...και άλλο σχήμα

Όπως αποδεικνύεται, τα τελευταία 16 χρόνια η Σοσιαλδημοκρατία δέχεται οξύτατη κρίση, όπως και τα παραδοσιακά δικομματικά πολιτικά συστήματα, και αυτά τα πλήγματα τα δέχεται περισσότερο η Κεντροαριστερά.

Εκτός από την αποχώρηση του Συνδικαλισμού και το θόλωμα γύρω από τις ταξικές ταυτότητες, συνέβαλαν η χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2008, οι επιπτώσεις από την παγκοσμιοποίηση, οι απαντήσεις που έδωσε η ΕΕ, η υψηλή ανεργία, η πτώση του βιοτικού επιπέδου, οι περικοπές των δημοσίων δαπανών, η διάσωση των ανεύθυνων τραπεζών που επιβίωσαν από τη φορολογία των πολιτών, οι βολεμένοι ηγέτες, τα λάθη και η εμμονή στο παρελθόν, καθώς και περιορισμοί της ΕΕ για δημοσιονομική πειθαρχία και στήριξη των μέτρων της.

Η οικονομική κρίση, η ανάπτυξη του ελεύθερου εμπορίου, η υπανάπτυξη και η ελεύθερη μετακίνηση μαζί με τα πιο πάνω αναφερόμενα, άνοιξαν τον δρόμο και χώρο για τη δημιουργία των αντισυστημικών κομμάτων, ιδιαίτερα από την εθνικιστική δεξιά, που κλέβει ψήφους από τους σοσιαλδημοκράτες.

Εκείνο που θα πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι η Αριστερά δεν θα πεθάνει, αλλά το εκλογικό της σώμα είναι διασπασμένο, επειδή δεν έχει κάτι το καινούργιο για να εκπροσωπήσει και να στεγάσει ανθρώπους με απόψεις και προτάσεις γύρω από τις συνθήκες παγκοσμιοποίησης, του νέου τρόπου παραγωγής πλούτου και κατανομής ισχύος, την αυτοματοποίηση, την τεχνητή νοημοσύνη, τις ανισότητες, τις προσφυγικές ροές, τα κοινωνικά δίκτυα κ.λπ., που όλα αυτά συνδράμουν στην αλλαγή του πολιτικού τοπίου σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Γι’ αυτό οι πολιτικές της μεταπολεμικής Αριστεράς στα μείζονα θέματα, όπως της παραγωγής, εργασίας, κοινωνικού κράτους, χρειάζονται θεμελιακές εξειδικευμένες προσεγγίσεις.

Αυτές όλες οι αδυναμίες σε ΕΕ και ΗΠΑ οδήγησαν στη διάλυση της ισχυρής μεσαίας τάξης, στην αύξηση της ανισότητας που πλήττει τους νέους και στην αδυναμία να οργανωθεί ένα νέο κοινωνικό κράτος.

Η αδυναμία των Συντηρητικών και Σοσιαλδημοκρατών, που κράτησαν τον κόσμο για 60 χρόνια σε ειρήνη, συνέβαλε στην απλουστευτική φωνή των λαϊκίστικων κομμάτων και την ανέλιξή τους, που βλέπουν παντού «εχθρούς του λαού» και απειλούν βίαια τις δυτικές αξίες.

Κάτω από αυτές τις περιστάσεις επιβάλλεται η αναζήτηση μιας νέας μήτρας για τον νέο προοδευτικό πόλο της Αριστεράς, που θα πρέπει να σχεδιασθεί και να σχηματισθεί μέσα από τις εμπειρίες και τις κατακτήσεις του 20ού αιώνα χωρίς τις αντιπαλότητες και επαναλήψεις του, που την πλήγωσαν και πληγώνουν βαθιά, γιατί ζούμε σε άλλη εποχή και αιώνα.

Ο σημερινός παγκόσμιος καπιταλισμός δεν είναι ετοιμοθάνατος και ούτε πρόκειται να καταρρεύσει στις επόμενες δεκαετίες που έρχονται, και γι’ αυτό η Αριστερά θα πρέπει να αναζητήσει μια πιο ρεαλιστική προοδευτική στρατηγική και προσέγγιση, που να εξανθρωπίζει τον καπιταλισμό στο μεταεθνικό επίπεδο.

Εκείνο που θα πρέπει να προσέξει η Αριστερά είναι να μην ταυτισθεί με την τριακονταετία του ’45-’75, αλλά να αναζητήσει νέες στρατηγικές αναζωογόνησης και δημιουργίας, που θα στοχεύουν στην εξάπλωση των δικαιωμάτων που δέχθηκαν συρρίκνωση από την κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Ένα άλλο σημείο που θα πρέπει να προσέξει η Αριστερά είναι να μην καταπολεμά τη Σοσιαλδημοκρατία και να αντιπαλεύονται μεταξύ τους και να διασπώνται, γιατί αποκόπτεται από την πολιτική παράδοση, καθώς ενωμένες έδωσαν ουσιαστικά δικαιώματα στα λαϊκά στρώματα, που είναι το μοναδικό επίτευγμα στη νεότερη ιστορία.

Τώρα που τρέχουν τα ρυάκια από παντού και θα μεγαλώνουν στο μέλλον είναι η ευκαιρία για το νέο ξεκίνημά της.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΕΡΑΚΛΗΣ