Ο λαός ΔΕΝ είναι ο υπεύθυνος της κατάρρευσης, αλλά οι τράπεζες και οι προνομιούχοι πελάτες τους
Όλοι ζήσαμε τις επιπτώσεις που είχε στην κοινωνία το κούρεμα καταθέσεων. Η ανεργία, η μείωση εισοδημάτων οδήγησε την πλειοψηφία του λαού στη φτωχοποίηση, με αποτέλεσμα να μην μπορεί ν' ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του. Για πρώτη φορά ακούσαμε να μιλούν για μη εξυπηρετούμενα δάνεια, κόκκινα δάνεια, δίχως να συνειδητοποιούμε τι ακριβώς εννοούσαν.
Δεν είχαμε την εμπειρία - ξαφνικά προστέθηκε και η λέξη εκποίηση, έξωση. Αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε τη σκληρή πραγματικότητα. Δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί το δάνειο; Η κατάληξη είναι η εκποίηση. Ο απλός άνθρωπος έτρεξε στις τράπεζες να μιλήσει, να μάθει, να ενημερωθεί για το τι μπορούσε να κάνει για να σώσει ό,τι σώζεται.
Ψηφίστηκε ο νέος νόμος των εκποιήσεων, ο οποίος με τάχιστες διαδικασίες οδηγεί στην εκποίηση του ενυπόθηκου υποστατικού. Ψηφίστηκε το πλαίσιο αφερεγγυότητας, νομίζοντας ότι θα παρείχε κάποια προστασία, αντίθετα η προστασία είναι για τα πιστωτικά ιδρύματα - τράπεζες. Ο κάθε δανειολήπτης είναι εκτεθειμένος στις τράπεζες.
Καθημερινά οι τράπεζες διαφήμιζαν ένα πολύ καλό πακέτο, στεγαστικό, φοιτητικό, νεονύμφων, διακοπών, ανακαινίσεων, μέχρι και αισθητικής. Ήθελες 100.00, φούσκωναν συνειδητά το ακίνητο για την υποθήκη, σου έδιναν 150.00 χιλιάδες και αν αρνιόταν κάποιος τον πίεζαν ότι σιγά-σιγά θα το εξοφλούσε και δεν θα το καταλάβαινε. Όλοι έδειχναν εμπιστοσύνη στους τραπεζικούς, ήταν γνωστός, φίλος, γι' αυτό και δεν δινόταν σημασία στα πολύ μικρά γράμματα, που ήταν μια καλοστημένη παγίδα.
Δουλειά είχαμε, εισοδήματα είχαμε, πληρώναμε ανελλιπώς ό,τι μας έλεγαν. Υπήρχε ανεξέλεγκτος δανεισμός εκ μέρους των τραπεζών δίχως έλεγχο στο αν μπορούσε κάποιος ν' ανταποκριθεί ή όχι στις δόσεις του, ήταν αρκετή η υποθήκη και οι εγγυητές. Όμως ο Μάρτιος του 2013 ανέτρεψε όλα τα δεδομένα. Χιλιάδες οικογένειες πρωτοφειλέτες ή εγγυητές κινδυνεύουν να βρεθούν στον δρόμο.
Το χειρότερο, όμως, είναι η ενορχηστρωμένη προσπάθεια να μετατεθούν οι εγκληματικές πράξεις των τραπεζιτών και της ανύπαρκτης εποπτείας στους ώμους μιας αθώας κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που το μοναδικό της έγκλημα ήταν το όνειρο για την καλύτερη ζωή της οικογένειας. Κρατούν και δεν πληρώνουν, δανείζονταν περισσότερα από όσα έπαιρναν, «ποταυρίζουνταν πιο μακριά που τζιαμαί που έφτανεν το σιέριν τους», εξόδευαν πολλά, έκτιζαν σπίτια μεγάλα, ήθελαν μεγάλη ζωή, ακριβά αυτοκίνητα, διακοπές, να που έφεραν την οικονομία.
Λάθος, να μην πω έγκλημα, η προσπάθεια ενοχοποίησης των απλών ανθρώπων. Εάν ισχύουν τα πιο πάνω, ένοχες είναι οι τράπεζες που ΔΕΝ έκαναν σωστά τη δουλειά τους. Ο μόνος τους σκοπός ήταν να φτάσουν τους στόχους τους οι υπάλληλοι για να κερδίσουν τα ωφελήματά τους, ταξίδια, φιλοδωρήματα, προαγωγές. Κανένας όμως δεν μιλά και δεν αναφέρει τα εκατομμύρια που έδιναν σε μεγαλοεπιχειρηματίες, σε «επίλεκτους» πελάτες, σε εταιρείες όπου πολλές φορές είχαν οικονομικά οφέλη τραπεζίτες, με εικονικές εξασφαλίσεις, ή εξασφαλίσεις πολύ λιγότερες από τα ποσά του δανεισμού.
Όλα αυτά τα εκατομμύρια που ανέρχονται σε πολλά δις δεν μπορούν να εισπραχτούν, θα μπορούσαν φυσικά αν ήθελαν, αλλά ακόμα κι εδώ διαχωρίζονται οι άνθρωποι, οι φτωχοί ανυπεράσπιστοι, που έβαλαν το σπίτι τους υποθήκη, εύκολη λεία για τις τράπεζες, οι πλούσιοι οι προνομιούχοι, που ΚΡΑΤΟΥΝ αλλά δεν θα πληρώσουν και κανένας δεν μπορεί να τους αγγίξει.
Ο λαός ΔΕΝ είναι ο υπεύθυνος της κατάρρευσης, αλλά οι τράπεζες και οι προνομιούχοι πελάτες τους.
ΔΕΝ πρέπει να ξεσπιτωθεί μια αθώα κοινωνία. Όλοι έχουν το δικαίωμα στην ίση μεταχείριση από τις τράπεζες. Θα πρέπει οι τράπεζες να αναλάβουν τις ευθύνες τους, που είναι πολλές και να σταματήσει άμεσα η ενοχοποίηση του απλού ανθρώπου.
Ο απλός άνθρωπος δεν είναι υπεύθυνος της οικονομικής καταστροφής, αλλά το θύμα της. Όλοι μαζί αγωνιζόμαστε για το δίκαιό μας, για τη χαμένη μας αξιοπρέπεια, για την ίδια μας την επιβίωση.
ΕΥΓΕΝΙΑ ΜΩΥΣΕΩΣ
Μέλος Κινήματος Ενάντια στις Εκποιήσεις
