Ως αποτέλεσμα της κοινωνικοοικονομικής καταστροφής
Φοβούνται και δειλιάζουν να «ριψοκινδυνεύσουν» να κολυμπήσουν σε άγνωστα νερά, αφού νιώθουν ότι η μετριότητα και η ημιμάθειά τους δεν θα είναι ίσως σε θέση να τους εξασφαλίσουν τη σανίδα σωτηρίας
Το αμαρτωλό πολιτικοοικονομικό, σύστημα που μας οδήγησε στην οικονομική καταστροφή και στην κοινωνική οπισθοδρόμηση, και τα «παραδοσιακά» κομματικά σχήματα που το εκπροσωπούν, δυστυχώς δεν δείχνουν καμιά διάθεση να αναγνωρίσουν τα λάθη και τις ευθύνες τους, να αποκηρύξουν τον παλιό εαυτό τους και να προχωρήσουν στην επανίδρυση και στην εξυγίανσή τους. Τα ίδια δείχνουν να κρίνουν πως «μια χαρά» είναι.
Αυτό δεν συμβαίνει, κατά την άποψή μας, για διάφορους λόγους, που είτε είναι δογματικοί και μέρος της «ιστορικής» ιδεοληψίας τους, είτε επειδή φοβούνται να αποκηρύξουν την «ηθική» του παρασίτου (αντί του κυττάρου) της δημοκρατίας για τους ίδιους, καθώς και την «ηθική» του «μαντρισμένου σκλάβου» για τους οπαδούς τους και τους πολίτες γενικά.
Φοβούνται και δειλιάζουν να «ριψοκινδυνεύσουν» να κολυμπήσουν σε άγνωστα νερά, αφού νιώθουν ότι η μετριότητα και η ημιμάθειά τους, μέσα στις οποίες επιπλέουν τόσα χρόνια, δεν θα είναι ίσως σε θέση να τους εξασφαλίσουν τη σανίδα σωτηρίας.
Φοβούνται λοιπόν στην ουσία την αποτίναξη αυτού που παράγει το κακό, γιατί δεν έχουν ανθρώπινη και ανθρωποκεντρική ιδεολογία και γιατί δεν ανεβαίνουν σε ικανοποιητικά επίπεδα αντικειμενικής φιλοσοφικής ανάλυσης και θεώρησης των νέων πραγματικοτήτων. Αυτό που διαχρονικά εμπέδωσαν καλύτερα, είναι κυρίως η ικανότητα να μπορούν να ανεβαίνουν στο ανώτατο επίπεδο της ανικανότητάς τους.
Είναι να διερωτάσαι ως νέος Νίτσε, ποιος παράγει το κακό; Μα το πνεύμα του κακώς νοούμενου συμφέροντος. Το πνεύμα όλων των θεωρημάτων και ιδεολογικών κατασκευών, που είχαν και έχουν ως έργο τους, από τη μια πλευρά να παραπλανούν, να καταπιέζουν, και να συνθλίβουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, το δικαίωμα και την προσπάθεια του πολίτη για ευημερία, ακόμα και τη δυνατότητα διασφάλισης της οικογενειακής ανέλιξης σε μια βελτιωμένη ποιότητα ζωής και, από την άλλη, να διατηρούν για τον εαυτό τους και τους εγκαθέτους τους, το «δικαίωμα» του αλάθητου, της ατιμωρησίας, καθώς και την τέχνη της απάτης να παρηγορούν και να ελεημονούν, προσφέροντας στους πολίτες-θύματα αφειδώς οίκτο και συμπόνια τύπου ΕΕΕ (Ελάχιστης Εγγυημένης Ελεημοσύνης), να συστήνουν και να νομοθετούν για εργατικότητα, για κομματική και φορολογική πειθαρχία, για συναίνεση και υποταγή.
Αυτά δε μόνο για τους απλούς πολίτες, όχι για τους επίλεκτους μεγαλόσχημους και διαπλεκόμενους φοροφυγάδες, στους οποίους έντεχνα απλώνουν δίχτυ προστασίας.
Ο δε απλός πολίτης τι πρέπει, πέρα από την επίγνωση των πιο πάνω πραγματικοτήτων, να κατανοήσει; Μα τι άλλο από το ότι με το να εισάγονται στη ζωή του όλα τούτα τα απαράδεχτα και καταπιεστικά χαρακτηριστικά, ρίχνουν τον ίδιο στα κάτεργα μιας βαθιάς άγνοιας, αδιαφορίας και απαξίωσης και παράλληλα στον ωκεανό μιας αχαλίνωτης υπεροψίας και μιας παντοειδούς εκμετάλλευσής του από το πολιτικοοικονομικό και κυβερνητικό σύστημα που του επιβάλλουν.
Είναι όμως από τη δική του πλευρά και η δική του ευθύνη και καθήκον. Αυτή είναι πρώτα να αντισταθεί και να φροντίσει με κάθε ευκαιρία και κάθε τρόπο που του προσφέρεται, να απαλλαγεί από το σύνδρομο και τη νοοτροπία που του έχουν για δεκαετίες εμπεδώσει ότι είναι θύμα και ανήμπορος ραγιάς. (Αυτό το έχει επιτύχει μερικώς κατά τις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, όπου τιμώρησε τα λεγόμενα μεγάλα κόμματα, μετατρέποντας τη μεγαλοσύνη τους σε μύθο και τα ίδια σε εικονικές πραγματικότητες).
Να σταματήσει ο ίδιος, αφελώς, να επιζητεί δουλικά την «εξουσία του δυνάστη του», μέσα από την «εύνοια» και την «ελεημοσύνη» και να αρνηθεί πεισματικά να μετατρέπει τον εαυτό του και τα παιδιά του σε οχλο-πρόβατα μαντρισμένα, που αναπαράγουν αυτήν την εξουσία για λογαριασμό του άδικου και αμαρτωλού κομματικού και πολιτικοοικονομικού συστήματος-δυνάστη του.
ΛΟΥΚΑΣ ΑΡΙΣΤΟΔΗΜΟΥ
