«Ανοιχτό το ενδεχόμενο λύσης στο Κυπριακό μέχρι τέλος του 2016» (Ν. Αναστασιάδης)

«Μετά από 2 εβδομάδες εντατικών συνομιλιών για τα 4 κεφάλαια, που ήδη συζητήθηκαν, μετά θα συζητηθεί το εδαφικό σε μια μορφή τύπου Καμπ Ντέιβιντ» (Μ. Ακιντζί)

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε την παράθεση δηλώσεων Ν. Αναστασιάδη και Μ. Ακιντζί και όχι μόνον, χωρίς να διαφοροποιείται προς το καλύτερο η υπάρχουσα εικόνα ή να κατανοείται πλήρως η διαμορφωθείσα κατάσταση. Τελικά δεν γίνεται αντιληπτό τι επιτεύχθηκε στη Νέα Υόρκη, ποιος κέρδισε και τι κέρδισε, αλλά το κυριότερο αν υπήρξε ή όχι πραγματική ώθηση στις διαπραγματεύσεις.

Υπάρχει ή όχι χάσμα απόψεων στα θέματα ασφάλειας και εγγυήσεων; Η ε/κ πλευρά μιλά ότι η ασφάλεια της τ/κ κοινότητας και του κάθε πολίτη εξασφαλίζεται από το γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα εξακολουθήσει να είναι μέλος της Ε.Ε., ως εκ τούτου δεν χρειάζονται οι όποιες εγγυήσεις, ιδιαίτερα εκ μέρους της Τουρκίας. Η τ/κ πλευρά θεωρεί τα ζητήματα ασφάλειας εκ των ων ουκ άνευ για να μην ξαναζήσουν εμπειρίες του παρελθόντος, επομένως οι εγγυήσεις της Τουρκίας είναι απαραίτητες και όταν αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη θα επαναξιολογηθούν.

Να μη μιλήσουμε για το περιουσιακό και το εδαφικό, όπου υπάρχει ένας ακταρμάς από τις εκατέρωθεν δηλώσεις και τις εντέχνως αφημένες διαρροές. Υπάρχουν ή όχι χρονοδιαγράμματα, είτε αυτά είναι στενά (οδικός χάρτης) είτε είναι χαλαρά, αλλά με ορίζοντα το τέλος του 2016 για να μην χαθεί το μομέντουμ;

Είναι ή όχι αξιόπιστος διαπραγματευτής ο Τ/κ ηγέτης; Αντιπροσωπεύει ή όχι την τ/κ κοινότητα ο Μ. Ακιντζί, εκφράζοντας τα συμφέροντά της ή απλώς είναι φερέφωνο της Τουρκίας, η οποία θέτει τους όρους της στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων διά του στόματός του;

Ο απλός πολίτης παρακολουθεί τις εκατέρωθεν δηλώσεις, που τις πλείστες φορές είναι αλληλοσυγκρουόμενες και αλληλοαναιρούμενες, χωρίς να γνωρίζει τι πρέπει τελικά να πιστέψει. Να είναι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος; Θα υπάρξει λύση στη βάση αρχών και των συμπεφωνημένων αποδεχτών θέσεων ή απλώς το Κυπριακό θα διαιωνίζεται και η ντε φάκτο κατάσταση θα εδραιώνεται;

Θα θέλαμε να πιστώσουμε και τους δυο ηγέτες ότι πραγματικά πιστεύουν αυτό που δηλώνουν, ότι δηλαδή επιζητούν λύση στο Κυπριακό, επανένωση της πατρίδας και του λαού μας. Αλλά αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα, ως προς τι τότε τα διάφορα επικοινωνιακά τεχνάσματα με δηλώσεις και αντιδηλώσεις, για να κερδίζουν εντυπώσεις έναντι ποιών και γιατί; Ως προς τι λοιπόν οι εκατέρωθεν επιλεγμένες διαρροές και οι διάφορες δημοσιογραφικές ατάκες;

Αφού λοιπόν οι δυο ηγέτες επιδιώκουν και παραμένουν πιστοί στην προσπάθεια εξεύρεσης λύσης και ως εκ τούτου συνεχίζουν τις εντατικοποιημένες διαπραγματεύσεις, γιατί δεν μιλούν καθαρά και σταράτα στον λαό -Ε/κ και Τ/κ- για το πού ακριβώς βρισκόμαστε, πού υπάρχει σύγκλιση και πού ακόμα αποκλίνουν οι θέσεις.

Ο λαός πρέπει να είναι κοινωνός των τεκταινομένων, γιατί πέραν του ότι αυτά είναι που θα προσδιορίσουν το μέλλον του, στο τέλος είναι αυτός ως κυρίαρχος που θα αποφασίσει στα δημοψηφίσματα αν θα αποδεχτεί ή όχι τη λύση. Η οικοδόμηση «κουλτούρας λύσης» δεν βασίζεται στο άγνωστο και δεν στηρίζεται στην αποσιώπηση των όποιων αποτελεσμάτων.

Σίγουρα αντιλαμβανόμαστε ότι η διαπραγμάτευση από τη μια δεν μπορεί και δεν είναι ορθό να διεξάγεται στις πλατείες, από την άλλη, όμως, το αλαλούμ δηλώσεων και αντιδηλώσεων των εμπλεκόμενων πλευρών όχι απλώς δεν υποβοηθεί τη διαδικασία των συνομιλιών, αλλά ακριβώς υποδηλώνει το αντίθετο.

Αν όντως οι ηγέτες των δυο Κοινοτήτων δεν χρησιμοποιούν το Κυπριακό για επικοινωνιακά παιχνίδια με στόχο την προώθηση των όποιων άλλων επιδιώξεων, έχουν υποχρέωση και καθήκον να καταθέσουν από κοινού δημόσια τη διαμορφωθείσα κατάσταση στο τραπέζι των συνομιλιών, ώστε ο λαός και ο κάθε πολίτης να αποδίδει τα του Καίσαρα τω Καίσαρι ή, κατά το λαϊκότερον, να θέτει τον κάθε «κατεργάρη στον πάγκο του».

ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΖΟΥΠΗΣ