Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ευθύς μετά την τουρκική εισβολή ο Μπουλέντ Ετζεβίτ (ο αποκαλούμενος Πρωθυπουργός της εισβολής) είχε δηλώσει ότι για την Τουρκία «το Κυπριακό είναι λυμένο επί του εδάφους και του χάρτη», η συμμετοχή μας σε νέο γύρο «συνομιλιών» (κουβέντες του καφενείου, όπως τις αποκάλεσε ο Βρετανός Δημοσιογράφος Robert Fisk, προ ετών, στην εφημερίδα «Independent»), αρκούμενοι μόνο στην αποχώρηση του τουρκικού ερευνητικού σκάφους Hayreddin Barbarosa Pasa, αποτελεί ακόμα ένα ολέθριο ολίσθημα στα αλλεπάλληλα τοιούτα που πραγματοποιήσαμε τα τελευταία σαράντα και πλέον χρόνια.

Τι έχουμε επιτύχει στους αλλεπάλληλους γύρους «συνομιλιών»; Ουδέν και τίποτα. Οι Τούρκοι ανενόχλητοι συνεχίζουν τα τετελεσμένα της εισβολής και κατοχής και εμείς έμμεσα ή/και άμεσα τους επιβραβεύουμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, περιοριζόμενοι σε ανώδυνες διαμαρτυρίες ή και κλαυθμυρίζοντες.

«Άσ’ τα σκυλιά να γαβγίζουν, το καραβάνι προχωρεί» είχε πει ο πρώην Πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Τουρκίας Τουργούτ Οζάλ.

Αποτύχαμε παταγωδώς να διεκδικούμε αποφασιστικά την εφαρμογή όλων εκείνων των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, πολύ ευνοϊκά για τη δική μας πλευρά, όπως το 3212 της Γενικής Συνέλευσης και τα 541 και 550 του Συμβουλίου Ασφαλείας, για να φτάσουμε στις 9/8/1980 στη γραπτή δήλωση του τότε Γ.Γ., όπου τα Ηνωμένα Έθνη υιοθετούσαν πλέον επισήμως τη «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία με πολιτική ισότητα» (Ψήφισμα 649/90).

Διερωτάται κανείς, λοιπόν, γιατί δεν απαιτήσαμε, προτού παρακαθίσουμε σε νέες «συνομιλίες», την εφαρμογή των ως άνω ψηφισμάτων; Γιατί δεν ζητήσαμε εκ μέρους της Τουρκίας την εφαρμογή των «κυπρογενών υποχρεώσεών» της, την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, το άνοιγμα των αεροδρομίων και λιμανιών, την παράδοση έστω της περίκλειστης περιοχής της Αμμοχώστου στα Ηνωμένα Έθνη για να επιστρέψουν σε αυτήν οι νόμιμοι κάτοικοι, την εφαρμογή της ούτω καλούμενης Γ΄ Βιέννης, που αφορά τους κατοίκους της κατεχόμενης Καρπασίας, την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την περιοχή των Στροβιλιών -όπως προνοεί σχετικό ψήφισμα του ΟΗΕ- την οποίαν κατάλαβαν αρκετά χρόνια μετά την εισβολή;

Πού λοιπόν η «πρόοδος» και οι «συγκλίσεις» που επικαλούνται όσοι καλλιεργούν αυταπάτες και ψευδαισθήσεις, όταν η Τουρκία θεωρεί την Κυπριακή Δημοκρατία ως «εκλιπούσα» και ότι «δεν υπάρχει κράτος με το όνομα Κύπρος», όταν το μόνο που έχει «επιτευχθεί» είναι η αναβάθμιση της ούτω καλούμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Β. Κύπρου» και του κατοχικού ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί σε περίπου ισότιμον με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, με διάφορους τρόπους, που αναλύσαμε λεπτομερώς σε προηγούμενα άρθρα μας (προσέλευση Μ. Ακιντζί στις συνομιλίες με τη σημαία του ψευδοκράτους στη λιμουζίνα του, στρώσιμο κόκκινου χαλιού με στρατιωτικό απόσπασμα να αποδίδει τιμές υπό τους ήχους σκοτσέζικης πίπιζας, διάγγελμα από το Euronews, επίσημη παρουσία στο Νταβός κ.λπ., κ.λπ., με τρόπο ώστε να δίδεται η εντύπωση ότι υπάρχουν δύο κράτη και δύο Πρόεδροι).

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά υποβάλαμε, όταν ήταν διαπραγματευτής ο Γλαύκος Κληρίδης, ολοκληρωμένες προτάσεις ακόμα και επί του λεγόμενου «εδαφικού», ενώ ο Ντενκτάς μάς ξεγέλασε και δεν έπραξε κάτι ανάλογο.

