Σε ένα πλανήτη πνιγμένο στα χρέη και μια περιοχή γύρω μας, όπου η καταστροφή και ο θάνατος έχουν ξεπεράσει τα όρια της φαντασίας, με ηγέτες, αρχηγούς, επαναστάτες, τρομοκράτες που έχουν ξεπεράσει τα όρια της βλακείας, της διαφθοράς και της απάνθρωπης συμπεριφοράς, εμείς σφυρίζουμε ανέμελα ο κάθε ένας τον δικό του σκοπό.

Στρατιώτες κρατούν κασόνια τυλιγμένα με λάβαρα, που εμπεριέχουν μερικά οστά και πολιτικάντηδες συναρμολογούν λέξεις που δεν έχουν σημασία, αφού σε λίγο, αντί να πουν «ποτέ ξανά», θα βγουν στα τηλεοπτικά πάνελ να επιβεβαιώσουν ότι τίποτα δεν άλλαξε και τίποτα δεν μάθαμε από το οδυνηρό παρελθόν μας.

Είναι άγνωστο και μη προβλέψιμο αν θα καταλήξουμε σε λύση ή αν θα ναυαγήσουν και αυτές οι συνομιλίες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν υπάρχουν κάποιοι που τουλάχιστον προσπαθούν, κάποιοι άλλοι υποσκάπτουν την προσπάθεια, με αποτέλεσμα πριν ακόμα ξεκαθαρίσουμε στο συγχυσμένο μας μυαλό τι πραγματικά θέλουμε, να χωρίζεται ο λαός σε τρεις κατηγορίες, στους υπέρ ή εναντίον λύσης και στους αδιάφορους.

Ο τηλεοπτικός εξευτελισμός αναμεταξύ των πολιτικών δυνάμεων, που ως αποτέλεσμα τροφοδοτεί και παρασύρει τον απλό πολίτη σε λεκτικές διαμάχες, προετοιμάζοντάς τον για μια μελλοντική σύγκρουση μεταξύ ενός «ναι» ή «όχι», δεν διαφέρει από τις διχόνοιες του παρελθόντος, που συρρίκνωσαν ανεπανόρθωτα τον Ελληνισμό.

Αν είμαστε ανίκανοι να συνεννοηθούμε μεταξύ μας αλλά και με τους Τουρκοκύπριους και δεν νιώσουμε πραγματικά ότι είμαστε συμπατριώτες, τόσο εμείς όσο και αυτοί, έχοντας τους ίδιους στόχους για την κοινή μας πατρίδα, εισερχόμενοι σε ένα πρόγραμμα απεξάρτησης της νέας γενιάς από τον εθνικό - θρησκευτικό εθισμό, το μέλλον και των δύο κοινοτήτων έχει ημερομηνία λήξης.