Αγαπητέ κ. Κ. Αντωνίου,

Είδα, στις 20 Σεπτεμβρίου 2016, δημοσιευμένη στη «Σημερινή» απάντησή σας, με τίτλο «Απάντηση σε άρθρο του Κωστάκη Αντωνίου της 16ης Σεπτεμβρίου», σε επιστολή/σχόλιό μου σε άρθρο σας, και έχω ένα σοβαρό παράπονο!
Έχω, όπως γνωρίζετε προφανώς πολύ καλά, το θάρρος της γνώμης μου και καμία αντίρρηση δεν θα είχα να δημοσιευτεί το σχόλιό μου για το άρθρο σας.

Αλλά φίλτατε, τον αριθμό του τηλεφώνου μου γιατί τον δημοσιεύσατε; Εγώ για λόγους επικοινωνίας μεταξύ μας, αν το κρίνατε αναγκαίο, σας τον έγραψα. Για να μην νομίζετε πως δεν είχα το θάρρος της γνώμης μου και ότι θα κρυβόμουν, μένοντας απροσπέλαστος. Για τα υπόλοιπα στοιχεία μου, καμία αντίρρηση δεν έχω γιατί είναι χιλιοδημοσιευμένα εξάλλου…

Αλλά ας πούμε και δύο κουβέντες για την ουσία της απάντησής σας. Και πρώτα για τον αείμνηστο Τάσσο. Και βεβαίως ο άνθρωπος, σαν άνθρωπος, έκαμε το δικό του μερίδιο από λάθη. Και διαβάζοντας τα άρθρα σας από χρόνια, το γνωρίζω πως δεν του χαριστήκατε και εκείνου. Και στην περίπτωση του σχεδίου Ανάν, έκανε και εκείνος τα λάθη του. Τα οποία ήσαν και βαρύτερα. Επειδή εκείνος γνώριζε όσο κανένας το Κυπριακό και κάποια πράγματα δεν δικαιολογούνταν.

Ας πούμε όμως εδώ ένα παράδειγμα. Διάβαζα κάποτε ένα πικρόχολο σχόλιο εναντίον του Μ. Θεοδωράκη, με αφορμή κάτι που γράφτηκε πως ήταν σημαντική η συμβολή του στην απόρριψη του σχεδίου Ανάν. Και κάποια κυρία που θίχτηκε, γιατί δεν έγραψαν και για κείνην ανάλογα θετικά σχόλια, παρ' όλο τον αγώνα της τότε, έβγαλε τα ιδεολογικά της απωθημένα εναντίον του Μ. Θεοδωράκη, σαν αριστερού.

Ενώ στη συγκεκριμένη περίπτωση, και για τον συγκεκριμένο άνθρωπο, μία είναι η ουσία: Ο Μίκης Θεοδωράκης, και τίποτε να μην έκαμνε για την Κύπρο, που έκαμε πολλά, θα έπρεπε να του συγχωρούνται όλα. Επειδή έγραψε για τον Ελληνισμό, και για την Κύπρο, εκείνο το μνημείο μουσικής! Επειδή με τη μουσική του σήκωσε τον Ελληνισμό πάνω από τη μιζέρια στην οποία τον έριξαν οι εχθροί του! Εξάλλου, όταν ακούς τη μουσική του Μότσαρτ, ψάχνεις ή σε νοιάζει αν ο Μότσαρτ πληρωνόταν (λέω…) για να την γράψει;

Και του Τάσσου, ό,τι και να 'κανε, μόνο για εκείνο το διάγγελμά του πριν από το δημοψήφισμα, θα 'πρεπε να του συγχωρούσαμε τα πάντα… (Εξάλλου, όπως ήδη σίγουρα γνωρίζετε, και τον «σφαγέα» Μιλόσεβιτς το δικαστήριο της Χάγης τον αθώωσε! Δεν είναι, λέει, σφαγέας! Και αυτό το λέω, επειδή η ομοχειρία Αναστασιάδη το σοβαρότερο που καταλογίζουν στον Τάσο ήταν οι σχέσεις του με τον εν λόγω «σφαγέα»! Έτσι τους είπαν οι Αμερικανοί).

Δικαίωμα του καθενός, και εσάς βεβαίως, είναι να θεωρεί φίλους του τους «κυρίους» στους οποίους αναφέρεστε, αλλά αυτοί οι «κύριοι» είναι εκείνοι που ευθύνονται αποκλειστικά για το κατάντημα της πατρίδας μας. Και αν μου πείτε πως ο λαός που τους ανέδειξε, εκεί που βρίσκονται, είναι που φταίει, τότε ας αλλάξουμε κουβέντα, γιατί αυτό θα σημαίνει πως δεν γνωρίζουμε τις πολιτικές συνθήκες που επικρατούν στην Κύπρο! Αν είναι δυνατόν δηλαδή…

Κατά τα άλλα, και εγώ διαβάζω καθημερινά τα άρθρα σας, με τα οποία συμφωνώ, ως επί το πλείστον. Συνεχίστε την καλή δουλειά. Στο κάτω-κάτω όλοι μας (εκτός από τους «κυρίους» στους οποίους αναφέρεστε… εκείνοι για άλλα αγωνίζονται!) για την Πατρίδα μας παλεύουμε!

Με την εκτίμησή μου
Ανδρέας Τ. Λουκάς

Υ.Γ. Το επιθετικό ύφος στα γραφόμενά μου για τους πολιτικούς, κ. Αντωνίου, έχει μια βάση (για μένα). Επειδή δεν τους πιστώνω ούτε με ένα γραμμάριο πατριωτισμού! Άσχετο αν οι ίδιοι, όταν αναφέρονται στη συνεπαρτσιά τους, λένε πως «δεν αμφισβητούν τον πατριωτισμό κανενός»! Σιγά! Δεν λέω τίποτε άλλο!

Απάντηση
Απολογούμαστε για τη δημοσίευση του αριθμού τηλεφώνου σας, φίλε Ανδρέα. Υπήρξε λάθος, χωρίς καμία σκοπιμότητα.