Άλλωστε πάντοτε όλοι μάς ξεγελούσαν και μας εξαπατούσαν, π.χ. ο Βρετανός Ύπατος Αρμοστής Σερ Άρθουρ Κλαρκ κατά την υποβολή των 13 σημείων τροποποίησης του Συντάγματος, ο Αμερικανός Κλαρκ Κλίφορντ για τη ΔΔΟ και άλλοι.
Ακόμα αποδεχθήκαμε και την παραμονή χιλιάδων εποίκων, επιβραβεύσαμε δηλαδή ένα έγκλημα πολέμου για να μας ειρωνεύεται ο Ερντογάν από τη μία ενθαρρύνοντάς τους να γεννοβολούν και ο Ακιντζί να λέει ότι δεν πρόκειται να τοποθετήσει αστυνομικούς στις κρεβατοκάμαρές τους! Οποίο κατάντημα και εξευτελισμός.

Υπό αυτές λοιπόν τις προϋποθέσεις, σε μερικές δεκαετίες και εν πάση περιπτώσει μέχρι το τέλος του αιώνα αμιγής Τ/κ πληθυσμός δεν θα υπάρχει, οι δε Έλληνες αυτόχθονες κάτοικοι της Κύπρου θα είμαστε μειονότητα στο ενιαίο γεωπολιτικό σύνολο της νήσου, πολύ περισσότερο αφού η ροή εποίκων από την Τουρκία θα είναι συνεχής και ανεξέλεγκτη.

Όλα λοιπόν τα περί «απελευθέρωσης» και «επανένωσης» δεν είναι παρά αερολογίες, τοσούτω μάλλον όταν ακούμε μερικές φορές από επίσημα χείλη για «λύση υπό τις περιστάσεις», δηλαδή λύση όπως την εννοούν οι Τούρκοι με βάση τις σημερινές πραγματικότητες.

Δεν είναι λοιπόν τυχαία ότι συνθήματα όπως «όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια και τις περιουσίες τους», «σύνορά μας οι ακτές της Κερύνειας», «την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω», «Ελλάς, Ελλάς, σκέπασε και μας», «η Κύπρος είναι «Ελληνική» δεν ακούγονται πλέον, αφού είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε το «εδαφικό», να παραχωρήσουμε δηλαδή «γην και ύδωρ» στην Τουρκία, κάτι που κανείς από όλους τους κατακτητές που πέρασαν από την Κύπρο δεν ζήτησε την υπογραφή μας.

Όσον αφορά την «ασφάλεια» και τις λεγόμενες «εγγυήσεις» ο Μ. Ακιντζί ήταν ξεκάθαρος ότι το μόνο «ασφαλές λιμάνι για τους Τ/κ είναι η Τουρκία». Τι άλλο, λοιπόν, θέλουμε να ακούσουμε για να προσγειωθούμε;

Ειρήσθω εν παρόδω ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε δηλώσει κάποτε ότι η Τουρκία δύναται εντός 72 μόνον ωρών να καταλάβει ολόκληρη την Κύπρο, οι δε Άγγλοι ΟΥΔΕΠΟΤΕ θα εγκαταλείψουν τις στρατιωτικές τους βάσεις, όπως συμβαίνει και με το Γιβραλτάρ.

Αλλά τι χρεία έχει η Τουρκία να καταλάβει ολόκληρη την Κύπρο όταν θα την ελέγχει, το δε έργο του αφελληνισμού της Κύπρου -εκεί που απέτυχαν όλοι οι ξένοι κατακτητές- έχουν αναλάβει οι λογής-λογής γραικύλοι και τουρκοπροσκυνημένοι, που ήταν πρόθυμοι να υποβληθούν ακόμα σε περιτομή (sunet) και να υπηρετήσουν ως ευνούχοι των Τούρκων, εάν υπήρχαν σήμερα χαρέμια.

Ο κυπριακός Ελληνισμός ατύχησε να μην έχει πεφωτισμένους και χαρισματικούς πολιτικούς ηγέτες, που να διαθέτουν ηθικές, πνευματικές και ψυχικές αντιστάσεις, δηλαδή ουσιαστικά στερούντο εθνικού αναστήματος, γι’ αυτό και καταβαράθρωσαν το Κυπριακό, ένα καθαρό και κρυστάλλινο ζήτημα Αυτοδιάθεσης-Ένωσης.

Υ.Γ. Γραικύλος: Ο Έλληνας που είναι ανάξιος της εθνικής του παράδοσης, ο ξεπεσμένος και παρηκμασμένος Έλληνας, ο δουλοπρεπής προς τους ξένους.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Πρώην συνδικαλιστής