... ή, όπως λέμε, είδος προς εξαφάνιση!
Τρία πράγματα έχω σιχαθεί στη μέχρι τώρα πολυτάραχη ζωή μου: την αλαζονεία, την υποκρισία μα πάνω απ’ όλα την αδικία. Αρχίζοντας από αυτό το τελευταίο, δεν έχω παρά να βροντοφωνάξω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου ότι ανάμεσα στις τάξεις του κυπριακού αθλητισμού συντελείται μια μεγάλη αδικία, ή, για να γίνω πιο καυστικός (γιατί όντως κάπου-κάπου χρειάζεται), συντελείται τα τελευταία είκοσι χρόνια ένα έγκλημα πρώτου βαθμού.
Γιατί δεν επιτρέπεται, φίλτατε αναγνώστη, να διανύουμε π.χ. τα μέσα μιας αθλητικής ή, για να γίνω πιο συγκεκριμένος, μιας καλαθοσφαιρικής περιόδου, να πηγαίνεις καλή ώρα στο Λευκόθεο για να παρακολουθήσεις ένα ντέρμπι κορυφής, ανάμεσα φέρ' ειπείν στον ΑΠΟΕΛ και την ΑΕΚ Λάρνακος, και να αντικρίζεις μέσα στην αίθουσα όλους και όλους εκατό φιλάθλους! Αν είναι ποτέ δυνατόν!
Πού και πού έρχονται στη μνήμη μου παλαιότερες εποχές, και συγκεκριμένα αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν για να παρακολουθήσεις ένα βαρυσήμαντο αγώνα ανάμεσα σε ομάδες που πρώτιστος στόχους τους ήταν το πρωτάθλημα ή έστω μια ευρωπαϊκή διάκριση, «συναντούσες» μέσα στο Λευκόθεο (μιας και τυγχάνει να υποστηρίζω τον ΑΠΟΕΛ) άλλους τέσσερεις χιλιάδες οπαδούς φίλους του αθλήματος. Με άλλα λόγια, είτε το Λευκόθεο είτε άλλη αίθουσα καλαθοσφαίρισης της τότε εποχής έσφυζε στην κυριολεξία από ζωή και, όπως χαρακτηριστικά συνηθίζεται να λέγεται, δεν έπεφτε από την πολυκοσμία ούτε καρφίτσα κάτω στο δάπεδο.
Για να εγκύψω όμως στην καρδιά του όλου προβλήματος, υποβάλλω στον αναγνώστη το εξής απλό ερώτημα. Δεν διερωτάται ο οποιοσδήποτε υγιώς σκεπτόμενος φίλαθλος πού «εξαφανίστηκαν» ομάδες όπως ο Αχιλλέας Καϊμακλίου ή η ΕΝΑΔ Αγίου Δομετίου, που πριν από τριάντα τόσα χρόνια μεγαλουργούσαν γράφοντας χρυσές σελίδες για λογαριασμό τους, αλλά και για λογαριασμό της Κύπρου μας; Με λίγα λόγια βρίσκονταν στην ελίτ της κυπριακής καλαθόσφαιρας.
Γιατί λοιπόν εν έτει 2016 να βρισκόμαστε ενώπιον αυτού του θλιβερού καταντήματος; Τώρα θα μου πείτε, ίσως ο λόγος να οφείλεται ότι «μπήκε στη μέση» το λεγόμενο φούτσαλ. Κατ’ εμένα αυτό δεν συνιστά επαρκή δικαιολογία. Έτσι λοιπόν θα ’λεγα ότι ολόκληρο το οικοδόμημα της κυπριακής καλαθόσφαιρας βρίσκεται εδώ και καιρό στον αναπνευστήρα!
Εντούτοις όμως δεν θα θεωρούσα σκόπιμο, λόγω εξ όσων αντιλαμβάνομαι και της στενότητας του χώρου, να αναλύσω έναν προς έναν τους λόγους της «κατάρρευσης» του αθλήματος (ας μου επιτραπεί αυτό το σχήμα λόγου) και, το κυριότερο, να εισηγηθώ τρόπους αντιμετώπισης αυτού του θλιβερού φαινομένου. Αυτό ίσως το αφήσω για μια άλλη φορά, όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΩΚΑΣ
