Έντεκα Σεπτεμβρίου. Έτος 2001. Εκείνο το πρωί, λίγο πριν από το άτυχο συμβάν στους δίδυμους πύργους στη Νέα Υόρκη, ένας φίλος ζήτησε να τρέξω στο σπίτι του στην Αστόρια, γιατί ο πατέρας του είχε καρδιακό επεισόδιο. Έπρεπε να είμαι εκεί για να βοηθήσω στην περίπτωση που το επιτελείο του ασθενοφόρου, που είχε κληθεί, χρειαζόταν βοήθεια στη μεταφορά του ασθενούς. Περιμέναμε το ασθενοφόρο με αγωνία. Καθώς περιμέναμε, έριξα μια ματιά στην τηλεόραση που υπήρχε στο σαλόνι.
Ένα αεροπλάνο σφήνωσε μέσα σε έναν από τους δύο δίδυμους πύργους. Προς στιγμή νόμισα πως ήταν μια από τις συνηθισμένες υπερβολικές αμερικανικές ταινίες! Ή κάτι σαν κινηματογραφικό μοντάζ… Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι επρόκειτο για κάτι αληθινό… Αμέσως μετά το CNN έδινε εξηγήσεις...
Μερικά λεπτά αργότερα έφτασε το ασθενοφόρο. Προφανώς ο οδηγός δεν είχε ακόμα ενημερωθεί για το τρομοκρατικό χτύπημα. Βάλαμε τον ασθενή στο όχημα. Εγώ δίπλα από τον ασθενή… Από τον ασύρματο ακούγεται ανακοίνωση: «Όλα τα ασθενοφόρα να έρθουν αμέσως στο World Trade Center». Ο οδηγός με κοιτάζει γεμάτος απορία και μου λέει: «Πάρα πολύ τυχερός ο φίλος σας. Αν αυτή την ανακοίνωση την άκουγα πριν από ένα λεπτό δεν θα τον έπαιρνα στις πρώτες βοήθειες»...
Έτυχε να ζω στη Λευκωσία στις 20 Ιουλίου 1974. Ξημερώματα των γενεθλίων μου, ετών 17... Μετά την κυπριακή τραγωδία δεν πίστευα ότι θα βιώσω οτιδήποτε πιο σκληρό, πιο άδικο και πιο διαβολικό στη ζωή μου. Κι όμως, η ζωή επιφυλάσσει και τα πιο δύσκολα, και τα πιο άδικα και τα πιο φρικιαστικά.
Δεν ξέρω αν υπάρχουν λόγια να περιγράψω τις μέρες και τις νύχτες που ακολούθησαν την ενδεκάτη Σεπτεμβρίου. Θα μπορούσε άνετα να συγκριθεί με έναν πόλεμο, εξίσου αηδιαστικό. Απλώς δεν ήταν ο κανονικός πόλεμος που γνωρίζουμε. Ήταν κάτι χειρότερο κι απ’ αυτόν, γιατί μέσα στον μηχανισμό αυτού του τρομοκρατικού χτυπήματος υπήρχε μέσα του η διαβολική, η πιο εξευτελιστική διάθεση. Προσπαθήστε να καταλάβετε το σενάριο, τη λογική, την οργάνωση, την αποφασιστικότητα και το μίσος που είχε αυτό το εγχείρημα. Δεν μπορεί να το συλλάβει ανθρώπου νους...
Βδομάδες ολόκληρες μετά από αυτό το χτύπημα, ζωή δεν είχαμε. Η ζωή μας ήταν μπροστά από μια τηλεόραση. Να παρακολουθούμε ένα έργο τρόμου σε εξέλιξη. Η Νέα Υόρκη, μια μαύρη σκόνη. Τίποτ’ άλλο. Ένας φόβος, ένας τρόμος, μια ανασφάλεια, μια πίκρα και μια απογοήτευση μέσα στον κάθε άνθρωπο αυτής της πόλης. Στις 13 του Σεπτέμβρη έτρεξα ανήσυχος στον γιατρό μου με ασυνήθιστες ζαλάδες. Μου είπε δεν έχεις κάτι, απλώς στεναχωρέθηκες πολύ.
Πέρασαν χρόνια πολλά. Πριν από λίγες μέρες, στην περιοχή Chelsey του Μανχάταν, μια ακόμα τρομοκρατική προσπάθεια μάς θύμισε το 2001...
Τι είναι τρομοκρατία. Τι είναι εκδίκηση. Τι είναι πόλεμος. Όλα το ίδιο είναι. Όλα ετούτα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αποτυχία μας να αγαπήσουμε και να εκτιμήσουμε τον άνθρωπο. Κάπου ανάμεσα στις φυλές, κάπου ανάμεσα στις πατρίδες, κάπου ανάμεσα στις θρησκείες, ανάμεσα στην ίδια την υπέροχη ύπαρξη του Ανθρώπου, μια κατώτερη και εξευτελιστική, πρωτόγονη ανάγκη μπόρεσε να κυριαρχήσει. Λύσεις δεν υπάρχουν. Το «θεριό» -αυτό όνομα έχει η τρομοκρατία- πρέπει να ξεδιψάσει. Με οποιονδήποτε τρόπο. Να δείξει ότι υπάρχει. Να μας θυμίσει ότι υπάρχει. Μια και μόνο δικαιολογία μπορεί να το ενεργοποιήσει. Να του δώσει αιτία να δράσει...
Είναι λυπηρό, όταν στον σύγχρονο πλανήτη μας δεν έχουμε λύσεις για τα πιο σημαντικά θέματα. Είναι θλιβερό και απαισιόδοξο. Τουλάχιστον ας μην προκαλούμε το θηρίο. Ας μην του δίνουμε τις αφορμές να ορμήξει...
Η τρομοκρατία είναι ένα τέρας με εκατομμύρια πλοκάμια. Αυτό το τέρας θα ησυχάσει μόνο όταν κανείς δεν του πειράξει ξανά την ουρά... Η άλλη λύση είναι να εξουθενωθεί το τέρας μαζί με τα μυριάδες παραπούλια του... Δύσκολο, έως ακατόρθωτο. Η λύση «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» απέτυχε. Κι όποιος δεν το καταλαβαίνει, το μόνο που θα καταφέρει είναι να εκνευρίσει ακόμα πιο πολύ το τέρας, με αποτέλεσμα να έχουμε πιο πολλές τρομοκρατικές ενέργειες, και κυρίως εκεί που δεν το περιμένουμε…
