόγω Ομοσπονδίας όχι ο κάθε τυχαίος «υπαλληλίσκος», αλλά σχετικά νεαρά άτομα (30 με 50 ετών) που να έχουν όρεξη, καινούργιες ιδέες, ριζικές τομές, όπως λέμε φρέσκα μυαλά με σύγχρονο τρόπο σκέψης, όπως διάφοροι διαιτητές, διάφοροι προπονητές, αλλά πρώτα και κύρια πρώην καλαθοσφαιριστές, τουτέστιν άτομα που έζησαν από πρώτο χέρι και αγάπησαν όσο κανείς άλλος το άθλημα.

Δυστυχώς, όσο και αν λατρεύω την καλαθόσφαιρα, στο παρόν στάδιο δεν μου έρχονται στο μυαλό άλλες ιδέες που θα ανεβάσουν το επίπεδο του αθλήματος, για τον απλούστατο λόγο ότι είμαι απλός φίλαθλος και δεν κατέχω τεχνοκρατικές γνώσεις. Αυτά επί του παρόντος και δεν έχω παρά να ευχηθώ ένα λαμπρότερο μέλλον για την κυπριακή καλαθόσφαιρα. Μόνο έτσι το άθλημα θα αποκτήσει τη χαμένη του αίγλη! Πιστέψτε με, αξίζει τον κόπο η όλη προσπάθεια!