Σε κάθε κοινωνία υπάρχουν πάντα φιλάνθρωποι. Λίγο ή πολύ, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, τους οποίους διακρίνει η ευαισθησία και η αλληλεγγύη. Άνθρωποι που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Άνθρωποι με μικρή ή μεγάλη οικονομική ευχέρεια, οι οποίοι βοηθούν ανιδιοτελώς ομάδες ή οργανισμούς που μάχονται για ένα σημαντικό σκοπό.

Ο όρος «φιλανθρωπία», με τη μορφή του ουσιαστικού περιεχομένου του, πρωτοαναφέρθηκε γύρω στο 390 π.Χ. στον πλατωνικό διάλογο «Ευθύφρων», όπου ο Σωκράτης είπε το εξής συνταρακτικό: «Εγώ όμως φοβούμαι μήπως από τη φιλανθρωπία μου φαίνομαι σ’ αυτούς ότι διδάσκω αδιακρίτως κάθε άνθρωπο ό,τι γνωρίζω, όχι μόνον χωρίς κανένα μισθό, αλλ’ αν είχα χρήματα, και θα πλήρωνα ακόμη με ευχαρίστησή μου εκείνον, ο οποίος ήθελε να ακούει τις ομιλίες μου».

Μέσα από αυτήν τη δήλωση ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε την προσφορά που υποδηλώνουν αυτά τα λόγια. Ένας άνθρωπος που επιθυμεί να δώσει, ουσιαστικά διατίθεται να δώσει διπλά. Ο Σωκράτης όχι μόνο διδάσκει δωρεάν, αλλά ομολογεί ότι εάν είχε την ευχέρεια θα πλήρωνε κιόλας τον ακροατή του έτσι ώστε να τον ακούσει.

Η «φιλανθρωπία» δεν έχει να κάνει μόνο με δραχμές, ευρώ, δολάρια, ρούβλια. Η «φιλανθρωπία» έχει να κάνει και με άλλες προσφορές. Δηλαδή το να χαρίσεις δέκα ώρες από τον χρόνο σου για να διδάξεις ένα παιδί την ελληνική γλώσσα τι άλλο να είναι; Φιλανθρωπία είναι κι αυτό!

Εννέα στις δέκα ειδήσεις από την Ελλάδα σχετίζονται με οικονομικά προβλήματα. Ανώνυμοι άνθρωποι χρήζουν άμεσης βοήθειας και συμπαράστασης. Η επιβίωσή τους εξαρτάται από την καλοσύνη άλλων ανθρώπων. Αυτοί λοιπόν οι άλλοι άνθρωποι είναι οι φιλάνθρωποι στους οποίους αναφερόμαστε σήμερα. Στην ομογένεια της Αμερικής και αλλαχού, ένας αριθμός ομογενών συμβάλλουν σε όποια ανάγκη προκύψει. Έστω αν αυτή η ανάγκη είναι στην ομογένεια ή στην Ελλάδα ή την Κύπρο. Πρόκειται για κοινότητες εκτός Ελλάδας με ευαισθησία, με κατανόηση, αλληλεγγύη και αλτρουισμό.

Έστω κι αν ονομάζεται οικονομική ενίσχυση για τους άπορους στην Ελλάδα και την Κύπρο, έστω αν είναι βοήθεια σε τοπικές προσπάθειες μέσα στην ίδια την ομογένεια, έστω αν πρόκειται για την ενίσχυση πολιτιστικών εκδηλώσεων, οι ομογενείς φιλάνθρωποι της διασποράς είναι πάντοτε πρόθυμοι να συνεισφέρουν και να φανούν χρήσιμοι.

Η απουσία της αγάπης για τον άνθρωπο σε δύσκολους και δίσεκτους καιρούς δεν έχει ούτε δικαιολογία ούτε συγχώρεση. Αυτές οι συμπεριφορές δεν είναι συμπεριφορές Ελλήνων. Είναι συμπεριφορές άγνωστης προέλευσης. Η χώρα στην οποία δημιούργησε την αυτοκρατορία του ο κάθε επιχειρηματίας, κάποια στιγμή χρειάζεται τη βοήθειά του ώστε να επουλωθούν οι πληγές, να μπορέσει η χώρα να αποκτήσει τον επίδεσμο και τα φάρμακα για να επανέλθει, να ορθοποδήσει και να σωθεί.

Ολοκληρώνοντας ας θυμηθούμε ένα μικρό εδάφιο από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, κεφ. 12, εδάφιον 33: «Ποιήσατε εαυτοίς βαλλάντια μη παλαιούμενα, θησαυρόν ανέκλειπτον εν τοις ουρανοίς, όπου κλέπτης ουκ εγγίζει ουδέ σης διαφθείρει…». Στην καθομιλούμενη: Κι αν για την εξασφάλιση της ουράνιας βασιλείας σάς γίνονται εμπόδιο τα υλικά αγαθά, πουλήστε όσα έχετε και δώστε τα ελεημοσύνη στους φτωχούς. Και με την ελεημοσύνη και την αγαθοεργία κάντε για τον εαυτό σας πουγκιά που δεν παλιώνουν, θησαυρό που δεν χάνεται και δεν λιγοστεύει. Θησαυρό στους ουρανούς, όπου ούτε κλέφτης πλησιάζει για να τον αρπάξει, ούτε σκόρος τον καταστρέφει.

Όπως και να το δούμε αυτό το θέμα όμως, όπως και χιλιάδες άλλα θέματα στη ζωή μας που έχουν να κάνουν με τον άνθρωπο, δεν είναι τίποτα -ειλικρινά δεν είναι τίποτα άλλο- παρά μόνον υπόθεση Αγάπης. Πίσω από τη Φιλανθρωπία στέκεται όρθια, σιωπηλή, σεμνή αλλά σίγουρη, ντυμένη με την πιο ντροπαλή της πανοπλία η ΑΓΑΠΗ!