Παρακολουθώντας, όσο μπορούσα, τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, αν και ήμουν σίγουρος ότι δεν πήρα απαγορευμένες ή νόμιμες ουσίες και δεν βρίσκομαι σε καμιά φαρμακευτική αγωγή, άρχισα να βλέπω τα πράγματα αλλιώς. Όλα αυτά τα ανθρωπάκια που μαζεύτηκαν εκεί και ηγούνται του πλανήτη Γη δεν ήταν τίποτα άλλο από θύτες και θύματα. Βίαιες συγκρούσεις, φτώχια, πολιτικοκοινωνικές αναταράξεις και άλλες κρίσεις που δημιούργησαν, ξεριζώνουν ανθρώπους που καταλήγουν σε θύματα εμπορίας ανθρωπίνων ψυχών.

Σύγχρονοι σκλάβοι κάθε ηλικίας, με άδεια όνειρα, εξαναγκάζονται σε εργασία ή πορνεία, σε ένα φαύλο κύκλο εκμετάλλευσης, νιώθοντας τυχεροί ότι επέζησαν των συγκρούσεων, της πείνας, των βιασμών και κακουχιών, συμπληρώνοντας έτσι τον κύκλο των θυμάτων και θυτών, που ξεκινά από τις ηγεσίες και ξανακαταλήγει εκεί, χωρίς να έχει αρχή, μέση και τέλος.

Το παιδάκι θα χαμογελά στα ανθυγιεινά υπόγεια εργαστήρια δουλεύοντας 15 ώρες, η εξαναγκασμένη σε πορνεία θα βάφεται και θα ντύνεται προκλητικά, όπως της το επέβαλε ο θύτης, ψάχνοντας για πελάτες, που στο τέλος θα μεταμορφωθούν εικονικά σε δικά της θύματα, η μάνα στην Υεμένη βλέπει το παιδί της να πεθαίνει από ασιτία ως μέρος της καθημερινότητάς της, ο ηγέτης ονομάζει «παράπλευρη απώλεια» τον θάνατο αθώων και τον εξαναγκασμό χιλιάδων σε ανθρώπινο εμπόριο, όσα βλέπουμε και αυτά που δεν βλέπουμε συγκροτούν ένα κόσμο από θύτες και θύματα.

Η πόρνη και ο κάθε βασανισμένος θα κρύβουν την ιστορία τους κάτω από ένα επιφανειακό περίβλημα, που διαχωρίζει το εξω-πραγματικό εμφανές από το βάσανο των ψυχών, έτσι και οι ηγέτες, στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, θα δικαιολογούν πράξεις και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, στη σκιά μιας απάνθρωπης εποχής.

Η γενιά μου είναι η τελευταία που γεννήθηκε σε μια εποχή που όταν χαλούσε κάτι, το φτιάχναμε. Σήμερα ό,τι χαλάσει το πετάμε και το αντικαθιστούμε με κάτι ακόμα πιο ευάλωτο στη χρήση και στον χρόνο. Μέσα από αυτήν τη νοοτροπία, νοητικά όλα αντικαθίστανται χωρίς συναίσθημα, σεβασμό της ιστορίας και του πολιτισμού τους, κάτι που σε άλλες εποχές διαφοροποιούσε το ανθρώπινο είδος από κάθε άλλο. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος για τον οποίο αδυνατούμε να φτιάξουμε τον κόσμο και δημιουργούμε έναν πιο ευτελή και ευάλωτο, που αντικαθίσταται.

Στον βυθό της θάλασσας, στα ερείπια και στις χιλιάδες ανώνυμους τάφους, δεν έχει σημασία το χρώμα, η θρησκεία και η ηλικία, γιατί όλα είναι αναλώσιμα στον 21ον αιώνα, όπου όλοι είμαστε θύματα και θύτες.