Η αντιπολίτευση, μετά τις συναπαντήσεις και τα αποτελέσματα του Πρόεδρου στη Νέα Υόρκη, προσπάθησε να συμμαζέψει και να δικαιολογήσει τη συμπεριφορά της, ισχυριζόμενη μάλιστα ότι με τη στάση της βοήθησε τον Πρόεδρο. Για να μην τρελαθούμε σε αυτόν τον παράλογο κόσμο που ζούμε, ας ξεκαθαρίσουμε με όση λογική μας απέμεινε, ότι μπορούμε να ξεχωρίσουμε την εποικοδομητική αντιπολίτευση από την καταστροφική.

Στην εποχή που ο καθένας ακούει ειδήσεις και αυτόματα γίνεται ειδήμων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εκφράζοντας άποψη που του επιβεβαιώνει την ύπαρξη που μετριέται σε «like», έχει σαλτάρει σε τέτοιο βαθμό το μυαλό, που αδυνατεί να κατασταλάξει στο τι θέλει.

Υπάρχουν στιγμές που ο πολίτης θέλει λύση στο Κυπριακό και άλλες που τον φοβίζουν να βγει από τη συνήθεια των 42 χρόνων, ενεργοποιεί σε μια άναρχη κατάσταση, «θετικά» και «αρνητικά» στο μυαλό, που του δημιουργούν μεταλλασσόμενες αμφιβολίες και τον καταντούν ανίκανο να πάρει αποφάσεις. Αυτή η σύγχυση σκέψης και λογικής, που τον κάνει ευάλωτο προς εκμετάλλευση, οφείλεται κυρίως στη μη ενότητα των πολιτικών, που για δικούς τους λόγους, εδώ και 42 χρόνια, δεν κατάφεραν να έρθουν σε «συγκλίσεις» αναμεταξύ τους, ίσως φοβούμενοι ότι χωρίς «Κυπριακό», δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης.

Ενώ εμείς διαπληκτιζόμαστε αναμεταξύ μας ή με τον ίδιο μας τον εαυτό, στο τι θέλουμε και πώς το θέλει ο καθένας μας ξεχωριστά, ο Ερντογάν θυμήθηκε να αμφισβητήσει τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, που οριοθέτησε τα ελληνοτουρκικά σύνορα, ενώ βουλευτής ενοχλήθηκε στα καλά καθούμενα από τα αγρινά και τη σεξουαλικότητά τους, χωρίς να υπολογίσει ότι, αν τα αμπελοπούλια μπορούν να «φάνε» βουλευτή, τα αγρινά μπορεί να «φάνε» και κόμμα και πρόεδρο.

Η παράσταση «Αντιγόνη» στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας δημιούργησε αντιπαραθέσεις, ενώ για άλλες εκδηλώσεις, θρησκευτικές, καζίνο κ.λπ, δεν ενοχλείται κανένας από την κατοχή. Το αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας είναι το μόνο που δεν μπορεί να κατακτηθεί, ούτε να αλλοιωθεί η ταυτότητά του. Όσοι κατακτητές και αν περάσουν, αυτό θα κρατά την περίμετρό του στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά, εξυμνώντας τον πολιτισμό. Αυτό που κατακτήθηκε, είναι το δικαίωμα και η υποτιθέμενη εξουσία μας σε αυτό. Για αποφυγή παρεξηγήσεως, από το 1974 και μετά, δεν πήγα ποτέ στα κατεχόμενα. Δική μου επιλογή, όπως επιλογή είναι και των συμπατριωτών μου, να μεταβαίνουν για διάφορους λόγους, πράγμα που δεν έχω το δικαίωμα να τους κρίνω ή να τους αποτρέψω.

Όλα «πρέπει» να γυρίζουν γύρω από εμάς, για εμάς, και διαπληκτιζόμαστε για το καθετί. Λίγο πιο πέρα στο Χαλέπι διαδραματίζεται το μεγαλύτερο έγκλημα του αιώνα και εμείς σφυρίζουμε αδιάφορα, όπως κάναμε πάντα, σε ό,τι δεν αφορούσε άμεσα εμάς.

Όσο για το Κυπριακό, απλώς συμφωνούμε ή διαφωνούμε και μόνο ο χρόνος μπορεί να αποδείξει, αν στο συγχυσμένο μας μυαλό το «κορώνα ή γράμματα» που θα ρίξουμε, θα είναι ωφέλιμο ή καταστροφικό για τις επόμενες γενιές.